Categorie: Blog

Ook ik keek gisterenavond naar de laatste aflevering van De Beste Zangers. Ik had me verheugd op deze uitzending met de duetten maar tegelijkertijd vond ik het weer jammer dat het weer was afgelopen. Terugkijkend op alle afleveringen vond ik ze zonder uitzondering weer heel speciaal. De verhalen, maar ook de nummers en zeker de nummers die vertaald of herschreven zijn en die aan het nummer een persoonlijk tintje gaven.

Maar ook de artiesten. De toppers bij het begin waren voor mij Stef Bos en Milow. Stef de woordkunstenaar en Milow met zijn mooie stem en grappige Vlaamse tongval. Maar ook de andere artiesten, van twee daarvan had ik nog nooit, stegen boven zich zelf uit. Dus ook de laatste uitzending was voor mij al bij voorbaat een succes.

Ook in deze uitzending weer de persoonlijke verhalen die leidde tot weer mooie pareltjes. Maar ook aan alles komt een einde. Een einde met Stef Bos en Miss Montreal die samen mijn liedje zongen “Laat me” van Ramses Shaffy. Het was fenomenaal in een woord.

En ja het is mijn liedje, ik heb het tijdens zangles vele malen gezongen. Mijn vorige zangdocente Mirre stuurde me vanochtend al een appje met het you tube filmpje en de woorden: ik moest aan jou denken. Wat betekent dit liedje dan voor mij? Het is een lied waarin ik mijn emoties kan neerleggen, mooie en lief, boos, verdrietig het kan allemaal. Als ik dit liedje met Mirre zong dan was de vraag hoe gaan we het doen: zacht en mooi of hard en lelijk. Beide versies heb ik gezongen.

Maar een versie staat in mijn geheugen gegrift. Het was de eerste les na de crematie van mijn moeder. Ik was al ruim een jaar gewend aan alle goede raad en tips die ik kreeg toe ik stopte met werken. Waarschuwingen voor het “zwarte gat” en wat ik daar aan kon en moest doen. Maar na het overlijden van mijn moeder werd dit nog erger. Wat dacht iedereen eigenlijk wel van mij. Dat ik zou instorten of iets dergelijks. Zelfs werd me aangeraden een partner te gaan zoeken zodat ik niet meer alleen zou zijn. Maar ik liet me niet vertellen wat ik moest doen.

Je zult dus wel begrijpen dat in die les het lied “Laat me” hard en lelijk gezongen. Ik heb er geen opname van maar het werkte bevrijdend. Ik heb toen de draad weer opgepakt en misschien wel te veel hooi op mijn vork genomen maar ik ook zelf weer de weg naar de rust gevonden. Je ziet dus laat mij me gang maar gaan want ik heb het altijd zo gedaan.

Op de TV vanavond, het Concert van de Hoop uit Rotterdam. Een concert met muziek die mensen hoop heeft gegeven en nog steeds hoop geeft. Mooie muziek van o.a. Miss Montreal, Nick & Simon, Trijntje Oosterhuis en Roel van Velzen die je raakt. Gelukkig heb ik in mijn omgeving nog geen gevallen van Corona gezien maar toch het ligt overal op de loer.

Terwijl ik zit te kijken gaan mijn gedachten terug naar 2007. Precies dertien jaar geleden begonnen voor mij en mijn familie de twee meest heftige weken die ik me kan herinneren. De 27ste oktober was de dag dat José mijn jongere zusje met een ambulance van Stichting Ambulance Wens van het hospice naar de Maria van Jesse Kerk werd gebracht. José zong in het koor dat jaarlijks de Mariaviering in de kerk verzorgde. Dat zelfde koor had geregeld dat ze in die oktobermaand weer bij de viering kon zijn.

Het was vreemd om de brancard met José in het midden van de kerk te zien staan. Mijn moeder constateerde toen dat binnenkort daar ook haar kist zou staan. Iedereen besefte dat wel enigszins. Het was een mooie bijeenkomst waar José afscheid nam van wat haar zo lief was: muziek.

Op 31 oktober vierde we haar 52ste verjaardag. In het hospice met naaste familie en een paar heel goede vrienden. Ze had het goed laten regelen want het was echt een feestje met champagne en lekkere hapjes. Oké ze was wel erg moe na die dag maar toch hadden we allemaal het idee dat ze het nog wel even zou volhouden en op 12 november kwam ze nog even haar neefje feliciteren met zijn verjaardag. Het afscheid van die dag was bijzonder. Vanuit het keukenraam konden we zien hoe ze met haar rolstoel in de taxi gereden werd en de chauffeur reed nog even de wagen naar achter zodat we allemaal nog goed konden zien toen ze afscheid nam. Niemand kon toen vermoeden dat dit de laatste keer zou zijn.

Op 13 november zat ze nog vol plannen. Om negen uur belde ze nog met mijn moeder. Ze voelde zich goed dus ze wilde afspraken maken met het hospice om nog een workshop geven over homeopathie en een afspraak te maken om naar de kerstmarkt bij de Intratuin te gaan. Maar ze zou eerst nog gaan douchen en daar ging het fout. Ze voelde zich niet goed worden, zuchtte en stierf bij gestaan door een verpleegkundige.

Na het programma Concert van de Hoop pakte ik het fotoboek van de laatste twee bewogen weken van José in 2007. De foto’s nog eens bekeken, de teksten gelezen en dan beleef je die periode weer opnieuw. Maar je realiseert je ook dat dit niet het enige is dat de maand november een verdrietige maand is.

Het is ook de maand dat mijn moeder gestorven is. En dat is pas 2 jaar geleden. Zij stierf op 28 november en vond eindelijk haar rust op 96-jarige leeftijd. In zes weken tijd was zij van zelfstandige vrouw zo verzwakt dat ze helemaal op was. Het enige wat iedereen, ook de verpleging, in die tijd van haar heeft onthouden is dat het een vrouw met een heel sterkte wil was.

Maar vanavond gaat het op de TV over heel ander leed. Je kunt het niet met elkaar vergelijken en mijn “leed” is al weer een tijd geleden. Toch komt het ieder jaar weer terug. Mijn muziek die daarbij hoort? The Walk of Life van Dire Straits en Old and Wise van Allan Parsons Project. Maar de muziek van vanavond was ook heel mooi met voor mij wel als hoogtepunt Door de Wind.

Vanochtend heb ik heel nederig maar wel alleen het programma Muziek Verleden opgenomen. A.s. vrijdag kunnen jullie het horen en wellicht weet je na de openingszin wat het thema van deze uitzending is. En ik was alleen, niet dat dat een probleem is want ik Living Blue doe ik ook altijd alleen. Nee het was ongezellig zo zonder Emmy. Het is altijd leuk wat we over de artiesten en nummers hebben gevonden te kunnen vertellen aan de luisteraar maar ook aan elkaar. Maar ook de verhalen er om heen, wat ons heeft getroffen in de nummers of andere bijzonderheden. Tja we kunnen niet alles delen met de luisteraar want dan is er geen tijd voor muziek.

Het was druk vanochtend in de studio. Niet alleen de programma makers van Delft Centraal waren nog aanwezig maar ook ons nieuw redactie team, Rosa en Tessa. Druk bezig want vandaag is de grote dag. De nieuwe website van Omroep Delft staat online!!!! De eerste mijlpaal in de overgang van Stadsradio Delft naar Omroep Delft is dus een feit. De website ziet er goed uit maar heeft dan ook veel bloed, zweet en tranen gekost. Nu op naar de volgende stappen. De redactie die er voor zorgt dat de website continu up to date blijft en wordt voorzien van nieuwe berichten maar ook de redactie voor de radio uitzendingen waarbij ik de dames veel succes wens.

Nu maar hopen dat er geen volledige lockdown gaat komen. Hoewel er nu nog even geen sprake van is, wordt de roep om strengere maatregelen nu sterker. Dus we moeten eerst afwachtend wat die nieuwe maatregelen precies in gaan houden. Als het zo is dat we een periode helemaal niet meer ons huis uit mogen dan wordt het toch heel lastig om radio te blijven maken. We kunnen wel veel vanuit huis doen maar toch er is altijd wel iemand in de studio nodig. Maar laten we niet op de feiten vooruitlopen en blijven genieten van wat we nu nog kunnen doen. In ieder geval ga ik Living Blue van komende maandag voorbereiden want die lijkt in ieder nog wel door te mogen gaan. Morgen ga ik nog wel even Living Blue van maandag terug luisteren (13 – 14 uur) en vrijdag (12 – 13) naar Muziek Verleden want wat er ook gebeurd, deze uitzendingen gaan gewoon door omdat ze al opgenomen zijn.

We mochten dit weekend weer een uurtje langer slapen maar daarentegen worden de dagen daarmee weer korter en als of de duivel er mee speelt het weer trok ook zijn winterse kleed aan. Een uurtje meer maar ook weer heel veel regen meer. Wat een weertje was het in de nacht van zaterdag op zondag. Hoewel inregen of lekkages bij mij op de 7e verdieping niet echt voor de hand liggen had ik toch het idee dat met bakken naar binnen zou gaan. Niet alleen de regen maar ook de storm van die nacht heeft me best wel een beetje uit mijn slaap gehouden.

Maar het was niet allemaal kommer en kwel dit weekend. Ondanks de verscherpte maatregelen heb ik zaterdag mijn stoute schoenen aangetrokken en ben naar de stad gegaan. Nee niet met het OV, ik heb lekker gelopen want het was lekker en wat heel belangrijk is, het was droog. Bij zo’n wandeling hoort dan ook een beloning bij toch. Helaas geen kopje thee of wijntje maar ……. Het was best rustig in de stad maar ik ben dan ook niet naar de Markt gegaan. Een beetje ronddwalen en daarna weer terug.

De volgende verrassing die ik voor mezelf in petto had was een heerlijk etentje met Eet- en Proeflokaal De Kurk. Nee niet in de stad maar gewoon thuis. Dat is voor even weer het nieuwe normaal. Ik ben in ieder geval wel van plan om dit de komende weekenden vol te houden. Weet je het is best leuk om even voor je zelf de tafel uitgebreid te dekken, wijntjes uit te zoeken en in te schenken en dan heerlijk te genieten van een lekkere maaltijd. Het bevalt nog steeds goed maar eten in de stad is toch leuker en dat gaan we straks ook weer gewoon doen.

En dan had je die zondag. Somber en regen. Niet zo’n klein beetje regen hoor het kwam hier met bakken uit de lucht vallen. Ik wilde wel weer een stukje gaan lopen maar om kliedernat te worden was niet erg uitnodigend en daarbij ik moest nog mijn radioprogramma gaan maken. Playlist was wel klaar maar ik had nog geen gast dus ….. Aan de slag en het is gelukt. Herman Zonderland een fotograaf, die heel andere foto’s heeft gemaakt tijdens de Corona Lockdown dan dat ik gedaan heb maar toch hij ging er ook op uit om Delft vast te leggen en dat te publiceren in een bijzonder fotoboek. Tip voor vanavond: luister even naar Living Blue bij Omroep Delft dan hoor je dat allemaal.

En dan is het weekend weer voorbij. Met een voorzichtig zonnetje op mijn rug zit ik hier wat te werken. Dat zonnetje nodigt uit om straks nog even een stuk te gaan lopen en misschien wel wat foto’s te maken. Een goed begin van deze nieuwe week.

Wat zou dit nu te betekenen hebben hoor ik jullie denken. Maar dit is iets wat ik vandaag heb meegemaakt. Je moet weten dat ik, toen ik stopte met werken, geen idee had hoe mijn toekomst er uit zou gaan zien. Kon ik alle dingen die ik tot dan toe deed ook met mijn pensioen blijven doen of …… moest ik toch nog even verder kijken of ik ergens nog wat geld kon verdienen. Dat was voor mij de reden om me in te schrijven bij een uitzendbureau voor 65-plussers. Nu was ik op het moment van inschrijven nog net geen 65 maar dat was geen probleem alleen toen ik die leeftijd wel had bereikt heb ik één keer gereageerd op een vacature. Ik kreeg te horen dat ik daar nog te jong voor was omdat ik nog geen AOW ontving.

Oké het zal wel. Ondertussen was ik er achter gekomen dat betaald werken niet noodzakelijk was dus betaald werk zou ik niet meer aannemen. Wat ik niet deed was het uitschrijven bij de uitzendbureau’s en andere instanties. Ik kreeg sporadisch nog wel eens wat aanbiedingen maar toch het liep niet storm.

Tot vanochtend, ik zat nog lekker van mijn koffie te genieten toen er iemand van dat uitzendbureau opbelde. Hij had een vacature en ik paste daar perfect in. Management Assistente in Zuid Holland. Full time, waarbij ik geacht zou worden om één dag op kantoor te werken. Ik wimpelde snel dit aanbod af, immers Corona en dan naar een vreemd kantoor zag ik niet zitten. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan want de meneer aan de andere kant van de lijn bleef maar doorgaan. Hij zou contact opnemen met de opdrachtgever om te bespreken dat ik 100% kon thuiswerken want ja mijn CV zag er indrukwekkend uit en het paste precies in de vraag van de opdrachtgever. Maar mijn antwoord bleef: NEE.

Maar ik had wel een alternatief voor de meneer die zo naarstig op zoek was naar een goede management assistente. Ik heb een vriendin die op zoek is naar zo’n functie en haar CV is gelijkwaardig aan die van mij zo niet beter. Dus ik wilde wel een contact leggen tussen haar en die meneer. Alleen mijn vriendin is nog geen 65 dus hij antwoordde mij resoluut: NEE. Zij is te jong???

Enerzijds moet ik wel zeggen dat het mijn ego streelt dat hij bij mij zo aandrong maar het verbaasde mij hogelijk dat mijn vriendin geen kans kreeg. Te jong, als je van een sollicitant zegt dat hij te oud is dan staat de wereld op zijn kop maar nu wordt dit zonder blikken of blozen gezegd. Wat ik nog erger vind is dat hij daar aan toevoegde dat een 65-plusser aantrekkelijker is voor een werkgever. Financieel dan wel gezien, zoiets van minder belasting.

Eigenlijk won mijn verontwaardiging van het goede gevoel. Wat is dit voor een wereld, ik krijg een baan aangeboden terwijl ik het niet echt nodig heb en dan ook weiger en mijn vriendin krijgt geen kans en waarom? Voor de werkgever is het voordeliger. Als werkgever zou ik me daarom diep schamen. Oké ik heb ervaring maar die heeft mijn vriendin ook want zij is wel boven de 50. Die werkgever zoekt een goed management assistente en dan moet het niet uitmaken wat de leeftijd is dus geen leeftijdsdiscriminatie. Maar hij wil voor een dubbeltje op de eerste rang zitten, veel ervaring en kennis voor niets. Sorry maar daar werk ik niet aan mee.

Wie is dokter Ted en waar wordt hij zo moe van. Dokter Ted is een huisarts ergens in Nederland en regelmatig schuift hij aan bij Tijd voor Max om zijn mening te geven over de gezondheidssituatie in Nederland. Niet alleen nu maar dat doet hij al jaren. Het is een aardige man en hij probeert de dingen zo goed mogelijk uit te leggen. Jip en Janneke taal dus.

En waar wordt hij nu zo moe van. Ik denk dat hij een van de vele Nederlanders is die zich ergert aan al die deskundigen die overal en nergens roepen wat er moet gebeuren om het Corona virus onder de knie te krijgen. De een zegt dat er tot nu toe te weinig maatregelen genomen zijn. Een complete lockdown van vier weken is de enige oplossing om alle besmettingen van het Corona virus tot 0 te reduceren. En de ander vindt dat er te veel en te zware maatregelen genomen worden. Het kabinet zit daar dan ergens tussen in. Dokter Ted was het dus zo zat dat hij niet verder hierop in wilde gaan en het overliet aan de wetenschappers en deskundigen overliet.

Fijn, dit is de eerste keer dat iemand voor de TV aangeeft dat hij er geen mening wil geven. Iedere dag erger ik me aan alle meningen waarover met gaat discussiëren of zoals dokter Ted zegt ouwehoeren. En wat lost het op, niets dus houd je aan de maatregelen en probeer zo gewoon mogelijk verder te leven.

Want het leven gaat ook door evenals de seizoenen. Wat we in Nederland nog steeds mogen is naar buiten gaan. Nu regent het best wel veel deze dagen maar er zijn toch wel momenten dat het droog is dus dan kun je lekker naar buiten gaan. In de wind lopen en goed om je heen kijken. In de herfst zie je mooie kleuren en Else had vandaag als opdracht een foto te maken van dingen die uit de boom zijn gevallen. Ik ben dus ook naar buiten gegaan. Een frisse neus gehaald, droog gebleven en een plaatje geschoten van bladeren die door de wind uit de boom gewaaid zijn.

Nu met een kopje thee op de bank, laptop op schoot en kijken naar Tijd voor Max. Nu zit er iemand te vertellen dat vrouwen minder hersencellen hebben dan mannen. Oké daar moet ik dan maar mee leven maar het heeft ook voordelen want ons immuun systeem zou dan wel weer beter ontwikkeld zijn. Het is wel jip en janneke taal maar toch …… het zal wel. Ik weet wel dat er vanavond geen talkshow aan gaat bij mij. Ik ben ook moe van die zinloze discussies over Covid en misschien nog wel de vakantie van de koning. Nee ik ga muziek maken en luisteren, dan ben ik tenminste op mijn manier goed bezig.

De tweede lockdown is een feit en dat betekent dat we weer minder mensen gaan zien. Alleen naar de stad als het noodzakelijk is dus niet op zondagmiddag naar de stad. Maar ja Delft leeft niet meer zoals vorige jaren. Het is er stil zonder horeca en muziek dus moet ik wat anders doen op deze zondagmiddag.

Tijdens de eerste lockdown in het voorjaar heb ik dagelijks wandelingen gemaakt in het Voorhof, Buitenhof en Poptahof. Het was leuk om deze buurt ook verder te verkennen en met het voorjaar in aantocht was er een mooie natuurlijke kleurenpracht. Waarom dat weer niet gaan doen. Volgens buienradar is het nog een uurtje droog dus gelijk de koe bij de horens gevat.

Temperatuurtje was ook lekker en ja het bleef droog. Wat de natuur betreft die stelde ook niet teleur. Herfstachtige kleuren van de bomen en struiken waren volop aanwezig. Wat het prettige is aan die wandelingen is dat je je gedachten ook de vrije loop kan laten gaan. Terug denken aan gisteravond, het gesprek met iemand die dit jaar eindexamen gaat doen, een keuze moet maken voor een universiteit, de afwegingen. De vragen waarmee ze zit en dan ook nog eens in deze onzekere tijd. Wat zo wie zo een lastige tijd is voor elke tiener wordt nu nog wat ingewikkelder maar ik het er alle vertrouwen in dat zij er uit zal komen.

Dan loop je verder en ziet of hoort dingen die herinneringen oproepen, een vliegtuigje in de lucht, een bekend huis wat te koop staat en iemand die je tegenkomt. Herinneringen aan mooie en minder leuke momenten maar ook nadenken over hoe het verder moet in deze tijd. Gaan de maatregelen daadwerkelijk vruchten afwerpen en komen er minder besmettingen of wordt het nog erger. Blijven de huidige maatregelen nog langer van kracht of wordt het snel weer minder of worden de maatregelen verder aangescherpt.

Allemaal gedachten die door je hoofd gaan terwijl de herfst overal aanwezig is. Nog voor het gaat regenen ben ik weer thuis. Deze blog schrijven bij een kopje thee met dikke speculaas en straks op de bank hangen en mijn tijdschriften lezen, kijken naar de TV. Straks een wijntje met wat kaasjes en dan is de zondag weer voorbij. Ik mag echt niet klagen vind ik, dus geniet ik maar van de mooie dingen die ik nog wel kan doen.

Het kwam niet onverwacht afgelopen dinsdag. Weer extra maatregelen en voor velen weer een streep door de rekening. Maakte je op voor een leuke herfstvakantie in Delft of ergens anders dan word je daarin ook beperkt. De vakantie blijft staan daar is geen twijfel over mogelijk maar nu alle horeca is gesloten is de lol er voor velen wel vanaf. Wat is het heerlijk om na een boswandeling een kopje warm koffie of thee te drinken met misschien wel een grote appelpunt (met slagroom?) er bij. Nee dit jaar dus niet.

Ik vind het bizar dat ik maandag met Guy Verbeek praat over de lichtjesavond die digitaal doorgaat. Je zit alleen thuis, verwarming en kaarsjes aan, een wijntje en wat lekkere hapjes en beelden uit de stad van het ontsteken van de lichtjes in de boom. Wat zijn op dat moment de maatregelen, mogen we op een later moment nog wel de stad in om de boom te gaan bekijken. Vragen die bij mij op komen maar die ik ook heel snel weer weg stop met het idee dat als iedereen zich houd aan de maatregelen dan zou het zover niet hoeven komen.

Na deze sombere gedachten kijk ik liever wat ik nog wel kan doen. Ik heb weer een leuke foto opdracht. Vlekken en daar waar ik normaal gesproken probeer niet te knoeien mag het nu in eens wel. Hoera ik ga vandaag maar eens lekker kliederen, kijken waar dat toe leidt. En dan is er natuurlijk ook de muziek, gisteren weer een heerlijke zangles gehad. Ja dat mag nog, de ruimte is goed geïsoleerd en er is een scherm tussen Ron, mijn docent, en mij. Na de stemoefeningen die ik ook altijd heel leuk vind lekker wat nummers zingen. Voor mij bekende nummers als Black Coffee en onbekende nummers als Dwaal. Heerlijk!!

Als ik het zo bekijk kan ik leuke dingen blijven doen en genieten van die kleine dingetjes die op mijn pad komen. Vandaag ga ik me ook door een hele lange mail worstelen over het vervolg bij Omroep Delft. Hoewel ik vanmiddag mijn Vrijmibo met vrienden ga missen, omdat Café Vanouds de Twee Kruikjes ook zijn deuren heeft moeten sluiten, mag ik niet klagen en blijft er voor mij voldoende te doen. Maar Bart en Kees ik zou vanmiddag het liefst bij jullie zitten maar met de herinneringen aan de gezellige namiddagen van de afgelopen periode proost ik op jullie en drink ik mijn wijntje.

Het was eigenlijk wel te verwachten bij de persconferentie van Mark Rutte afgelopen dinsdag. De horeca was weer de pineut, alleen was er nog wel de vraag hoever de maatregelen zouden gaan. Nu ze gingen ver. Vanaf woensdag 22 uur moesten restaurants en cafés hun deuren sluiten. Nog één dag om te kunnen knallen en daarna vier weken niets!

Het was woensdag dus een rare dag. O ja er kwamen geruchten dat wellicht de restaurants open zouden mogen blijven maar dat was niet waar. En dan zit je op de bank met de vraag ga ik naar AH om voor vanavond eten te halen of ga ik nog even de stad in. Het werd de stad in nadat ik bij Eet- & proeflokaal De Kurk een corona-proof tafeltje had gereserveerd. Nu ik toch in de stad was nog even bij wat winkels langs en daarna even bij Lunchcafé Van 9 tot Zeven een wijntje drinken. Het gaf het gevoel van afscheid nemen.

Terwijl Lunchcafé Van 9 tot Zeven in voorbereiding op de komende herfstvakantie al extra personeel was aangetrokken in de persoon van Nick uit Macedonië, was daar ook de teleurstelling groot. Maar met Nick bleef de sfeer er toch een beetje inzitten. Na een klein uurtje was het daar afscheid nemen. Met een “tot over vier weken” vertrokken geleidelijk aan alle gasten.

Op naar Eet- & proeflokaal De Kurk dus maar. Ook daar bekenden die nog even een hapje kwamen eten. Ja het was ook daar weer gezellig maar de uitbater was al bezig met het opstarten van de catering. Zo kan iedereen die dat wil toch nog de heerlijke gerechten van dit restaurant blijven genieten. Op social media zag je ook al van andere horecazaken de berichtjes over de sluiting maar dat het afhalen en bezorgen weer wordt opgestart. Na de zoveelste tegenvaller vol goede moed verder in de hoop dat na vier weken het tij weer gaat keren.

Ja een goodbye voor zeker vier weken, dat was de sfeer gisteravond in de Delftse binnenstad. Nee het werden geen feesten zoals in Den Haag. Alles keurig Corona-proof. Met bewondering heb ik ook gekeken naar wat onze burgemeester deed; zij ging ook een aantal horeca ondernemers langs om hen een hart onder de riem te steken. Oké de horeca schiet er niet veel mee op maar ze geeft hierbij in mijn ogen wel het signaal dat zij het ook graag anders zou zien maar dat we met elkaar alles moeten doen om het virus een “mokerslag” moeten toebrengen. Hopelijk gaat iedereen weer de urgentie van alles inzien en gaat iedereen zich ook weer wat meer aan de maatregelen houden. En voor de horeca ik hoop voor jullie allen dat het bij een goodbye blijft en geen farewell.

Gisteren hebben Emmy en ik het programma Muziek Verleden van Omroep Delft opgenomen dat vrijdag wordt uitgezonden. De thema’s plannen we altijd voor uit maar deze keer is het thema wel heel toepasselijk. Ik ga het niet verklappen maar na deze blog kan het geen verrassing zijn. Luister dus vrijdag tussen 12 – 13 uur naar Omroep Delft; het zijn hele mooie nummers.