Op de TV vanavond, het Concert van de Hoop uit Rotterdam. Een concert met muziek die mensen hoop heeft gegeven en nog steeds hoop geeft. Mooie muziek van o.a. Miss Montreal, Nick & Simon, Trijntje Oosterhuis en Roel van Velzen die je raakt. Gelukkig heb ik in mijn omgeving nog geen gevallen van Corona gezien maar toch het ligt overal op de loer.
Terwijl ik zit te kijken gaan mijn gedachten terug naar 2007. Precies dertien jaar geleden begonnen voor mij en mijn familie de twee meest heftige weken die ik me kan herinneren. De 27ste oktober was de dag dat José mijn jongere zusje met een ambulance van Stichting Ambulance Wens van het hospice naar de Maria van Jesse Kerk werd gebracht. José zong in het koor dat jaarlijks de Mariaviering in de kerk verzorgde. Dat zelfde koor had geregeld dat ze in die oktobermaand weer bij de viering kon zijn.
Het was vreemd om de brancard met José in het midden van de kerk te zien staan. Mijn moeder constateerde toen dat binnenkort daar ook haar kist zou staan. Iedereen besefte dat wel enigszins. Het was een mooie bijeenkomst waar José afscheid nam van wat haar zo lief was: muziek.
Op 31 oktober vierde we haar 52ste verjaardag. In het hospice met naaste familie en een paar heel goede vrienden. Ze had het goed laten regelen want het was echt een feestje met champagne en lekkere hapjes. Oké ze was wel erg moe na die dag maar toch hadden we allemaal het idee dat ze het nog wel even zou volhouden en op 12 november kwam ze nog even haar neefje feliciteren met zijn verjaardag. Het afscheid van die dag was bijzonder. Vanuit het keukenraam konden we zien hoe ze met haar rolstoel in de taxi gereden werd en de chauffeur reed nog even de wagen naar achter zodat we allemaal nog goed konden zien toen ze afscheid nam. Niemand kon toen vermoeden dat dit de laatste keer zou zijn.
Op 13 november zat ze nog vol plannen. Om negen uur belde ze nog met mijn moeder. Ze voelde zich goed dus ze wilde afspraken maken met het hospice om nog een workshop geven over homeopathie en een afspraak te maken om naar de kerstmarkt bij de Intratuin te gaan. Maar ze zou eerst nog gaan douchen en daar ging het fout. Ze voelde zich niet goed worden, zuchtte en stierf bij gestaan door een verpleegkundige.
Na het programma Concert van de Hoop pakte ik het fotoboek van de laatste twee bewogen weken van José in 2007. De foto’s nog eens bekeken, de teksten gelezen en dan beleef je die periode weer opnieuw. Maar je realiseert je ook dat dit niet het enige is dat de maand november een verdrietige maand is.
Het is ook de maand dat mijn moeder gestorven is. En dat is pas 2 jaar geleden. Zij stierf op 28 november en vond eindelijk haar rust op 96-jarige leeftijd. In zes weken tijd was zij van zelfstandige vrouw zo verzwakt dat ze helemaal op was. Het enige wat iedereen, ook de verpleging, in die tijd van haar heeft onthouden is dat het een vrouw met een heel sterkte wil was.
Maar vanavond gaat het op de TV over heel ander leed. Je kunt het niet met elkaar vergelijken en mijn “leed” is al weer een tijd geleden. Toch komt het ieder jaar weer terug. Mijn muziek die daarbij hoort? The Walk of Life van Dire Straits en Old and Wise van Allan Parsons Project. Maar de muziek van vanavond was ook heel mooi met voor mij wel als hoogtepunt Door de Wind.
Living Blue met Machteld 