Categorie: Blog

Wat zou dit nu te betekenen hebben hoor ik jullie denken. Maar dit is iets wat ik vandaag heb meegemaakt. Je moet weten dat ik, toen ik stopte met werken, geen idee had hoe mijn toekomst er uit zou gaan zien. Kon ik alle dingen die ik tot dan toe deed ook met mijn pensioen blijven doen of …… moest ik toch nog even verder kijken of ik ergens nog wat geld kon verdienen. Dat was voor mij de reden om me in te schrijven bij een uitzendbureau voor 65-plussers. Nu was ik op het moment van inschrijven nog net geen 65 maar dat was geen probleem alleen toen ik die leeftijd wel had bereikt heb ik één keer gereageerd op een vacature. Ik kreeg te horen dat ik daar nog te jong voor was omdat ik nog geen AOW ontving.

Oké het zal wel. Ondertussen was ik er achter gekomen dat betaald werken niet noodzakelijk was dus betaald werk zou ik niet meer aannemen. Wat ik niet deed was het uitschrijven bij de uitzendbureau’s en andere instanties. Ik kreeg sporadisch nog wel eens wat aanbiedingen maar toch het liep niet storm.

Tot vanochtend, ik zat nog lekker van mijn koffie te genieten toen er iemand van dat uitzendbureau opbelde. Hij had een vacature en ik paste daar perfect in. Management Assistente in Zuid Holland. Full time, waarbij ik geacht zou worden om één dag op kantoor te werken. Ik wimpelde snel dit aanbod af, immers Corona en dan naar een vreemd kantoor zag ik niet zitten. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan want de meneer aan de andere kant van de lijn bleef maar doorgaan. Hij zou contact opnemen met de opdrachtgever om te bespreken dat ik 100% kon thuiswerken want ja mijn CV zag er indrukwekkend uit en het paste precies in de vraag van de opdrachtgever. Maar mijn antwoord bleef: NEE.

Maar ik had wel een alternatief voor de meneer die zo naarstig op zoek was naar een goede management assistente. Ik heb een vriendin die op zoek is naar zo’n functie en haar CV is gelijkwaardig aan die van mij zo niet beter. Dus ik wilde wel een contact leggen tussen haar en die meneer. Alleen mijn vriendin is nog geen 65 dus hij antwoordde mij resoluut: NEE. Zij is te jong???

Enerzijds moet ik wel zeggen dat het mijn ego streelt dat hij bij mij zo aandrong maar het verbaasde mij hogelijk dat mijn vriendin geen kans kreeg. Te jong, als je van een sollicitant zegt dat hij te oud is dan staat de wereld op zijn kop maar nu wordt dit zonder blikken of blozen gezegd. Wat ik nog erger vind is dat hij daar aan toevoegde dat een 65-plusser aantrekkelijker is voor een werkgever. Financieel dan wel gezien, zoiets van minder belasting.

Eigenlijk won mijn verontwaardiging van het goede gevoel. Wat is dit voor een wereld, ik krijg een baan aangeboden terwijl ik het niet echt nodig heb en dan ook weiger en mijn vriendin krijgt geen kans en waarom? Voor de werkgever is het voordeliger. Als werkgever zou ik me daarom diep schamen. Oké ik heb ervaring maar die heeft mijn vriendin ook want zij is wel boven de 50. Die werkgever zoekt een goed management assistente en dan moet het niet uitmaken wat de leeftijd is dus geen leeftijdsdiscriminatie. Maar hij wil voor een dubbeltje op de eerste rang zitten, veel ervaring en kennis voor niets. Sorry maar daar werk ik niet aan mee.

Wie is dokter Ted en waar wordt hij zo moe van. Dokter Ted is een huisarts ergens in Nederland en regelmatig schuift hij aan bij Tijd voor Max om zijn mening te geven over de gezondheidssituatie in Nederland. Niet alleen nu maar dat doet hij al jaren. Het is een aardige man en hij probeert de dingen zo goed mogelijk uit te leggen. Jip en Janneke taal dus.

En waar wordt hij nu zo moe van. Ik denk dat hij een van de vele Nederlanders is die zich ergert aan al die deskundigen die overal en nergens roepen wat er moet gebeuren om het Corona virus onder de knie te krijgen. De een zegt dat er tot nu toe te weinig maatregelen genomen zijn. Een complete lockdown van vier weken is de enige oplossing om alle besmettingen van het Corona virus tot 0 te reduceren. En de ander vindt dat er te veel en te zware maatregelen genomen worden. Het kabinet zit daar dan ergens tussen in. Dokter Ted was het dus zo zat dat hij niet verder hierop in wilde gaan en het overliet aan de wetenschappers en deskundigen overliet.

Fijn, dit is de eerste keer dat iemand voor de TV aangeeft dat hij er geen mening wil geven. Iedere dag erger ik me aan alle meningen waarover met gaat discussiëren of zoals dokter Ted zegt ouwehoeren. En wat lost het op, niets dus houd je aan de maatregelen en probeer zo gewoon mogelijk verder te leven.

Want het leven gaat ook door evenals de seizoenen. Wat we in Nederland nog steeds mogen is naar buiten gaan. Nu regent het best wel veel deze dagen maar er zijn toch wel momenten dat het droog is dus dan kun je lekker naar buiten gaan. In de wind lopen en goed om je heen kijken. In de herfst zie je mooie kleuren en Else had vandaag als opdracht een foto te maken van dingen die uit de boom zijn gevallen. Ik ben dus ook naar buiten gegaan. Een frisse neus gehaald, droog gebleven en een plaatje geschoten van bladeren die door de wind uit de boom gewaaid zijn.

Nu met een kopje thee op de bank, laptop op schoot en kijken naar Tijd voor Max. Nu zit er iemand te vertellen dat vrouwen minder hersencellen hebben dan mannen. Oké daar moet ik dan maar mee leven maar het heeft ook voordelen want ons immuun systeem zou dan wel weer beter ontwikkeld zijn. Het is wel jip en janneke taal maar toch …… het zal wel. Ik weet wel dat er vanavond geen talkshow aan gaat bij mij. Ik ben ook moe van die zinloze discussies over Covid en misschien nog wel de vakantie van de koning. Nee ik ga muziek maken en luisteren, dan ben ik tenminste op mijn manier goed bezig.

De tweede lockdown is een feit en dat betekent dat we weer minder mensen gaan zien. Alleen naar de stad als het noodzakelijk is dus niet op zondagmiddag naar de stad. Maar ja Delft leeft niet meer zoals vorige jaren. Het is er stil zonder horeca en muziek dus moet ik wat anders doen op deze zondagmiddag.

Tijdens de eerste lockdown in het voorjaar heb ik dagelijks wandelingen gemaakt in het Voorhof, Buitenhof en Poptahof. Het was leuk om deze buurt ook verder te verkennen en met het voorjaar in aantocht was er een mooie natuurlijke kleurenpracht. Waarom dat weer niet gaan doen. Volgens buienradar is het nog een uurtje droog dus gelijk de koe bij de horens gevat.

Temperatuurtje was ook lekker en ja het bleef droog. Wat de natuur betreft die stelde ook niet teleur. Herfstachtige kleuren van de bomen en struiken waren volop aanwezig. Wat het prettige is aan die wandelingen is dat je je gedachten ook de vrije loop kan laten gaan. Terug denken aan gisteravond, het gesprek met iemand die dit jaar eindexamen gaat doen, een keuze moet maken voor een universiteit, de afwegingen. De vragen waarmee ze zit en dan ook nog eens in deze onzekere tijd. Wat zo wie zo een lastige tijd is voor elke tiener wordt nu nog wat ingewikkelder maar ik het er alle vertrouwen in dat zij er uit zal komen.

Dan loop je verder en ziet of hoort dingen die herinneringen oproepen, een vliegtuigje in de lucht, een bekend huis wat te koop staat en iemand die je tegenkomt. Herinneringen aan mooie en minder leuke momenten maar ook nadenken over hoe het verder moet in deze tijd. Gaan de maatregelen daadwerkelijk vruchten afwerpen en komen er minder besmettingen of wordt het nog erger. Blijven de huidige maatregelen nog langer van kracht of wordt het snel weer minder of worden de maatregelen verder aangescherpt.

Allemaal gedachten die door je hoofd gaan terwijl de herfst overal aanwezig is. Nog voor het gaat regenen ben ik weer thuis. Deze blog schrijven bij een kopje thee met dikke speculaas en straks op de bank hangen en mijn tijdschriften lezen, kijken naar de TV. Straks een wijntje met wat kaasjes en dan is de zondag weer voorbij. Ik mag echt niet klagen vind ik, dus geniet ik maar van de mooie dingen die ik nog wel kan doen.

Het kwam niet onverwacht afgelopen dinsdag. Weer extra maatregelen en voor velen weer een streep door de rekening. Maakte je op voor een leuke herfstvakantie in Delft of ergens anders dan word je daarin ook beperkt. De vakantie blijft staan daar is geen twijfel over mogelijk maar nu alle horeca is gesloten is de lol er voor velen wel vanaf. Wat is het heerlijk om na een boswandeling een kopje warm koffie of thee te drinken met misschien wel een grote appelpunt (met slagroom?) er bij. Nee dit jaar dus niet.

Ik vind het bizar dat ik maandag met Guy Verbeek praat over de lichtjesavond die digitaal doorgaat. Je zit alleen thuis, verwarming en kaarsjes aan, een wijntje en wat lekkere hapjes en beelden uit de stad van het ontsteken van de lichtjes in de boom. Wat zijn op dat moment de maatregelen, mogen we op een later moment nog wel de stad in om de boom te gaan bekijken. Vragen die bij mij op komen maar die ik ook heel snel weer weg stop met het idee dat als iedereen zich houd aan de maatregelen dan zou het zover niet hoeven komen.

Na deze sombere gedachten kijk ik liever wat ik nog wel kan doen. Ik heb weer een leuke foto opdracht. Vlekken en daar waar ik normaal gesproken probeer niet te knoeien mag het nu in eens wel. Hoera ik ga vandaag maar eens lekker kliederen, kijken waar dat toe leidt. En dan is er natuurlijk ook de muziek, gisteren weer een heerlijke zangles gehad. Ja dat mag nog, de ruimte is goed geïsoleerd en er is een scherm tussen Ron, mijn docent, en mij. Na de stemoefeningen die ik ook altijd heel leuk vind lekker wat nummers zingen. Voor mij bekende nummers als Black Coffee en onbekende nummers als Dwaal. Heerlijk!!

Als ik het zo bekijk kan ik leuke dingen blijven doen en genieten van die kleine dingetjes die op mijn pad komen. Vandaag ga ik me ook door een hele lange mail worstelen over het vervolg bij Omroep Delft. Hoewel ik vanmiddag mijn Vrijmibo met vrienden ga missen, omdat Café Vanouds de Twee Kruikjes ook zijn deuren heeft moeten sluiten, mag ik niet klagen en blijft er voor mij voldoende te doen. Maar Bart en Kees ik zou vanmiddag het liefst bij jullie zitten maar met de herinneringen aan de gezellige namiddagen van de afgelopen periode proost ik op jullie en drink ik mijn wijntje.

Het was eigenlijk wel te verwachten bij de persconferentie van Mark Rutte afgelopen dinsdag. De horeca was weer de pineut, alleen was er nog wel de vraag hoever de maatregelen zouden gaan. Nu ze gingen ver. Vanaf woensdag 22 uur moesten restaurants en cafés hun deuren sluiten. Nog één dag om te kunnen knallen en daarna vier weken niets!

Het was woensdag dus een rare dag. O ja er kwamen geruchten dat wellicht de restaurants open zouden mogen blijven maar dat was niet waar. En dan zit je op de bank met de vraag ga ik naar AH om voor vanavond eten te halen of ga ik nog even de stad in. Het werd de stad in nadat ik bij Eet- & proeflokaal De Kurk een corona-proof tafeltje had gereserveerd. Nu ik toch in de stad was nog even bij wat winkels langs en daarna even bij Lunchcafé Van 9 tot Zeven een wijntje drinken. Het gaf het gevoel van afscheid nemen.

Terwijl Lunchcafé Van 9 tot Zeven in voorbereiding op de komende herfstvakantie al extra personeel was aangetrokken in de persoon van Nick uit Macedonië, was daar ook de teleurstelling groot. Maar met Nick bleef de sfeer er toch een beetje inzitten. Na een klein uurtje was het daar afscheid nemen. Met een “tot over vier weken” vertrokken geleidelijk aan alle gasten.

Op naar Eet- & proeflokaal De Kurk dus maar. Ook daar bekenden die nog even een hapje kwamen eten. Ja het was ook daar weer gezellig maar de uitbater was al bezig met het opstarten van de catering. Zo kan iedereen die dat wil toch nog de heerlijke gerechten van dit restaurant blijven genieten. Op social media zag je ook al van andere horecazaken de berichtjes over de sluiting maar dat het afhalen en bezorgen weer wordt opgestart. Na de zoveelste tegenvaller vol goede moed verder in de hoop dat na vier weken het tij weer gaat keren.

Ja een goodbye voor zeker vier weken, dat was de sfeer gisteravond in de Delftse binnenstad. Nee het werden geen feesten zoals in Den Haag. Alles keurig Corona-proof. Met bewondering heb ik ook gekeken naar wat onze burgemeester deed; zij ging ook een aantal horeca ondernemers langs om hen een hart onder de riem te steken. Oké de horeca schiet er niet veel mee op maar ze geeft hierbij in mijn ogen wel het signaal dat zij het ook graag anders zou zien maar dat we met elkaar alles moeten doen om het virus een “mokerslag” moeten toebrengen. Hopelijk gaat iedereen weer de urgentie van alles inzien en gaat iedereen zich ook weer wat meer aan de maatregelen houden. En voor de horeca ik hoop voor jullie allen dat het bij een goodbye blijft en geen farewell.

Gisteren hebben Emmy en ik het programma Muziek Verleden van Omroep Delft opgenomen dat vrijdag wordt uitgezonden. De thema’s plannen we altijd voor uit maar deze keer is het thema wel heel toepasselijk. Ik ga het niet verklappen maar na deze blog kan het geen verrassing zijn. Luister dus vrijdag tussen 12 – 13 uur naar Omroep Delft; het zijn hele mooie nummers.

Corona geeft ons in ieder geval weer nieuwe woorden. Zo ook het woord “ouderenuurtje”. Mijn spellingscontrole geeft aan dat het fout is en geeft me drie opties: ouderenkuurtje, ouderenmuurtje en ouderenbuurtje. Ik ga maar even niet in op deze drie suggesties want ook deze maken me kwaad. Ik houd het dus even op het ouderenuurtje, waardoor ik me op dit moment behoorlijk in een hoek geduwd voel. Ik wil hier niet het woord discriminatie gebruiken maar het komt wel dicht bij.

Technisch hoor ik onder de groep kwetsbare ouderen want ik ben ouder dan 60 jaar. Nee ik zit niet achter de geraniums, ik geniet van de dingen die ik kan en mag doen in deze Corona tijd. Ik doe mijn boodschappen op de tijd die mij het beste uitkomt en ga ook op rustige tijden de stad in om wat te winkelen en ik bezoek ook de horeca om een wijntje te drinken en een hapje te eten. Ik let op, mijd drukke plekken, geef geen handen, houd afstand en ik draag mijn mondkapje op de plekken waar dat moet en waar dat van me gevraagd wordt. Ondanks dat kan ik toch echt nog volop genieten en soms ook samen zijn met vrienden. Ik voel me veilig.

Wellicht zullen er ouderen onder ons zijn die zich niet zo veilig voelen, die bang zijn. Bang om naar de supermarkt te gaan, maar dat moeten ze wel omdat toch ook verder moeten leven. Maar is dan een oproep van Mark Rutte aan de supermarkten om het zo te regelen dat ook deze groep ouderen op hun gemak de boodschappen kunnen doen nodig? Ja ik zie ook wel dat er op sommige momenten er heel veel mensen in de supermarkt zijn. Bijvoorbeeld in de schoolpauze, dan komt de schooljeugd en masse AH binnen om daar wat te struinen of rond zes uur als iedereen aanstalten gaat maken om zijn maaltijd te gaan bereiden en nog gauw even wat verse groente gaat halen.

Tussen deze tijden door zijn het voornamelijk huismoeders die met hun kroost de supermarkten bevolken. Die kids rennen en vliegen door de winkel alsof het een speelplein is maar mama kan dan wel even op haar gemak boodschappen doen. Dat de kinderen daarbij andere klanten en het personeel hindert daar wordt niet op gelet.

Maar moeten daarom de ouderen dan maar tussen zeven en negen uur in de ochtend hun boodschappen doen? Jarenlang hebben zij hun wekker op zes uur moeten zetten om te beginnen aan hun werkdag en nu ze niet meer werken moeten ze hun wekker zetten om veilig hun boodschappen te kunnen doen. Hoe kom je op het idee! Of het ouderenuurtje het veilig boodschappen doen gaat oplossen? Ik denk van niet.

Als we allemaal rekening met elkaar houden, dan kunnen ouderen ook veilig winkelen tijdens de wat rustiger uren van de supermarkt. Laat supermarkten aan geven wanneer bij hun de rustige tijden zijn, zodat de ouderen dan hun boodschappen kunnen doen. Laat de moeders of hun kids thuislaten of bij zich houden en weiger de schooljeugd die komt lanterfanten (en jatten) in je winkel. Als we om elkaar geven dan moet dit toch zonder dat ouderenuurtje te regelen zijn.

Het is wel wat vreemd want de Corona besmettingen nemen weer toe evenals de ziekenhuisopnames en ik ga weer een keertje naar het theater. De laatste keer toog ik naar Rotterdam om op 5 maart begin dit jaar te gaan luisteren naar de Symphonie Fantastique van Hector Berlioz. Een volle grote zaal van De Doelen, geen mondkapjes, vooraf een kopje koffie en een pauze drankje. Ik herinner me nog dat op de terugreis ik terecht kwam in een trein die ook supporters van Feyenoord na een gewonnen wedstrijd weer richting huis bracht. Deze trein zat overvol. Ja er was toen al wel de dreiging van Corona maar niemand dacht er toen al aan dat we maandenlang in een hele andere wereld terecht zouden komen. En hoelang gaat dat nog duren.

Hoewel ik tot nu toe best wel wat optredens van artiesten via livestreams op internet heb gevolgd was het vanmiddag best wel weer leuk en ook een beetje spannend om weer naar een theater te gaan. De eerste keer na zeven maanden ging ik met vrienden naar het Rietveld Theater voor een optreden van Philippe Elan. Hoe zou het er uit zien, hoe zou het geregeld zijn? Nou ik kan je zeggen het was wel vreemd, zelfs in foyer was een tafeltje gereserveerd en het tafelnummer kwam overeen met nummertje van het plekje in de zaal. Hoewel er honderd mensen in de zaal kunnen zaten er nu volgens mij maar twintig mensen op ruime afstand van elkaar. En voor in de zaal een kleine camera om de voorstelling streamen voor de mensen die Philippe thuis wilde volgen. Kortom alles top geregeld en een pluim voor de vrijwilligers van het Rietveld Theater.

Maar het belangrijkste was natuurlijk het optreden van Philippe Elan. Franse chansonnier die een heerlijke relaxte sfeer neerzette. Mooi Franse liedjes van o.a. Ferrat, Ferré, Bécaud en Aznavour. Mooie en betekenisvolle teksten, het afscheid van zijn moeder en Mon Dieu van Edith Piaf. Toch een paar traantjes weg gepinkt. Het laatste nummer voor de pauze, waarin even een frisse wind door het theater woei, was een nummer van onze eigen Ramses Shaffy.

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder een nummer dat in ieder geval voor mij heel veel betekent zeker ook in deze Corona tijd. Ik heb gezongen, gevochten (nou ja niet zo erg), gehuild (heel soms), gebeden maar ook gelachen, gewerkt (op mijn manier) en bewonderd. Bewonderd al die mensen, die ondanks alles, nieuwe dingen hebben opgepakt, die denken in mogelijkheden en daarmee vaak ook een lichtpuntje zijn voor anderen, die positief blijven en geloven dat er weer een betere tijd gaat komen.

Ja het was een mooie middag maar zoals alles tegenwoordig heel anders. Of het snel weer is zoals het voorheen, ik denk het niet. Ik hoop alleen dat we niet meer in de situatie komen dat de theaters gesloten worden. Niet alleen voor mijzelf maar voornamelijk voor de artiesten en de theaters. Ik heb al een kaartje voor een volgende voorstelling op 31 oktober met Stef Bos.

Maandag bestelde ik een sidetable. Niet zo groot hoor en ook niet bij het Zweedse meubelwarenhuis. Na een “uitgebreide” zoektocht kwam ik bij een oer-Nederlands bedrijf in oranje. Waarom een sidetable.

Wel Corona doet een dwingend beroep op ons om mondkapjes te dragen dus ik heb een voorraadje van die dingen aangeschaft. Maar waar laat je die dingen. Ze zwierven door mijn huis en als ik er een nodig had waren er twee mogelijkheden of ik kon ze niet vinden of ik stond weer in de winkel zonder een mondkapje. Oplossing alle mondkapjes bij elkaar in de hal bij de voordeur maar daarvoor moest ik wel iets hebben waar ik dat op of in kon zetten.

De aanleiding dus en na de zoektocht werd vandaag het pakket bezorgd waarin de sidetable zat. Zelf monteren dus mouwen opstropen een aan de slag. En ja hoor na ongeveer drie kwartier en zo’n 28 schroefjes verder zat het tafeltje in elkaar. Ik, trots op me zelf want ik had al heel lang niets meer zelf in elkaar gezet. En ik ben heel tevreden want het staat nog leuk in de gang ook.

Afgelopen week deelde ik een foto uit Delft op mijn Facebook. Een foto van een verbrede stoep die vol stond met fietsen zodat het voor voetgangers met rollator, rolstoel of kinderwagen niet meer mogelijk was daar te lopen. De foto was van een specifieke straat met stoep maar als ik in Delft loop dan zie ik dit soort situaties heel vaak.

Dat was ook de reden dat ik de foto deelde met de opmerking dat ik het weer eens triest vond. Ik kreeg bijval maar ik kreeg ook het advies om via Whatsapp een melding te maken bij de gemeente met de opmerking “Daar wordt goed op gereageerd”. Alles wat ik verwacht had, deze reactie in ieder geval niet. Hoe ver zijn we eigenlijk gekomen. Als er iets is wat niet hoort dan plegen we een belletje en een ander kan het dan oplossen.

Ik haalde en haal het nog steeds niet in mijn hoofd om mijn fiets zomaar op straat neer te zetten zonder op te letten of ik de weg niet blokkeerde. Mij werd geleerd dat ik mijn fiets moest neerzetten in een fietsenstalling in het rek. Ook niet tegen een gevel en zeker niet voor een etalage. Nee netjes wegzetten zodat niemand er last van heeft. Spreek daar nu maar eens de huidige fietser op aan.

Maar zeg nu eerlijk moeten we in Delft niet een beetje meer rekening gaan houden met elkaar. Gezien de reactie kennelijk niet want het probleem lossen we op door de gemeente in te seinen, die of de fietsen verwijdert of ze dusdanig neerzet zodat we er geen last van hebben. We kunnen dus van alles overal achterlaten want er is altijd wel iemand of een instantie die onze rommel opruimt, waarbij je dan nog het risico loopt dat de opruimer op agressieve manier wordt verteld dat je met de handen van zijn eigendommen moet afblijven. Zijn we dan in zo’n egocentrische maatschappij terecht gekomen? Ik hoef hier niet aan mee te doen dus ik probeer zoveel mogelijk hinder te veroorzaken maar het ergert me mateloos. En dat wil maar weer eens gezegd hebben.