Auteur: lifestylemachteld

Heel abrupt kwam er begin van de week een einde aan het mooie weer. Niet dat ik dat erg vind want het leven dat in de afgelopen maanden zich heel veel buiten afspeelde gaat nu naar binnen. Natuurlijk zo gauw het kan zit ik weer op mijn balkon en ik hoop dat we in september en oktober nog een mooie Indian Summer gaan krijgen. Maar ’s avonds buiten eten en lang zitten nagenieten van een mooie dag dat zit er niet zo gauw meer in tot aan de volgende zomer.

Afgelopen week heb ik mijn werkhoekje al onder handen genomen met, in mijn ogen (smaken kunnen verschillen), goed resultaat. Nog wat plantjes kopen en dan mag het resultaat er helemaal zijn. Nieuwe plantjes moeten er ook in de woon- en eetkamer bij komen dus in de komende dagen maar even bij het tuincentrum langs. Kan ik mijn huis weer klaar maken voor het binnen seizoen.

Maar hoe gaat dat binnen seizoen er uitzien? Gisteren heb ik met vrienden bij hun thuis gegeten. De bedoeling was om buiten te eten maar dat liet het weer niet toe dus moesten we binnen eten. We waren met z’n viertjes en de woonkamer is groot dus dat was geen enkel probleem. Maar ga ik deze mensen ook uitnodigen om bij mij te komen eten?

Mijn tafel is niet groot genoeg om met vier personen anderhalve meter uit elkaar te zitten dus dat gaat hem niet worden. Een troost voor een gezellige borrel kan ik ze wel uitnodigen; de woonkamer is daar wel groot genoeg voor. Meer mensen uitnodigen? Nou dat verwacht ik niet maar waar een wil is, is ook een weg. Als ik met mijn vrienden wil eten of met meer samen wil zijn dan moet ik creatief gaan nadenken. Daar kom ik nog wel uit, dus binnenkort ook bij mij thuis met vrienden? Zeker weten!! Jongens wacht maar op de uitnodiging.

Daar is die dan de al bijna een week beloofde weeromslag. Na de super hittegolf met de daarbij horende hoge temperaturen dan nu aanzienlijk koeler. Nee hoor je hoort mij niet klagen ik vind dit wel lekker. Niet alleen maar ook de wind en een heel klein beetje ook de regen.

Tijd om ook de storm door mijn huis te laten gaan. Nu heb ik niet direct alle ramen en deuren tegen elkaar opengezet hoor. De ravage die dat zou hebben kunnen gegeven zou niet te overzien zijn en dan was ik nog langer bezig met het weer op orde brengen van mijn huis. Nee ik heb eindelijk een gezellig werkplekje gemaakt. En heel voldaan zit ik nu in dat knusse hoekje achter mijn bureau dit stuk te schrijven.

Gewoon met het anders opstellen van wat meubelen die ik allang heb is het zo gedaan dacht ik. Oké het water stond op enig moment wel op mijn rug want sjouwen en slepen met kasten en een bureau, opruimen van kasten en schoonmaken was toch lastiger dan ik dacht. Er moeten nu alleen nog maar wat plantjes bij dus dat gaat het volgende projectje worden.

Maar nog even terug naar het bureau waarachter ik nu zit te typen. Het was een van de eerste meubeltjes die ik van mijn zuurverdiende geld kocht toen ik de sleutel kreeg van mijn eerste huis aan de Guido Gezellelaan zo’n 40 jaar geleden. Het bureau kreeg een prominente plaats in de woonkamer van het twee kamer appartement en verhuisde mee naar Leeuwarden en later ook Leiderdorp. In Leiderdorp kreeg het een eigen kamer en dat was ook zo’n beetje het voorlopige einde van mijn werkplek want er kwam een moderner bureau.

Het bureau heeft later dienst gedaan bij mijn ouders aan wie ik het in bruikleen gegeven had. Het werd later een heel belangrijk meubelstuk voor mijn moeder. In haar laatste woning deed het dienst als bureau en eettafel. Ze was er heel erg aan gehecht en toen het er naar uitzag dat ze naar een verpleeghuis zou moeten en maar een paar eigen meubeltjes kon meenemen was het bureau het eerste en ook belangrijkste wat ze mee wilde nemen.

Nu staat het weer in mijn huis en de herinneringen aan dit meubelstuk blijven. Ik hoop dat ik achter dit bureau nog veel mooie verhalen kan schrijven en misschien staat er ook wel weer eens een bordje met iets eetbaars op; wie weet. Voorlopig ben ik heel blij en tevreden met mijn werkhoekje waar ook deze herinnering een plaats heeft gekregen.

In de afgelopen dagen was ik weer in het centrum van Delft te vinden. Zeker op donderdag was het weer heel gezellig. Lekker een beetje shoppen en in de winkels kijken wat de trends zijn voor het najaar en ja ik kon er natuurlijk niet aan ontkomen ik moest dat topje kopen dat naar mij riep dat dit een ideale aanvulling op mijn kleding voorraad zou zijn.

Het was nog warm en wellicht was dit de reden dat het vrij rustig was in de stad. Vrijdag was het heel anders, niet alleen de temperatuur door het frisse windje maar ook de drukte in de stad. Nu ging ik een keertje via de Peperstraat de stad in. Het was daar nauwelijks door heen te komen zo druk als het er was maar ja de Owee-week was natuurlijk nog aan de gang en zo voor het begin van het weekend? Maar toch ook verderop in de stad was het heel druk dus dan maar gelijk naar “Vanouds De Twee Kruikjes”.

Daar op de Molslaan was het een stuk rustiger en de twee uitbaters hadden hun schoonzus Sabine ingezet om hen te helpen. Zij is even in Nederland en woont in Genève een stad die lang mijn tweede thuishaven is geweest. Leuk om even bij te praten over die stad, de sfeer daar en de mensen. Als Corona over is dan wil ik daar beslist weer een keertje naar terug. Op zoek naar oude herinneringen? Nee hoor alleen om de sfeer van de stad weer op te snuiven.

Toch heb ik me aan de Molslaan zitten verbazen over de manier waarop mensen met elkaar omgaan. Omhelzingen, kussen en handen geven om vervolgens midden op de straat met elkaar bij te praten. En dan heb ik het niet over de studenten maar voornamelijk over gewoon mensen van mijn leeftijd, oké misschien een paar jaartjes jonger. Denken deze mensen dan niet na?

We mogen weer naar de horeca en de horeca ondernemers doen er alles aan om het hun gasten naar de zin te maken, maar met ons gedrag lopen we wel het risico dat Mark Rutte binnenkort in een van zijn persconferenties moet aankondigen dat de horeca weer moet sluiten.

Vaderlijk maar doch streng zal hij dan zeggen: “Hé mensen in Nederland ik heb jullie nu meerdere malen gewaarschuwd. Houd afstand, je weet wel die 1,5 meter, geen handen schudden en zeker niet zoenen (kan ook niet op 1,5 meter). Ik heb toen ook gezegd wat de gevolgen zijn als jullie je daar niet aan houden. Nu het is dan zover, het kan niet langer zo. Ik heb jullie de vrijheid gegeven om je weer wat vrijer te bewegen maar die verantwoordelijkheid kunnen jullie kennelijk niet aan. Ik ga de horeca dus maar weer sluiten en jullie moeten nu weer verplicht thuis blijven zitten. Sorry maar het is niet anders”.

Dat is toch niet iets wat we met z’n allen willen? Ondernemers die weer maanden lang niets verdienen, de gewone burger, die van tijd tot tijd een terrasje wil pakken of even lekker buiten de deur wil eten om iets te vieren of zomaar, nu weer thuis moet blijven. Waarom springen we zo onzorgvuldig met deze situatie om, interesseert het ons niets meer, zijn we vergeten hoe het in maart en april was? Voor mij is dit een groot WAAROM??? waarover ik me blijf verbazen en ook ergeren.

Ja, ik bedoel die van Murphy’s law. Ken je die? Nu ik had gisteren weer een hernieuwde kennismaking met hem. We weten het nog wel hé “Anything that can go wrong, will go wrong”. Dat was dus gisteren het geval en het begon nog wel zo gezellig. Maar uiteindelijk hebben we wel weer twee uitzendingen klaar staan om samen met onze luisteraars het weekend in te gaan.

Emmy en ik zouden samen met Roel twee uitzendingen van Muziek Verleden tegelijk opnemen dus in de voorbereiding was het even aanpoten. Zomer en romantiek zijn de thema’s dus lekker zomers en luchtig. Bij de voorbereiding gaf het laatste thema al best wat hoofdbrekens. Onbekende nummers en artiesten dus dat was diep graven op het Internet maar na een paar uurtjes ploeteren had ik op papier de twee programma’s klaar.

In de studio had ook iedereen er weer zin in zodat we met veel plezier begonnen aan de uitzending. Maar gelijk ging het al fout. De muziek kon niet geladen en toen dit probleem op gelost was ging het al snel weer fout en stopte het opname apparaat er spontaan mee. Maar onze technicus had alles al weer snel onder controle tot dat ……..

Het was dus best even zweten in de toch al hete studio maar we hebben het allemaal meegemaakt van apparatuur die spontaan uitviel tot een zender die ineens stopte en op non-stop verder ging. Na zo’n drie uur hadden we eindelijk in veel stukjes de twee programma’s opgenomen. Voor Roel nog de uitdaging om die stukjes aan elkaar te plakken tot twee uitzendingen. Maar dat kunnen we hem wel toe vertrouwen.

In ieder geval kunnen jullie vrijdag tussen 12 – 13 uur een zomerse uitzending van Muziek Verleden horen op StadsRadio Delft en de week daarna spat de romantiek uit je radio. Eind goed al goed en laat ik je gerust stellen we hebben ons niet uit het veld laten slaan door Murphy want we hebben ook wel weer veel lol gehad.

Ik ben blij want ja ik mag in mijn programma Living Blue weer een gast uitnodigen. In de afgelopen periode was dat in verband met de Corona maatregelen niet mogelijk en moest ik via de telefoon met mijn gasten spreken. Niet dat dat niet leuk is want uiteindelijk gaat het toch om de verhalen en de informatie die mijn gasten geven maar toch ……. een gast in de studio ontvangen is veel leuker.

Waarom? Zo wie zo is het leuker om een gast te kunnen aankijken. De interactie in een gesprek is heel belangrijk. Je ziet gezichtsuitdrukkingen die je weer kunt gebruiken in het vervolg van een gesprek. Daarmee kun je soms een gesprek een verrassende wending geven. Omdat ik tussen de blokken met het gesprek muziek draai kan ik bij een gast in de studio even “bijpraten” met mijn gast en de inhoud van het volgende blok bespreken. Het gesprek staat dus op voorhand nog niet helemaal vast in tegenstelling tot een telefonisch interview.

Hoewel ik het weer heel leuk vind om gasten te ontvangen in de studio is het best wel een beetje spannend. Willen de gasten zelf wel naar de studio komen, want ik kan me voorstellen dat niet iedereen zich prettig voelt om in een vreemde omgeving met vreemde mensen te zitten. Ja we doen er alles aan om de situatie zo veilig mogelijk te houden. We maken alles schoon, houden afstand, we zitten met maximaal drie mensen in de studio en we hebben voor iedereen een eigen plopkap over de microfoon en hoesjes voor de koptelefoons als de gast die wil gebruiken. Maar toch …… ik kan me terughoudendheid heel goed in denken.

Voor de eerstkomende uitzending heb ik al een gast maar die ga ik nog bellen. Daarna ga ik mijn gasten de keuze geven om naar de studio te komen of gewoon thuis te blijven en de vertrouwde telefoon te pakken om met mij de luisteraars een leuk en informatief uurtje te bezorgen met Living Blue.