Auteur: lifestylemachteld

Als ik op mijn Facebook account kijk ben ik niet de enige die in deze dagen heel nostalgisch ben. Veel mensen posten herinneringen aan hun overleden familieleden met daarbij ook mooie foto’s. Dat is overigens niet zo verwonderlijk want in het katholieke geloof zijn 1 en 2 november gedenkdagen met op 2 november natuurlijk Allerzielen. En juist op die dag gedenk je de mensen die je ontvallen zijn. In Delft kon je dit jaar geen kaarsje op de Markt opsteken. Het event “Lichtjes voor Delft” ging dit jaar niet door vanwege de Coronamaatregelen maar er was wel de oproep om thuis een kaars op te steken en die voor je raam neer te zetten. Ik heb de kaarsjes niet alleen voor het raam gezet maar ook op andere plekken in mijn huis.

Maar er waren dit weekend meer herinneringen. Allereerst de kaasfondue deze keer besteld bij en geleverd door Het Postkantoor. Gezellig de tafel dekken, kaarsje aan en een heerlijke witte wijn er bij. Mmmmm genieten en in gedachten wegglijden naar al die andere keren dat kaasfondue gegeten werd. In Genève bij het Palais de la Justice en later bij Les Amures in de oude binnenstad. Zeker tien jaar lang waren we gedurende de maanden juli en augustus bewoners van deze stad en meerdere malen aten we daar de fameuze Fondue Moité Moité. Fondue van Gruyère en Emmentaler in de kelder van het Palais waar je op de eerste etage alleen maar vleesfondue kon eten.

Maar niet alleen in de stad kon je heerlijke fondue eten. Ook hoog in de bergen rondom de stad was er heerlijke fondue te krijgen. In de sneeuw en dat deden we ook in Adelboden. Heerlijk skiën en op de laatste dag op de Sillern kaasfondue. Ook daar een “mischung” van de Gruyere en Emmentaler met een lokale kaas. Altijd ging er kaas mee terug naar Nederland om zelf ook nog een keer kaasfondue klaar te maken met de Adelbodner Käse die we bij de Molkerei op de dag van vertrek gingen ophalen.

Ja dan zit je weer volop in de herinneringen. Mooie tijden waarvan ik kan blijven genieten. Terugkijken op een tijd waarop we, gezien het werk van mijn vader, ons ook aan bepaalde gedragsregels moesten houden maar ach wat doet dat er toe. O ja, en wil je weten welke fondue ik het allerlekkerste vond? Die met Hollandse kaas van het Postkantoor of die uit Geneve of uit Adelboden? Ik moet bekennen die uit Adelboden blijft mijn favoriet maar de anderen zijn ook heerlijk.

Ik kan terugkijken op heel mooie momenten en heerlijk wegdromen als ik weer een keer kaasfondue eet. En ook in deze Corona tijd is het wel het belangrijkste dat je van kleine dingen kunt blijven genieten.

Ook ik keek gisterenavond naar de laatste aflevering van De Beste Zangers. Ik had me verheugd op deze uitzending met de duetten maar tegelijkertijd vond ik het weer jammer dat het weer was afgelopen. Terugkijkend op alle afleveringen vond ik ze zonder uitzondering weer heel speciaal. De verhalen, maar ook de nummers en zeker de nummers die vertaald of herschreven zijn en die aan het nummer een persoonlijk tintje gaven.

Maar ook de artiesten. De toppers bij het begin waren voor mij Stef Bos en Milow. Stef de woordkunstenaar en Milow met zijn mooie stem en grappige Vlaamse tongval. Maar ook de andere artiesten, van twee daarvan had ik nog nooit, stegen boven zich zelf uit. Dus ook de laatste uitzending was voor mij al bij voorbaat een succes.

Ook in deze uitzending weer de persoonlijke verhalen die leidde tot weer mooie pareltjes. Maar ook aan alles komt een einde. Een einde met Stef Bos en Miss Montreal die samen mijn liedje zongen “Laat me” van Ramses Shaffy. Het was fenomenaal in een woord.

En ja het is mijn liedje, ik heb het tijdens zangles vele malen gezongen. Mijn vorige zangdocente Mirre stuurde me vanochtend al een appje met het you tube filmpje en de woorden: ik moest aan jou denken. Wat betekent dit liedje dan voor mij? Het is een lied waarin ik mijn emoties kan neerleggen, mooie en lief, boos, verdrietig het kan allemaal. Als ik dit liedje met Mirre zong dan was de vraag hoe gaan we het doen: zacht en mooi of hard en lelijk. Beide versies heb ik gezongen.

Maar een versie staat in mijn geheugen gegrift. Het was de eerste les na de crematie van mijn moeder. Ik was al ruim een jaar gewend aan alle goede raad en tips die ik kreeg toe ik stopte met werken. Waarschuwingen voor het “zwarte gat” en wat ik daar aan kon en moest doen. Maar na het overlijden van mijn moeder werd dit nog erger. Wat dacht iedereen eigenlijk wel van mij. Dat ik zou instorten of iets dergelijks. Zelfs werd me aangeraden een partner te gaan zoeken zodat ik niet meer alleen zou zijn. Maar ik liet me niet vertellen wat ik moest doen.

Je zult dus wel begrijpen dat in die les het lied “Laat me” hard en lelijk gezongen. Ik heb er geen opname van maar het werkte bevrijdend. Ik heb toen de draad weer opgepakt en misschien wel te veel hooi op mijn vork genomen maar ik ook zelf weer de weg naar de rust gevonden. Je ziet dus laat mij me gang maar gaan want ik heb het altijd zo gedaan.

Op de TV vanavond, het Concert van de Hoop uit Rotterdam. Een concert met muziek die mensen hoop heeft gegeven en nog steeds hoop geeft. Mooie muziek van o.a. Miss Montreal, Nick & Simon, Trijntje Oosterhuis en Roel van Velzen die je raakt. Gelukkig heb ik in mijn omgeving nog geen gevallen van Corona gezien maar toch het ligt overal op de loer.

Terwijl ik zit te kijken gaan mijn gedachten terug naar 2007. Precies dertien jaar geleden begonnen voor mij en mijn familie de twee meest heftige weken die ik me kan herinneren. De 27ste oktober was de dag dat José mijn jongere zusje met een ambulance van Stichting Ambulance Wens van het hospice naar de Maria van Jesse Kerk werd gebracht. José zong in het koor dat jaarlijks de Mariaviering in de kerk verzorgde. Dat zelfde koor had geregeld dat ze in die oktobermaand weer bij de viering kon zijn.

Het was vreemd om de brancard met José in het midden van de kerk te zien staan. Mijn moeder constateerde toen dat binnenkort daar ook haar kist zou staan. Iedereen besefte dat wel enigszins. Het was een mooie bijeenkomst waar José afscheid nam van wat haar zo lief was: muziek.

Op 31 oktober vierde we haar 52ste verjaardag. In het hospice met naaste familie en een paar heel goede vrienden. Ze had het goed laten regelen want het was echt een feestje met champagne en lekkere hapjes. Oké ze was wel erg moe na die dag maar toch hadden we allemaal het idee dat ze het nog wel even zou volhouden en op 12 november kwam ze nog even haar neefje feliciteren met zijn verjaardag. Het afscheid van die dag was bijzonder. Vanuit het keukenraam konden we zien hoe ze met haar rolstoel in de taxi gereden werd en de chauffeur reed nog even de wagen naar achter zodat we allemaal nog goed konden zien toen ze afscheid nam. Niemand kon toen vermoeden dat dit de laatste keer zou zijn.

Op 13 november zat ze nog vol plannen. Om negen uur belde ze nog met mijn moeder. Ze voelde zich goed dus ze wilde afspraken maken met het hospice om nog een workshop geven over homeopathie en een afspraak te maken om naar de kerstmarkt bij de Intratuin te gaan. Maar ze zou eerst nog gaan douchen en daar ging het fout. Ze voelde zich niet goed worden, zuchtte en stierf bij gestaan door een verpleegkundige.

Na het programma Concert van de Hoop pakte ik het fotoboek van de laatste twee bewogen weken van José in 2007. De foto’s nog eens bekeken, de teksten gelezen en dan beleef je die periode weer opnieuw. Maar je realiseert je ook dat dit niet het enige is dat de maand november een verdrietige maand is.

Het is ook de maand dat mijn moeder gestorven is. En dat is pas 2 jaar geleden. Zij stierf op 28 november en vond eindelijk haar rust op 96-jarige leeftijd. In zes weken tijd was zij van zelfstandige vrouw zo verzwakt dat ze helemaal op was. Het enige wat iedereen, ook de verpleging, in die tijd van haar heeft onthouden is dat het een vrouw met een heel sterkte wil was.

Maar vanavond gaat het op de TV over heel ander leed. Je kunt het niet met elkaar vergelijken en mijn “leed” is al weer een tijd geleden. Toch komt het ieder jaar weer terug. Mijn muziek die daarbij hoort? The Walk of Life van Dire Straits en Old and Wise van Allan Parsons Project. Maar de muziek van vanavond was ook heel mooi met voor mij wel als hoogtepunt Door de Wind.

Vanochtend heb ik heel nederig maar wel alleen het programma Muziek Verleden opgenomen. A.s. vrijdag kunnen jullie het horen en wellicht weet je na de openingszin wat het thema van deze uitzending is. En ik was alleen, niet dat dat een probleem is want ik Living Blue doe ik ook altijd alleen. Nee het was ongezellig zo zonder Emmy. Het is altijd leuk wat we over de artiesten en nummers hebben gevonden te kunnen vertellen aan de luisteraar maar ook aan elkaar. Maar ook de verhalen er om heen, wat ons heeft getroffen in de nummers of andere bijzonderheden. Tja we kunnen niet alles delen met de luisteraar want dan is er geen tijd voor muziek.

Het was druk vanochtend in de studio. Niet alleen de programma makers van Delft Centraal waren nog aanwezig maar ook ons nieuw redactie team, Rosa en Tessa. Druk bezig want vandaag is de grote dag. De nieuwe website van Omroep Delft staat online!!!! De eerste mijlpaal in de overgang van Stadsradio Delft naar Omroep Delft is dus een feit. De website ziet er goed uit maar heeft dan ook veel bloed, zweet en tranen gekost. Nu op naar de volgende stappen. De redactie die er voor zorgt dat de website continu up to date blijft en wordt voorzien van nieuwe berichten maar ook de redactie voor de radio uitzendingen waarbij ik de dames veel succes wens.

Nu maar hopen dat er geen volledige lockdown gaat komen. Hoewel er nu nog even geen sprake van is, wordt de roep om strengere maatregelen nu sterker. Dus we moeten eerst afwachtend wat die nieuwe maatregelen precies in gaan houden. Als het zo is dat we een periode helemaal niet meer ons huis uit mogen dan wordt het toch heel lastig om radio te blijven maken. We kunnen wel veel vanuit huis doen maar toch er is altijd wel iemand in de studio nodig. Maar laten we niet op de feiten vooruitlopen en blijven genieten van wat we nu nog kunnen doen. In ieder geval ga ik Living Blue van komende maandag voorbereiden want die lijkt in ieder nog wel door te mogen gaan. Morgen ga ik nog wel even Living Blue van maandag terug luisteren (13 – 14 uur) en vrijdag (12 – 13) naar Muziek Verleden want wat er ook gebeurd, deze uitzendingen gaan gewoon door omdat ze al opgenomen zijn.

We mochten dit weekend weer een uurtje langer slapen maar daarentegen worden de dagen daarmee weer korter en als of de duivel er mee speelt het weer trok ook zijn winterse kleed aan. Een uurtje meer maar ook weer heel veel regen meer. Wat een weertje was het in de nacht van zaterdag op zondag. Hoewel inregen of lekkages bij mij op de 7e verdieping niet echt voor de hand liggen had ik toch het idee dat met bakken naar binnen zou gaan. Niet alleen de regen maar ook de storm van die nacht heeft me best wel een beetje uit mijn slaap gehouden.

Maar het was niet allemaal kommer en kwel dit weekend. Ondanks de verscherpte maatregelen heb ik zaterdag mijn stoute schoenen aangetrokken en ben naar de stad gegaan. Nee niet met het OV, ik heb lekker gelopen want het was lekker en wat heel belangrijk is, het was droog. Bij zo’n wandeling hoort dan ook een beloning bij toch. Helaas geen kopje thee of wijntje maar ……. Het was best rustig in de stad maar ik ben dan ook niet naar de Markt gegaan. Een beetje ronddwalen en daarna weer terug.

De volgende verrassing die ik voor mezelf in petto had was een heerlijk etentje met Eet- en Proeflokaal De Kurk. Nee niet in de stad maar gewoon thuis. Dat is voor even weer het nieuwe normaal. Ik ben in ieder geval wel van plan om dit de komende weekenden vol te houden. Weet je het is best leuk om even voor je zelf de tafel uitgebreid te dekken, wijntjes uit te zoeken en in te schenken en dan heerlijk te genieten van een lekkere maaltijd. Het bevalt nog steeds goed maar eten in de stad is toch leuker en dat gaan we straks ook weer gewoon doen.

En dan had je die zondag. Somber en regen. Niet zo’n klein beetje regen hoor het kwam hier met bakken uit de lucht vallen. Ik wilde wel weer een stukje gaan lopen maar om kliedernat te worden was niet erg uitnodigend en daarbij ik moest nog mijn radioprogramma gaan maken. Playlist was wel klaar maar ik had nog geen gast dus ….. Aan de slag en het is gelukt. Herman Zonderland een fotograaf, die heel andere foto’s heeft gemaakt tijdens de Corona Lockdown dan dat ik gedaan heb maar toch hij ging er ook op uit om Delft vast te leggen en dat te publiceren in een bijzonder fotoboek. Tip voor vanavond: luister even naar Living Blue bij Omroep Delft dan hoor je dat allemaal.

En dan is het weekend weer voorbij. Met een voorzichtig zonnetje op mijn rug zit ik hier wat te werken. Dat zonnetje nodigt uit om straks nog even een stuk te gaan lopen en misschien wel wat foto’s te maken. Een goed begin van deze nieuwe week.

Wat zou dit nu te betekenen hebben hoor ik jullie denken. Maar dit is iets wat ik vandaag heb meegemaakt. Je moet weten dat ik, toen ik stopte met werken, geen idee had hoe mijn toekomst er uit zou gaan zien. Kon ik alle dingen die ik tot dan toe deed ook met mijn pensioen blijven doen of …… moest ik toch nog even verder kijken of ik ergens nog wat geld kon verdienen. Dat was voor mij de reden om me in te schrijven bij een uitzendbureau voor 65-plussers. Nu was ik op het moment van inschrijven nog net geen 65 maar dat was geen probleem alleen toen ik die leeftijd wel had bereikt heb ik één keer gereageerd op een vacature. Ik kreeg te horen dat ik daar nog te jong voor was omdat ik nog geen AOW ontving.

Oké het zal wel. Ondertussen was ik er achter gekomen dat betaald werken niet noodzakelijk was dus betaald werk zou ik niet meer aannemen. Wat ik niet deed was het uitschrijven bij de uitzendbureau’s en andere instanties. Ik kreeg sporadisch nog wel eens wat aanbiedingen maar toch het liep niet storm.

Tot vanochtend, ik zat nog lekker van mijn koffie te genieten toen er iemand van dat uitzendbureau opbelde. Hij had een vacature en ik paste daar perfect in. Management Assistente in Zuid Holland. Full time, waarbij ik geacht zou worden om één dag op kantoor te werken. Ik wimpelde snel dit aanbod af, immers Corona en dan naar een vreemd kantoor zag ik niet zitten. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan want de meneer aan de andere kant van de lijn bleef maar doorgaan. Hij zou contact opnemen met de opdrachtgever om te bespreken dat ik 100% kon thuiswerken want ja mijn CV zag er indrukwekkend uit en het paste precies in de vraag van de opdrachtgever. Maar mijn antwoord bleef: NEE.

Maar ik had wel een alternatief voor de meneer die zo naarstig op zoek was naar een goede management assistente. Ik heb een vriendin die op zoek is naar zo’n functie en haar CV is gelijkwaardig aan die van mij zo niet beter. Dus ik wilde wel een contact leggen tussen haar en die meneer. Alleen mijn vriendin is nog geen 65 dus hij antwoordde mij resoluut: NEE. Zij is te jong???

Enerzijds moet ik wel zeggen dat het mijn ego streelt dat hij bij mij zo aandrong maar het verbaasde mij hogelijk dat mijn vriendin geen kans kreeg. Te jong, als je van een sollicitant zegt dat hij te oud is dan staat de wereld op zijn kop maar nu wordt dit zonder blikken of blozen gezegd. Wat ik nog erger vind is dat hij daar aan toevoegde dat een 65-plusser aantrekkelijker is voor een werkgever. Financieel dan wel gezien, zoiets van minder belasting.

Eigenlijk won mijn verontwaardiging van het goede gevoel. Wat is dit voor een wereld, ik krijg een baan aangeboden terwijl ik het niet echt nodig heb en dan ook weiger en mijn vriendin krijgt geen kans en waarom? Voor de werkgever is het voordeliger. Als werkgever zou ik me daarom diep schamen. Oké ik heb ervaring maar die heeft mijn vriendin ook want zij is wel boven de 50. Die werkgever zoekt een goed management assistente en dan moet het niet uitmaken wat de leeftijd is dus geen leeftijdsdiscriminatie. Maar hij wil voor een dubbeltje op de eerste rang zitten, veel ervaring en kennis voor niets. Sorry maar daar werk ik niet aan mee.

Wie is dokter Ted en waar wordt hij zo moe van. Dokter Ted is een huisarts ergens in Nederland en regelmatig schuift hij aan bij Tijd voor Max om zijn mening te geven over de gezondheidssituatie in Nederland. Niet alleen nu maar dat doet hij al jaren. Het is een aardige man en hij probeert de dingen zo goed mogelijk uit te leggen. Jip en Janneke taal dus.

En waar wordt hij nu zo moe van. Ik denk dat hij een van de vele Nederlanders is die zich ergert aan al die deskundigen die overal en nergens roepen wat er moet gebeuren om het Corona virus onder de knie te krijgen. De een zegt dat er tot nu toe te weinig maatregelen genomen zijn. Een complete lockdown van vier weken is de enige oplossing om alle besmettingen van het Corona virus tot 0 te reduceren. En de ander vindt dat er te veel en te zware maatregelen genomen worden. Het kabinet zit daar dan ergens tussen in. Dokter Ted was het dus zo zat dat hij niet verder hierop in wilde gaan en het overliet aan de wetenschappers en deskundigen overliet.

Fijn, dit is de eerste keer dat iemand voor de TV aangeeft dat hij er geen mening wil geven. Iedere dag erger ik me aan alle meningen waarover met gaat discussiëren of zoals dokter Ted zegt ouwehoeren. En wat lost het op, niets dus houd je aan de maatregelen en probeer zo gewoon mogelijk verder te leven.

Want het leven gaat ook door evenals de seizoenen. Wat we in Nederland nog steeds mogen is naar buiten gaan. Nu regent het best wel veel deze dagen maar er zijn toch wel momenten dat het droog is dus dan kun je lekker naar buiten gaan. In de wind lopen en goed om je heen kijken. In de herfst zie je mooie kleuren en Else had vandaag als opdracht een foto te maken van dingen die uit de boom zijn gevallen. Ik ben dus ook naar buiten gegaan. Een frisse neus gehaald, droog gebleven en een plaatje geschoten van bladeren die door de wind uit de boom gewaaid zijn.

Nu met een kopje thee op de bank, laptop op schoot en kijken naar Tijd voor Max. Nu zit er iemand te vertellen dat vrouwen minder hersencellen hebben dan mannen. Oké daar moet ik dan maar mee leven maar het heeft ook voordelen want ons immuun systeem zou dan wel weer beter ontwikkeld zijn. Het is wel jip en janneke taal maar toch …… het zal wel. Ik weet wel dat er vanavond geen talkshow aan gaat bij mij. Ik ben ook moe van die zinloze discussies over Covid en misschien nog wel de vakantie van de koning. Nee ik ga muziek maken en luisteren, dan ben ik tenminste op mijn manier goed bezig.