Auteur: lifestylemachteld

Heel voorzichtig maar het begint te komen. Wat maakt het weer toch een verschil uit zeg. Buiten lokt en je ziet de wereld ineens weer een stuk lichter. Niet dat ik down ben maar toch …….. van dat zonnetje wordt ik heel blij. Lekker naar buiten, op mijn balkon of een lekkere lange wandeling met verrassende ontdekkingen.

Allereerst heel dicht bij huis. In het weekend hard bezig geweest met schrobben en schoonmaken. Heerlijk als je dan eindelijk aan stylen toekomt dat alles weer fris en vrolijk is. Kleedje neerleggen en de kussens opzoeken en ja hoor het begint al wat te worden. Dan de vraag of ik nu al plantjes ga kopen om neer te zetten? Uiteindelijk toch maar gedaan want hoewel de temperatuur in de nacht nog wel kan dalen op de zevende etage zal er geen nachtvorst meer voorkomen denk ik. Oké deze inspanning heeft resultaat opgeleverd.

Balkonnetje dus voorjaarsklaar. In het zonnetje genieten en nadenken over de dingen die komen gaan. Ik heb me ingeschreven voor het Schrijfcafé. Wat ik daar van verwacht? Geen idee maar om met anderen je eigen verhaal te gaan schrijven na aanwijzingen van schrijfdocenten. Een uitdaging en ik ben nooit te oud om te leren dus wellicht dat het voor deze blogs ook zijn vruchten gaat afwerpen. Ben heel benieuwd en dan te weten dat ik daar in de afgelopen vijf jaar al aan mee had kunnen doen. Maar je bent nooit te oud om er aan te beginnen (vrije interpretatie van een gezegde).

Wat gaat er nog meer komen. Tja iedereen zit te wachten tot we weer wat meer ruimte krijgen om naar de stad te gaan. Lekker op een terrasje, ja en natuurlijk weer dat wijntje, snackje en heel gezellige gesprekken. Over allerlei onderwerpen die de stad aangaan. Discussiëren over politieke onderwerpen van de stad maar ook van het land. Je geest levendig houden, meedenken en misschien ook nog wel eens mee doen. Tja of dat ergens toe gaat leiden? Geen idee maar wel reden om gebruik te maken van een cursus die de gemeente aanbied over de Delftse politiek.

Ach zo zie je maar weer. Stil zitten kan ik niet. Met van alles bezig en daarmee weet ik mijn dagen ondanks de Corona goed te vullen. Dat zegt overigens niet dat ik die Corona inmiddels wel goed zat ben. Wanneer komt de tijd dat we beseffen dat daar voorlopig geen einde aankomt en dat we moeten leven met dit virus. Niet met alle maatregelen, want die zullen ongetwijfeld minder worden maar wel het testen bij klachten en je dan, als de test positief is, je aan een paar leefregels houden. En zeker niet met alle talkshows die het alleen maar kunnen hebben over Corona. Nee het enige wat ik nog wil is een Corona biertje drinken en genieten van het voorjaar en de zomer.

Zou Mark Rutte gezien hebben hoe mijn haar er gisteren uitzag of wil hij nu ook graag weer eens naar de kapper. Dat zal ik me misschien vanavond afvragen als hij vanavond ons gaat vertellen dat er vanaf volgende week weer geknipt en geverfd mag gaan worden in de kapsalons. Nu is een bad hair day bij mij niet afhankelijk van het wel of niet naar de kapper gaan. Sterker nog ik heb geen idee of ik Kees, mijn kapper, direct morgen ga bellen voor een afspraak. Eigenlijk zit het nog steeds wel goed met uitzondering van gisteren en vandaag ben ik er weer heel tevreden over.

Maar goed iedereen zit te wachten wat de boodschap van Mark vanavond zal zijn. De kappers dat is al wel bekend maar wat met andere contact beroepen of zelfs de winkels in het winkelcentrum en in de stad en nog maar niet te praten over de horeca. Wat is voor hun de boodschap? Van wat er tot nu toe is uitgelekt ziet het er niet hoopgevend uit. En dan is er natuurlijk ook nog eens die avondklok. Wat mij betreft mag deze laatste nog wel blijven als we overdag wat meer ruimte kunnen krijgen.

Maar ik denk dat daar nu juist het probleem zit. Want als we overdag naar de stad mogen om te winkelen en een eetcafé te bezoeken gaan we dat dus allemaal massaal doen en is het binnen no time ongelooflijk druk. Op zo’n moment kunnen we dan ook weer lekker gaan klagen en vol onbegrip uitroepen dat het toch niet normaal is dat er zoveel mensen buiten zijn. Maar goed dan kun je je ook de vraag stellen wat doe ik dan hier.

Pffff ……. ik sta niet graag in de schoenen van het kabinet in deze tijd want wat ze ook besluiten het goed doen is uitgesloten. Toch zitten we allemaal vanavond weer voor die buis. Met spanning om te horen wat vanaf volgende week wel weer mag. De scholen, ja die mogen open maar voor mij is er een vraag die Mark vanavond nog niet gaat beantwoorden. Dat is of de muziekscholen ook weer open mogen. In mijn geval is daar geen risico aan verbonden. We zijn maar met z’n tweetjes, mijn leraar en ik, het is een goed geïsoleerde ruimte en tussen ons in hangt een scherm. Daarbij komt ook nog dat zingen goed is voor je gezondheid, je leert goed met je ademhaling om te gaan en zingen maakt stofjes aan waarvan je gelukkig wordt. Dus Mark wat gaat het worden voor de muziekscholen??

Het was een rare week waarin voor mij in ieder geval afscheid een grote rol speelde. Afscheid nemen van de winter, nou ja dat hoop ik zeker na vandaag. De week begon met code rood dus dat zou glibberen worden naar de studio en hopen dat je er zonder kleerscheuren doorheen zou komen. Nou ik heb het risico maar niet genomen. Na een week glibberend op de been te zijn gebleven nog even volhouden maar.

Maar ook afscheid nemen van mijn lieve tante. Zij was vorige week op 94-jarige leeftijd overleden en ik mocht met een paar anderen fysiek afscheid van haar nemen. Het was voor mij de eerste keer in deze Corona tijd dus ja dat was wel even vreemd. Maar het was een mooie en intieme bijeenkomst waar we met neven en nichten ook weer herinneringen mochten ophalen. De mooie foto’s die een reis door haar leven waren, de verhalen van kinderen en kleinkinderen.

Dit afscheid was ook een afscheid van een generatie. Zij was de laatste van de zes kinderen van Martin en Anna en samen met hun partners zijn ze nu weer verenigd in een andere “wereld”. Wij horen nu tot de oudste generatie hoewel wij, de aanwezige nichten en neven, de jonkies zijn. Wij kunnen niet meer naar hun toe met vragen hoe of wat we moeten doen hoewel toen zij op leeftijd waren zij vaak naar ons toe kwamen met de vraag ze te helpen met van alles en nog wat.

Ook hun verhalen zullen verstommen. We horen nu ook niet meer dat Anna de gewoonte had om bij onweer het huis te besprenkelen met wijwater. In haar angst of misschien wel de verwarring pakte ze in plaats van de fles wijwater de fles slaolie. Grappig dat een van de kleinkinderen dat verhaal aanhaalde. Nu zijn wij het die verhalen moeten vertellen en maken die we door kunnen vertellen aan de generatie die op ons volgt. Onze kinderen en kleinkinderen.

Gelukkig was het vandaag heerlijk voorjaarsweer en weer tijd voor een lange wandeling waarbij ik dit alles herdacht. Het boek is gesloten maar mijn boek met herinneringen ging weer een beetje open. Er staan daar nog steeds vragen in die niet beantwoord zijn. Die niet beantwoord kunnen worden maar waarvan ik steeds meer puzzelstukjes krijg. Ik zou zo graag nog even de vragen willen stellen, maar of die beantwoord kunnen worden. Ik weet dat ik snel dit boek ook weer moet sluiten.

Met een kopje thee op mijn balkon in het zonnetje verwelkom ik de lente en kijk reikhalzend uit naar het moment dat ik weer op een terras in de stad een wijntje mag drinken.

Wat een weekend hebben we achter de rug. Als gevolg van de vorst en sneeuw verstomde vorige week allerlei commentaren over Corona. Dit keer konden we de TV niet aanzetten of het ging over ijs, schaatsen en uiteindelijk ook de Elfstedentocht. Zelfs de politiek mengde zich driftig in de discussies. Enerzijds waarschuwen voor mogelijke corona gevolgen en anderzijds waren er politici die vonden dat er een kamer debat overgehouden moest worden.

Dus de waanzin ten top. Zelf heb ik Leeuwarden in de Elfstedentocht in 1986 mogen meemaken. Ik woonde toen in Leeuwarden en had vanuit mijn zolderraam zicht op de finish op de Bonkevaart. Ik moet eerlijk bekennen ik heb het alleen via de TV gevolgd en heb slechts een paar keer de tocht naar mijn zolder gemaakt om vanaf afstand de gekte te bekijken. Het moge duidelijk zijn dat ik geen fan ben van natuurijs.

Maar goed iedereen moet gewoon doen wat hij leuk vindt. Wat ik het fijne vond aan deze sneeuw en ijsdagen was dat het zonnetje wel iedere dag scheen. Dat was heel uitnodigend om te gaan wandelen ware het niet dat het op de straat zo spekglad was dat er nauwelijks behoorlijk te lopen viel. Dus alleen de deur uit voor de noodzakelijke boodschappen. De dooi werd dus met een bescheiden gejuich door mij begroet. Eerst nog een code rood doorstaan en daarna weer gewoon de straat op.

Maar ja na sneeuw en ijs komt regen en somberheid. Wat mis ik het zonnetje op mijn rug als ik zit te werken. Lekker warm en het gevoel dat het voorjaar in aantocht is. Nu is het dus weer niet uitnodigend om een lange wandeling te gaan maken. Oeps wat een zeurpiet ben ik toch. Ik ga straks dus wel mijn regenkleding aantrekken en met ferme pas mijn boodschappen doen en ook nog wel een flinke wandeling maken. Dat alles doe ik in de wetenschap dat het aan het einde van de week weer lekker droog wordt en we een weekend zelfs echte voorjaarstemperaturen gaan krijgen. Ohhh ik kan niet wachten om dit zonnetje weer te begroeten. Tja je kunt ook niet altijd alles krijgen wat je wel zou willen.

De barre winter in Delft is begonnen. Na een hele zondag met sneeuw lag er een behoorlijke laag sneeuw op de Delftse straten. Voor een zondag, als nagenoeg iedereen vrij is en niet naar zijn werk hoeft, is dat niet zo erg. En zo gingen velen glibberend en bibberend naar buiten om te genieten. Sneeuwballen gooien, sleeën en skiën zo werd het een beetje wintersport in eigen land.

Maar ja aan sneeuwplezier komt op maandagochtend wel een einde. Oké met deze Corona crisis is er een dringend advies om thuis te werken dus ik neem aan dat velen het thuiswerken gisteren niet hebben vervloekt maar het dankbaar gebruikt hebben als excuus. Toch kon niet iedereen thuiswerken en moest door deze barre omstandigheden naar het werk.

Gelukkig zijn de medewerkers van de gemeente verantwoordelijk voor goed begaanbare wegen al snel aan de slag gegaan. Met sneeuwschuivers en bakken strooi zout trokken ze er op uit om in ieder geval de doorgaande wegen in Delft zo goed mogelijk begaanbaar te houden voor iedereen die met zijn eigen vervoermiddel de straat op moest. Het advies was en bleef “Ga niet de weg op als het niet hoeft”.

Ook ik moest gisterochtend de deur uit. Dus stevige schoenen aan, een skistok in de hand, een warme jas, handschoenen en dan op weg. Natuurlijk met de tram, maar ja die reed wel maar stopte niet bij de haltes. Ik heb drie trams voorbij zien rijden waarbij ik het nakijken had. Oké niet zeuren wachten tot de volgende tram die volgens het info bord niet zou rijden maar drie minuten later toch kwam. Tja dienstregeling niet betrouwbaar maar de informatie over de tijden ook niet.

Uiteindelijk ben ik zonder kleerscheuren bij de studio aangekomen maar er moet me toch wat van het hart. De sneeuwschuivers maakten keurig de rijbanen schoon door de sneeuw naar de kanten van de weg te schuiven. Daardoor ontstonden er kleine sneeuwophopingen aan die kanten van de weg. Dus ook ook de plaatsen waar de voetgangers moeten oversteken.

Dit maakt het oversteken bij de zebra’s extra moeilijk. Eerst over een verijsde berg heen stappen, hopen dat de auto’s blijven wachten tot dat je deze stap genomen hebt en dan voorzichtig naar de andere kant lopen. Aan de andere kant van de weg idem dito alleen om dan weer op de stoep te komen. Ik heb het maar niet geprobeerd en heb het fietspad maar even gepakt wat me een boze blik van een fietser opleverde. Hoe haal je het in je hoofd op hier te gaan lopen!! Wellicht dat de gemeente ook wat aandacht kan geven aan de voetgangersoversteekplaatsen want in het mobiliteitsplan staan toch voetgangers samen met de fietsers op nummer 1?

Met een beetje aandacht voor de voetgangers had die dame die gisteren met haar rollator wilde oversteken het ook wat makkelijker gehad. Nu ploeterde zij om haar rollator over de sneeuwhoop te krijgen. Chapeau voor de trammachinist die haar niet opjaagde maar rustig bleef wachten tot dat zij van de trambaan was. Gelukkig was zij ook heel aan de overkant gekomen maar het kostte haar wel bloed, zweet en tranen.

Het blijft nog wel een paar dagen erg koud dus zal het ook nog wel even glad blijven. Maandag zou het weer gaan dooien; wat mij betreft weer een goed vooruitzicht evenals de zon die nu al schijnt en met veel kracht de sneeuw op de vensterbanken en balkonnetjes lekker laat smelten. We gaan weer naar het voorjaar!!

Het werd de hele week al voorspeld en hoe dichter we naar het weekend kwamen werd al wel duidelijk dat het dit keer wel serieus moest zijn. Aanvankelijk was ik nog wel sceptisch. Waarom? Ik kreeg van Facebook in de afgelopen week een herinnering van een wat onbeduidende foto die ik 2 jaar geleden had gepost. Ook toen werd er gewaarschuwd voor veel sneeuwval maar op de foto was een beetje natte sneeuw te zien.

Met het idee van het zal wel weer niet hier zijn, ben ik toch maar op vrijdag al naar de Appie gegaan. De wekelijkse boodschappen en ietsje extra zodat ik niet op zaterdag of zondag nog even daar naar toe hoef. En dat was een goed idee want toen ik op zaterdag langs de Appie liep stond er een rij wachtende die een winkelwagentje wilde bemachtigen om de boodschappen te doen. Heerlijk ik had de “noodrantsoenen” al binnen.

En dan laat in de avond begint het eindelijk te sneeuwen. Nou ja het was een hele fijne sneeuw en het idee dat er vandaag 20 cm zou moeten liggen leek me toen niet erg waarschijnlijk. Dus er was vanochtend toch wel verbazing dat er in de nacht zo veel sneeuw gevallen was. Balkon bedekt met een flinke laag sneeuw en ook op straat lag er sneeuw.

Is het nu de Code Rood, de wind en de kou of de Corona maar het lijkt er op dat iedereen toch lekker thuis blijft. De straat blijft overwegend wit en er is nauwelijks verkeer. Het ziet er allemaal mooi en vredig uit. Jammer genoeg jaagt de sneeuw ook nog door dus een lange wandeling zit er vandaag niet in. Wat zou het mooi zijn als het zonnetje zou schijnen want dan kan je ook mooie foto’s maken. Hopelijk later in de week komen er nog voldoende mogelijkheden om met mijn Nikon op stap te gaan. Voor nu moet ik het doen met de foto’s die ik gemaakt heb vanuit mijn appartement. En morgen ……. tja dan ben je wel gepensioneerd maar toch moet ik om 10:00 klaar zitten voor weer een nieuwe uitzending van Delft Centraal. Dat is een zorg voor morgen voorlopig kunnen we genieten van de sneeuw.

Ik wist begin januari dat ik ongeveer 2,7 miljoen wachtende voor mij had voor de, door velen zo fel begeerde, prik. Dus ergens in maart zou ik aan de beurt geweest zijn. Ik heb daar overigens geen probleem mee want er zijn mensen voor wie de vaccinatie van levensbelang is. Ik wacht mijn beurt geduldig af maar ondertussen gaat al het rumoer rond het vaccinatiebeleid me echt wel irriteren.

Hugo de Jonge kan bij velen geen goed meer doen in deze. Ik ben het er niet mee eens want laten we ook eens naar ons eigen gedrag kijken. In januari hadden de kwetsbare ouderen de hoogste prioriteit. En ja heel veel mensen boven de 80 jaar hebben dan ook inmiddels het vaccin mogen ontvangen. Maar dan stokt het want inmiddels zijn er zoveel doelgroepen met jongere mensen die vechten om voorrang. Zorgmedewerkers, verplegend personeel, huisartsen, thuiszorg, hulpverleners als brandweer en ambulance medewerkers en nu ook nog de leraren. Bijna allemaal mensen die vallen in de groep van 18 tot 60 jaar die volgens de oorspronkelijke planning pas de prikken in mei zouden krijgen.

Iedereen weet heel goed te beschrijven waarom zij niet kunnen wachten tot mei. En ik kan daar ook nog een heleboel andere beroepsgroepen bij verzinnen. Dus die zullen zich in de nabije toekomst ook wel melden.

Dan zijn er ook organisaties die vaccins over hebben. Je vraagt je af hoe dat kan. Hebben ze te veel aangevraagd om ook alvast medewerkers te vaccineren die nog niet aan de beurt zijn? Als het komt door meer vaccin uit een flesje te halen vraag ik me af waarom die instellingen dit niet terug sturen zodat andere kwetsbare mensen gevaccineerd kunnen worden. Nee ook hier gaan mensen voor die later op de lijst van het oorspronkelijke vaccinatiebeleid staan.

Maar al die mensen die, terecht of onterecht, eerder dan gepland het vaccin ontvangen vormen wel een probleem voor de groep mensen die al vanaf het begin als “kwetsbare ouderen” werd weggezet. Zeker nu er een tekort is aan de vaccins. Deze groep ziet, als zij straks als laatste aan de beurt zijn, dat het vaccin op is en zij moeten wachten tot dat het weer aangevuld is. Zij worden straks verplicht langer in een isolement te blijven omdat ondernemers aan bezoekers een vaccinatie bewijs mogen vragen. Zij hebben straks voorlopig geen toegang meer tot horeca en andere winkels.

Ja de jongeren hebben wat ze willen: vrijheid om hun oude leven met feesten weer op te pakken maar de ouderen blijven achter in een eenzaam isolement. Misschien moeten al die mensen tussen de 60 en 80 die gezond zijn zich ook maar eens organiseren en de straat op gaan. Nee zo ben ik niet maar ik wil wel graag dat vaccin hebben zodat ik ook weer eens naar buiten kan. Ik heb me niet voor niets vrijwillig en zonder morren aan de regels gehouden. Het kan toch niet zo zijn dat we de “kwetsbare ouderen” laten stikken in de actie “Alleen samen krijgen we Corona onder controle”

Winkelen was tot een jaar geleden een van mijn grootste hobby’s. Lekker de stad in en rondsnuffelen in de leuke dingetjes die daar waren en ideeën opdoen voor hebbedingetjes of een complete make-over van een kamer of een deeltje er van. Het is al weer een tijdje geleden dat ik in de stad was. Vanaf half december was daar ineens de volledige lockdown en alle winkels gingen dicht. Er waren uitzonderingen en dat waren de essentiële winkels zoals de supers en drogisterijen.

Mijn middagje winkelen ziet er dus inmiddels zo uit. Als het mooi weer is ga ik lekker een stuk lopen en kom dan steevast uit bij mijn AH waar ik zoals altijd mijn boodschappen doe. Is het minder mooi weer dan skip ik de wandeling en ga gelijk naar mijn AH. Wie had ooit gedacht dat ik winkelen bij AH nog eens leuk zou vinden. Tot vorig jaar was het een noodzakelijk kwaad en het moest me zo weinig mogelijk tijd kosten. Ik kon behoorlijk mopperen als ik weer eens bij een verkeerde kassa stond. Die andere rij ging veel sneller maar natuurlijk weer de rij waar ik in stond…… nou ja je begrijpt het misschien wel.

Nu maakt me dat allemaal niet meer uit. Niet dat ik nu iedere dag naar Appie ga, zo erg is het nu ook niet. Maar als ik ga, dan verzamel ik de spulletjes die op het lijstje met noodzakelijke dingen staan. En daarna ga ik ook op zoek naar andere dingen. De aanbiedingen, favoriete artikelen zoals het wijnschap en de sushicounter. Slenterend langs de vakken doe ik ook weer ideeën op. Voor nieuwe gerechten, nieuwe versnaperingen en veel zaken waarvan ik denk die moet ik ook eens proberen. Wel moet ik dan uitkijken dat ik niet te veel in mijn karretje gooi, want er zit vaak een houdbaarheidsdatum aan vast en ik kan echt niet alles in een keer op eten.

Tja bizar, niet even bij de parfumerie en die modewinkel langs maar een middagje AH. O ja ook hier geldt voor mij wel dat als het te druk is ik gelijk rechtsomkeer maak. Dat is dan het voordeel om tegenover Appie te wonen. Wel ga ik dan altijd wel even bij de bloemenman langs. Hij moet zijn bloemen nu buiten verkopen. Alleen de bloemen die buiten staan, dus ik moet elke week mijn speciale boeketje voor mijn ouders en zusje bestellen. Die staat dan wel voor mij klaar en samen met nog wat andere bloemen ga ik dan haar huis waar mijn fleurige weekend kan beginnen.

Tja mijn wereldje is wel wat kleiner geworden maar toch ben ik tevreden. Ik zou vanmiddag zijn gaan zingen en als dat door zou gaan zou ik ook een rondje stad maken. Ik weet niet of ik dat vandaag gedaan zou hebben nu ik de foto’s gezien heb hoe het er in de binnenstad uitziet met die dicht getimmerde etalages en andere voorzorgsmaatregelen tegen de rellende mensen. Ik zou daar alleen maar verdrietig van worden zeker als ik weet dat bijna de helft van deze menigte minderjarig is. Het is misschien maar goed dat ik nu even niet in de stad kom. Maar Delft zo gauw het kan, dan ben ik er weer. Ik houd nog even vol maar ik kan niet wachten totdat dat weer mag.