Auteur: lifestylemachteld

Eindelijk ik kan weer rustig achter mijn laptop gaan zitten en weer eens een stukje over mijn belevenissen gaan schrijven. Het jaar begon hectisch en dan heb ik het niet over allerlei ontwikkelingen hier met de Corona en in de US. Nee want ondanks dat ik geen goede voornemens had gemaakt wilde ik deze week wel heel erg veel doen en heb ik ook heel veel gedaan. Mijn hoofd zat dus wel weer eens heel erg vol en ik ben maar even op de rem gaan staan.

Natuurlijk heb ik ook zitten kijken naar de ontwikkelingen in de US. Wat een toestanden daar. Het is heel triest maar het leverde ook wel weer boeiende TV op. Inderhaast in elkaar gedraaide reportages en natuurlijk aangepast talkshowtafels. Wat voor mij het leukst is om naar deze programma’s te kijken is dat ik er wat van kan leren. Hoe wordt er geïnterviewd, scherp zonder onbeschoft te zijn of te luchthartig waardoor je niet altijd antwoord op je vragen krijgt. Boeiend is altijd weer hoe je het voor elkaar krijgt om zoveel experts aan de tafel te krijgen. Maar ook de vraag die je je altijd moet stellen als je iemand uitnodigt wat wil je dan van hem of haar. Zoals gisteravond met de ambassadeur uit de US, hij zat daar als vertegenwoordiger van zijn regering. Hij had weliswaar een eigen mening over het geheel maar kon, hij is diplomaat, en wilde dit niet delen. Waarom nodig je de man dan uit, hij voegde echt niets toe aan het gesprek.

En dat alles gebeurde op de dag dat ook in Nederland werd begonnen met het vaccineren tegen Corona. De dag daarvoor werden Mark Rutte en Hugo de Jonge stevig onder vuur genomen door de tweede kamer. Hé ze hebben al toegegeven dat het niet allemaal goed verlopen is, dus waarom laat je ze niet gewoon hun werk doen wat ze moeten doen in plaats van die herhaling van zetten in de discussie. En ook hier weer de pot verwijt de ketel. Je verwijt iemand “zwabberbeleid” maar wat wil je? Je moet een plan maken maar er waren nog zoveel vraagtekens dat je je plan constant moet bijstellen. Komt er vervolgens een plan van een andere minister op een eerder verzoek van de Kamer, waarin dit geregeld wordt dan wordt dit plan weer terug gestuurd want die uitwerking was ook niet de bedoeling. Ja zeg het maar ……

Goed voor deze week zit het er voor mij weer op. Net de uitzendingen voor maandag weer afgerond nadat ik naar Muziek Verleden heb zitten luisteren. De zon schijnt gelukkig dus zo nog even een wandelingetje en dan begint voor mij ook het weekend met een Vrijmibo.

Een nieuw jaar en ook een nieuwe werkweek. Nou ja werk, maar toch vanochtend weer vroeg mijn bed uit, je hoort mij niet klagen maar mijn bed misschien wel, om weer op tijd in de studio te zijn. Bij het voorbereiden het programma Delft Centraal hield ik er rekening mee dat het wel eens een roerige jaarwisseling zou gaan worden. Dus contacten gelegd met gemeente en het ziekenhuis om met de woordvoerders van deze instellingen terug te kijken.

Heeft men zich gehouden aan het vuurwerkverbod, zijn er ongeregeldheden geweest, waren er veel gewonden als gevolg van het vuurwerk of overmatig alcohol gebruik. Vorige week nog een vraag maar na de jaarwisseling werd snel duidelijk dat er geen calamiteiten waren tijdens de jaarwisseling. Niet dat er helemaal geen vuiltje aan de lucht was, ondanks minder fijnstof vond ik het in de oudjaarsnacht toch behoorlijk stinken, tijdens de nacht waren er toch wel wat brandjes gesticht en was er volop vuurwerk dat werd afgestoken. Zelf ben ik even gaan luisteren naar de historische Bourdon van Oude Kerk, die hoor je niet vaak maar hij liet nu zijn zware tonen horen in de nacht.

Mijn gasten konden dus melden dat alles zonder veel problemen verlopen is. Wie het wat moeilijker had was een van de nieuwe voorzitters van de Sportraad Delft. Hij is niet alleen voorzitter maar werkt ook in het onderwijs. En uitgerekend dat onderwijs had vanochtend ook moeite met het opstarten want een aantal systemen voor het online onderwijs was niet bereikbaar en daardoor kon hij ook niet in de uitzending komen. De volgende keer beter zal ik maar zeggen.

De kop van mijn “werk”week zit er dus bijna weer op. Voorbereiden van het nieuwe thema Muziek Verleden en vanavond nog Guy Verbeek van de Burgemeesters. Ja ik ben weer tevreden dat die vreemde weken, waarin je echt niet meer wist welke dag het was weer voorbij zijn. 2021 Ik ben er klaar voor en heb er weer zin in waarbij ik wel hoop dat de Corona ons dit jaar niet meer zo erg in de weg zit.

Ja vanochtend stond ik met één teen al in 2021, tenminste dat voelde zo. Vanochtend nam ik samen met Emmy en Willem de uitzending van Muziek Verleden voor 1 januari op. Jullie moeten nog even wachten om te horen welke muziek wij dan gaan draaien maar voor ons met Muziek Verleden is de kop er af.

Terwijl we het programma presenteren hebben we natuurlijk ook tijd om even met elkaar te praten. Over de kerstdagen die voorbij zijn maar ook over het komende Oud & Nieuw. Echt heel erg gerust kijk ik er niet naar uit. Geluiden om ons heen beloven niet veel goeds en er wordt steeds gewaarschuwd. In de kranten staan grote advertenties die je vertellen wat je allemaal niet mag, geen vuurwerk, vreugdevuren, carbidschieten, samenscholingen en maar twee gasten uitnodigen. Wat mag je dan wel zul je je afvragen.

Er is voldoende te zien op de TV Oudjaarsavond en met de borrelplanken van de Delftse lokale horeca kan de avond gezellig beginnen. En als het dan middernacht is kan je wel naar buiten maar je mag dan weer niet te dicht bij je buren komen en je mag ze zeker niet omhelzen, knuffelen en zoenen. Oké op afstand kan je iedereen een beter jaar toewensen, dat is ook niet alles maar we moeten het er voor dit jaar mee doen.

Waarom zou je eigenlijk naar buiten gaan? Ik steek weliswaar nooit vuurwerk af maar het siervuurwerk boven de stad en in de wijde omgeving waren altijd indrukwekkend. Volgens mij zijn er ook geen lasershows georganiseerd om dat vuurwerk te vervangen dus er is gewoon niets te zien. Tenminste dat hopen we want het voorspelt niet veel goeds dat er kennelijk toch heel veel illegaal vuurwerk onder de mensen is. Het merendeel daarvan is heel zwaar en gevaarlijk en zeker geen mooi siervuurwerk.

En dan zijn daar natuurlijk de wensen en voornemens voor het nieuwe jaar. Op dit moment is mijn wens dat op 31 december iedereen toch een beetje zijn verstand gebruikt, geen vuurwerk afsteekt, geen illegale feesten bezoekt en afstand houdt zodat de ziekenhuizen niet voller komen te liggen dan nu het geval is en ook de handhavers en hulpverleners een beetje rustige Oudejaarsavond met hun collega’s kunnen hebben.

Voor 2021 wens ik dat het leven weer wat leuker gaat worden, dat we weer spontaan naar de horeca kunnen en dat de winkels weer allemaal open zijn. En ja natuurlijk ook weer naar een theater waar we ons natuurlijk aan verscherpte regels moeten houden maar toch van een ontspannen avondje kunnen genieten. Mijn voornemens? Normaal gesproken maak ik geen voornemens want aan het einde van het jaar ben je die weer vergeten zodat je nooit kunt kijken of je je doelen hebt bereikt.

Maar dit jaar heb ik wel voornemens. Ik ga in 2021 zo gauw het weer is toegestaan de stad weer in. Winkelen, eten en drinken maar ik ga in 2021 vooral veel genieten van de mensen om mij heen. Nieuwe vrienden maken met digitale contacten die ik heb leren kennen in de afgelopen tijd maar ook mensen die ik al jaren ken maar die ik een jaar lang niet gezien heb. Tot slot mijn laatste wens voor 2021: Houd vol zodat we snel weer een gezond 2021 gaan krijgen.

Het is 24 december, de kerstnacht komt er aan. Ik ga terug in mijn herinneringen. De vroegste komen uit Rotterdam. Ik zie me nog staan even voor middernacht in de rij voor de kerk, Het Steiger, aan de hand van papa en mama om de feestelijk versierde kerk binnen te gaan. Een “gewone” latijnse mis, dat was nog zo in die tijd, en heel veel kerstliederen die je kende en dus kon meezingen. Daarna door de donkere nacht terug naar huis op de Meent langs de Laurenskerk. De eerste keer was ik ongeveer 7 jaar oud.

Vele keren in Het Steiger volgde tot we gingen verhuizen naar Delft. Daar was ik lid van koren, eerst van het koor van Stanislas en daarna van het St Hippolytus Ziekenhuis. Inmiddels was de aanvangstijd ook vervroegd naar 22 uur maar de gewoonte om toch naar de kapel te gaan bleef. Mooie diensten, nu in het Nederlands en zelf mooie meerstemmige muziek zingen naast de volkszang. Heel veel indruk op mij maakte in de Stanislas kapel Cees Hillenaar nadat op 24 december klasgenootje Paula door een verkeersongeluk om het leven was gekomen. Midden in die Winternacht ging de hemel open een liedje dat mij altijd nog aan die nacht herinnert.

Een keer weken we af van de gewoonte om in Delft naar de kerk te gaan. Voor de eerste keer op wintersport in de kerstvakantie. Het hotel in Going was op 24 december helemaal in kerstsfeer gebracht en voordat we door de sneeuw naar het dorpskerkje liepen hadden we nog een diner met kleine cadeautjes voor alle gasten. De dienst en liederen waren niet herkenbaar op de Stille Nacht na maar toch was het sfeervol. Na de dienst weer door de sneeuw en kou terug naar het hotel in de hoop dat we nog wat konden drinken. De teleurstelling was groot want het hotel was in rust en alle kerstversiering al weer opgeruimd. Zo onwerkelijk ook de volgende dat toen het gewone leven weer doorging met skilessen alsof het geen Kerst was. Voor mij dus nooit meer op wintersport tijdens de Kerst.

Nieuwe gewoontes voor de Kerstnacht kwamen er ook. Op Kerstavond naar Le Vieux Jean voor het menu de reveilles. Een culinair feestje eerst met z’n viertjes maar na José en papa moest ik in 2018 ook afscheid nemen van mama. Vorig jaar heb ik die draad weer opgepakt. Alleen met mijn herinneringen tussen “onbekende” en bekende vrienden in een warme en lieve omgeving aan het Kerstfeest te beginnen. Dit jaar zou ik ook gegaan zijn maar door de Corona wacht ik nu op mijn bestelling van Le Vieux Jean zodat ik vanavond kan beginnen met genieten van al dat lekkers.

Naar een kerk ga ik niet meer. Niet dat ik niet meer geloof want niets is minder waar. Maar mijn geloof is van mij en ik kan de rust in grote kerken niet vinden om daar bezig te zijn met mijn geloof. Ik doe dat het liefst alleen in de rust en intimiteit van mijn eigen huis. Ik ga vanavond ook niet naar een kerkdienst op TV kijken. Nee om middernacht ga ik luisteren naar de polyfonische klanken van I Muvrini uit Corsica of de Missa Creola uit Argentië. Morgen wat kerstliedjes draaien en daarna zit de eerste Kerstdag er voor mij weer op. Ik kijk er naar uit en wens jullie allemaal hele fijne kerstdagen.

De kortste dag van het jaar begon voor mijn doen vandaag vroeg want ja het is maandag. Dus “Omroepdag” en vroeg uit de veren voor Delft Centraal, waarin ik weer een aantal leuke interviews had over uiteenlopende onderwerpen. De vragen waren zeker bij één interview goed, want de door mij geïnterviewde persoon begon elk antwoord met “goede vraag”. Leuk toch dat je tijdens het interview al gelijk complimentjes krijgt. Maar alle gekheid op een stokje, de kop van de week is er weer af.

Snel door de regen naar huis en daar alvast beginnen met het programma voor woensdag. De kerstuitzending van Muziek Verleden voor bereiden en nog even kijken of ik alles voor vanavond klaar heb staan voor Living Blue en dan is de week voor Omroep Delft weer klaar. Ik ga nog wel even kijken naar onderwerpen voor de volgende week en dat gaat wel wat lastiger worden want veel instellingen en bedrijven zijn gesloten. Maar in Delft gebeurt er altijd wel wat dus dat gaan me ook wel lukken.

Op deze korte dag was er ook een telefoontje van Emke, je weet wel die leuke vrouw bij Stuivenga, en zij kwam ook even langs om een leuk pakketje af te geven. Oké ik heb mijn kerstcadeau zelf gekocht maar toch ik kan daar best blij van worden. Het pakketje heeft natuurlijk niet de Kerstboom gehaald want, hoewel ik wel wist wat ik gekocht had wilde ik het toch wel snel uitpakken. Een mooie, praktische zwarte tas wordt nu aan mijn tassencollectie toegevoegd.

Tja en dan is het alweer bijna drie uur en de regen valt nog steeds gestaag. Ik moet er zo nog even uit dus ik hoop dat die nattigheid snel ophoud. Dan is er natuurlijk de vraag of ik er een korte dag van ga maken. Nou ik denk van niet maar in ieder geval is het een wel bestede dag. De eerste dag in de nieuwe maar korte week want vrijdag is het Kerst, en hoe ik het ook wend of keer ik moet nog een keer naar de supermarkt als het daar wat rustiger is. Aardige uitdaging dus maar ik kijk zo de AH in dus ik heb het voor het uitkiezen.

Een aangepaste titel voor de hit van Chris Rea Coming home with Christmas omdat we in 2020 gewoon thuis moeten blijven. Afgelopen week heb ik me verbaasd over de ongelooflijke creativiteit van veel Nederlanders die dachten dat ze een uitzondering konden maken op de lockdown en toch hun winkel open konden houden. Maar niet alleen de ondernemers ook de gewone Nederlander die ineens vond dat kerst inpakpapier behoorde tot de groep essentiele producten. Boze gezichten van mensen die toch naar de gesloten winkels gingen om daar nog wat te halen. Hebben we dan met z’n allen niet begrepen waar het omgaat?

Ook vanochtend weer. Kunnen we niet naar de stad of een winkelcentrum? Geen probleem dan gaan we toch met z’n allen naar een natuurgebied. Daar komen we dan ook al die mensen tegen die het zelfde bedachten en is het er dus weer overvol. Het is goed om buiten te zijn maar je kunt ook wel even nagaan of het er niet te druk is. En als dat zo is ga je weg naar een andere plek of kom je later nog even terug.

Ik was vanochtend vroeg al even op pad. De bakker en de supermarkt waar het toen wel rustig was. Snel de boodschappen doen en dan nog een beetje binnen rommelen. Na de regen hier begint het zonnetje ook weer te schijnen dus misschien straks nog even een blokje om. Dan wel in een saaie wijk waar best nog wat te zien is en waar je je hoofd nog even leeg kan maken en te denken aan Kerst.

Gisteren definitief de Kerst in mijn huis binnen gelaten. Een paar mooie stukjes, kaarsen en wat kerstmuziek gedraaid. Voorzichtig komen er wat kerstkaarten binnen en ook op de Social Media komen de kerstwensen binnen. Het wordt een ander Kerstfeest als anders maar ik kan me er toch al op verheugen. Dit jaar geen stress voor het kerstmenu want daar wordt voor gezorgd door de lokale horeca van Delft.

Voordat we ons in het kerstgevoel kunnen begeven heb ik nog wel wat te doen voor de radio. Naast Delft Centraal op Maandag nog een Living Blue waarin Julia Jouwe het Papoea-verhaal gaat vertellen. Een persoonlijk verhaal waar ik in ieder geval heel nieuwsgierig naar ben. En op Eerste Kerstdag draaien we voor jullie onze mooiste kerstmuziek. Dus nog even er tegen aan maar dan is het een bijzondere Kerst 2020.

Cruisen zit er jammer genoeg voorlopig niet in en het is ook nog maar de vraag wanneer we weer op vakantie kunnen. Oh nee vakantie zit voorlopig nog in mijn systeem. Ik wacht rustig af tot het weer verantwoord is om te gaan reizen en tot die tijd doe ik het met mijn fotoboeken van al die mooie reizen die ik gemaakt heb.

Gisteren was er op TV ook een documentaire over het meest luxe cruiseschip wat er vaart namelijk de Seven Seas Explorer. Met mijn vakantiebudget is een cruise op dit schip niet voor mij weggelegd maar het is ook maar de vraag of ik me daar aan boord wel thuis zou voelen. Toch was het leuk te zien wat er achter de schermen allemaal gebeurde. En er waren beelden waar ik van schrok zeker ook in deze Corona crisis.

Als mensen in mijn omgeving mij vragen of ik volgend jaar, als alles weer een beetje normaal is, nog wel wil cruisen zeg ik altijd volmondig ja. Ik voel me namelijk heel veilig aan boord van de schepen van de Holland America Line (HAL). Iedere keer voordat ik aan boord ging moest ik een gezondheidsverklaring invullen, ongeacht of ik nu in Europa, het Caraïbische Gebied of de US inscheepte. Aan boord stonden ook overal waarschuwingen met hygiëne maatregelen en mocht je onverhoopt toch ziek worden dan mag je je hut niet verlaten en kwam de dokter je een bezoekje brengen. Gelukkig heb ik dat nooit meegemaakt maar men was als de dood voor het Norovirus.

Even terug naar de beelden van de TV gisteren. Er was een kaviaar lunch voor gasten die veel aan boord van de schepen van deze maatschappij, Regents, hun vakantie vieren. Evenals bij de veel eenvoudiger Mariners Lunch aan boord van de schepen van de HAL voor ervaren cruisers worden de gasten bij binnenkomst in het restaurant ook ontvangen door crewmembers. Het is best een komisch gezicht om de uniformen zo op een rijtje te zien staan en zij zich voor zien stellen: naam en functie. Een ding wat bij de HAL not done is: je mag deze mensen geen hand geven laat staan zoenen.

De eerste keer dat ik de uitnodiging voor een lunch of borrel kreeg stond dat met duidelijke letters op de uitnodiging en bij de ingang van het restaurant. Ik vond dat vreemd. Ja, ik vergiste me dus ook want ik stak enthousiast mijn hand uit naar de kapitein maar hij weigerde. Stom, stom, stom, maar een troost ik was niet de enige. Wat zag ik de mensen doen op dat hele dure schip en ook bij aanvang van de kaviaar lunch: handen geven en zoenen. Brrrrr!!!!

Toen ik gisteren van een onderzoeksbureau een vragenlijst kreeg met o.a. de vraag of ik na de Coronacrisis wel weer handen zou gaan schudden moest ik wel even twijfelen. Ja ik ga dat wel doen maar de bekende drie zoenen, een andere vraag, die laat ik wel achterwegen. Als ik dan weer op een van de schepen van de HAL mag zal dat wellicht eind augustus op de nieuwe MS Rotterdam zijn. Ik ga daar vol vertrouwen aan boord want de voorzorgsmaatregelen zijn ook daar weer onder de loupe genomen en aangescherpt en ik zal geen handen geven en ook niet zoenen.