Afschuw

Vanochtend was ik in de studio van Omroep Delft om samen met Emmy en Dick het programma Muziek Verleden op te nemen voor komende vrijdag. Ik zou iedereen aanraden om vrijdag naar het programma te luisteren want ook dit keer heeft Wim weer heel mooie nummers uitgezocht in het thema If. Toen ik samen met Dick de studio uitliep moest ik denken aan wat gisteren gebeurd is.

Zou Peter R. de Vries ook tevreden geweest zijn toen hij de studio uitliep over het programma waaraan hij een bijdrage had geleverd? Nadenkend over wat hij gezegd heeft maar ook wat hij nog moet doen. Niemand zal het weten en dat is eigenlijk ook niet zo belangrijk. Ik ben gewoon doorgelopen en veilig thuis gekomen maar hij werd opgewacht en neergeschoten. Oké ik nam een onschuldig radioprogramma op en hij is misdaadverslaggever dus alle vergelijkingen gaan niet op. Wat er gisteren met hem gebeurd is, is echt afschuwelijk.

Toch blijft het gebeuren me bezig houden want in deze tijd gebeuren er heel gekke dingen. Gisteren las ik ook een stuk over een proces tegen een man die in de Artemisstraat een vrouw neerstak. Een voor hem volkomen onbekende vrouw die hij toevallig tegenkwam. Hij had coke gebruikt en wilde meer. Dat was de reden waarom hij juist van haar geld wilde maar zij wilde haar tas niet geven. Het resultaat was dat hij op haar instak. Maar ik moest ook denken aan het incidentje, wel een heel groot woord voor het gebeurde, dat ik zelf onlangs meemaakte.

Gelukkig was het onschuldig maar als …… Oké ik laat me niet bang maken maar toch. Even schetsen wat er gebeurde. Bij een tramhalte moest ik voorbij een groepje jongen. Ze hadden allemaal stepjes bij zich en hadden de tramhalte verandert in een grote prullenbak met etensresten. Toen ik voorbij wilde lopen vroeg ik of ik mocht passeren. Het antwoord was “nee”. Luid en duidelijk maar ja ik was al voorbij. Dat dat niet naar de zin van de jongelui was bleek toen ze achter mijn rug gingen spugen.

De buschauffeur had dit allemaal zien gebeuren en vroeg of ik lastig gevallen was. Tja vroeg ik de man “wat is lastigvallen” en vertelde wat er gebeurd was. De chauffeur vond het ernstig genoeg om het te melden. Eigenlijk vond ik dit overdreven en ik heb ook geen idee of daar iets mee gedaan is.

Maar zeker na het verhaal over de neergestoken vrouw dacht ik wel “die jongens bij de tram spuugden gelukkig alleen maar”. Wat mij wel bij blijft is dat je nooit weet wie je in welke toestand tegen kan komen en wat die persoon bewust of in een opwelling kan doen. Volgens mij kan je je hier ook niet op voorbereiden maar ik wil me er ook niet door laten afschrikken en morgen stap ik weer even vrolijk in de tram.

Voor nu eindig dus maar dat ik hoop dat Peter R. de Vries de aanslag op zijn leven goed te boven zal komen, hoewel dit naar verluidt op dit moment nog een heel groot vraagteken blijft. Peter en familie heel veel sterkte!