In Coronatijd Le Vieux Jean bij mij thuis

Zaterdagavond, de uitgaansavond en zeker toen mama (zij overleed in november 2018) nog leefde was het vaste prik. Ergens in Delft gaan eten bij wie dan ook. Le Vieux Jean, Kruydt, Het Crabbetje, de Waag, Plan B, of …….. Na haar overlijden heb ik, niet altijd op zaterdagavond deze traditie voortgezet maar nu in de Corona tijd is dit afgelopen. Alle restaurants en eetcafés zijn gesloten en ik ben nu al 2 maanden niet meer in het centrum van Delft geweest.

Ik heb wel gebruik gemaakt van de bezorgdiners. Zo bestelde ik al wat bij Stromboli, de Italiaan op de Markt, de Kurk, een eetcafé in de Kromstraat en bij Moodz. Alles was heerlijk. Maar vanavond was het anders.

Het driegangen diner van Le Vieux Jean het meest favoriete restaurant waar ik al heel lang kom. Een restaurant waar ik vier en herdenk; verjaardagen, huwelijksverjaardagen, mijn 25-jarig jubileum maar ook het verdriet van het overlijden van mijn zus en schoonzus en met mijn moeder het overlijden van mijn vader. Vanavond heb ik dus mijn diner besteld bij Le Vieux Jean.

Op de foto’s kun je zien wat mijn creaties zijn op aanwijzing van Robert Jan Polman en ik moet zeggen het was weer heerlijk en ik hoop dat ik hun een heel klein beetje heb kunnen helpen.

Ik word gegijzeld in mijn eigen stad

Ja dat is een heftige titel maar zo voel ik het ook zeker na het optreden van Rogier van Boxtel van de NS. In Op1 van donderdag 14 mei vertelde hij hoe het OV er na 1 juni, als de Corona regels verder versoepeld worden. Begrijp me niet verkeerd we zullen met elkaar afspraken moeten maken over hoe we met elkaar omgaan in het OV.

Ik ben 60-plusser en pensionado. Dus ik werk niet en ook voor studie hoef ik geen gebruik te maken van het OV. Volgens de regels van Rogier van Boxtel mogen mensen die naar het werk gaan reizen in de vroegere spitsuren, ze worden wel opgeroepen zo veel mogelijk thuis te werken, en studenten en leerlingen mogen reizen tussen 11:00 en 15:00 uur. Voor hem is het probleem opgelost.

Waar zit dan mijn probleem dat ik me gegijzeld voel in mijn eigen stad.

Jaren geleden heb ik besloten om mijn auto te verkopen en al meer dan 10 jaar heb ik niet meer achter het stuur van een auto gezeten. Het klimaat was toen zeker niet de reden om niet meer zelf achter het stuur te kruipen. Het was meer dat ’s avonds niet meer zo goed zag en me niet prettig op de weg voelde. En OV werd door iedereen dus ook mijn toenmalige werkgever gepromoot. Omdat ik in het centrum van de stad woonde was ook de fiets voor mij geen mogelijk vervoermiddel. Waar moet je dat ding kwijt en alles was op loopafstand te doen. Maar vooral ook het feit dat het me niet lukt om lang op die fiets te blijven zitten want ik val om de 100 meter met die dunne bandjes.

Dus ik doe wat er van mij verwacht wordt en dat ik een OV-chipkaart aanschaffen en me laten verwennen door het OV. De tram of bus naar de stad en de trein naar Rotterdam voor zangles en familiebezoek, naar Schiphol of een korte vakantie in eigen land.

Dat is nu afgelopen want voor mij geen plaats in OV voor uitjes. Met vrienden mee rijden lukt ook niet want met drie mensen in een auto is ook verboden. Dus er zit niets anders op gewoon thuis te blijven en bij mooi weer in de omgeving wandelingen te maken en dat nadat ik me tot nu toe keurig aan de regels heb gehouden. Oja of ik een mondkapje wil dragen? Als ik dan mee mag met het OV doe ik dat direct hoewel ik mijn bedenkingen heb over die dingen.

Een brandkraan

Tja vandaag was het voor mij de vraag wat ik aan mijn blogs ga doen. Ga ik weer aan de slag met het ontwerp van het platform waarop ik de blogs ga publiceren of ga ik wat schrijven. Ook voor de column heb ik een onderwerp. Nee niet Felix Rottenberg maar ik ga reageren op een interview met Rogier van Boxtel. Ja die van de NS, maar dat is de column die ik als opdracht voor de cursus moet schrijven. Je ziet het waarschijnlijk al het is schrijven geworden. 

Het onderwerp is brandkraan, zo maar een die langs de weg is geplaatst en lekker verweerd. Hoe zo een brandkraan. Ik ga het uitleggen. Kramer’s Eye is een fotografiegroep en Else Kramer geeft al vanaf het begin van de crisis “opdrachten” om voorwerpen, thema’s en gevoelens te fotograferen. Vandaag was de opdracht “kranen”. De eerste gang kan dus naar de badkamer of de keuken gaan om daar de kranen te fotograferen maar dat is te makkelijk. Na een beetje nadenken wilde ik dat ik vanaf mijn flat een foto van de skyline van het centrum van Delft maken. Voor het project “Zicht op Delft” van het Vermeer Centrum waar iedereen werd uitgenodigd om zijn gezicht op Delft in te sturen, heb ik geprobeerd om een foto van die skyline te maken maar jammer genoeg overheerste de kranen op die foto en niet de Nieuwe en Oude Kerk en het stadhuis. Dat zou ik gaan doen tot ik op mijn dagelijkse wandeling deze brandkraan tegenkwam. Linksom of rechtsom het is ook een kraan. Hij vraagt weinig aandacht en is verweerd en hopelijk gaan we hem niet nodig hebben. 

Ben ik een pietje precies?

Volgens mij is dat niet het geval, hoewel zoals ik de afgelopen 24 uur bezig geweest ben met het mooier maken van deze blogsite. Proberen, weer wat publiceren, kijken naar het resultaat. Het houdt niet op. Maar voorlopig ga ik hier mee stoppen. Dit is wat het is voor dit moment. Als ik wat meer blogs ga schrijven ga ik ook onderzoeken hoe ik mijn foto’s er ik kan zetten.

Wat ga ik nu doen. Morgen pak ik mijn studieboek er weer bij en ga me weer bezig houden met waar het allemaal om begonnen is. Er ligt nog een opdracht waar ik eerst mijn tanden inzet en dat is een column schrijven over een irritant TV programma. Afgelopen week heb ik me geërgerd aan Felix Rothenberg over de communicatie tussen BSO en scholen. Nu daar ga ik proberen een scherpe column over te schrijven. En daarna komt er weer een stuk theorie waarbij er natuurlijk ook weer schrijfopdrachten zitten.

We kunnen starten!!

Het is wellicht geen goede blog als je het leerboek moet volgen. Ja ik ben bezig met de cursus Columns en Blogs schrijven, dus de eerste is er eentje die zo uit de heup geschreven is en die zich niet laat leiden door de regeltjes.

Het is wel even een trucje hoor om de site te maken. Maar ik ben er, tenminste dat denk ik. We zullen in de toekomst wel zien. Voorlopig ga ik maar starten met het publiceren van zowel de columns als blogs onder een kopje blogs. He we gaan het wel zien waar het allemaal toe gaat leiden.