All Lives Matters

Angela de Jong vertelde in haar column van het AD dat zij zich de afgelopen weken als autochtone Nederlander net een Marokkaan voelde. Aanleiding hiervoor waren de talkshows op woensdagavond 10 juni j.l. van “M” en Beau, waarin de protesten in met name Amsterdam tegen racisme werden besproken. In beide programma’s liepen de emoties hoog op maar dat gebeurde ook op social media over de column van Angela de Jong. Ik ben geen fan van Angela maar toch kan ik voor een heel klein deel haar redenering volgen. Maar waarom ze de woorden autochtone Nederlander en Marokkaan gebruikt is mij totaal onduidelijk.

Met name in het programma van Beau ging het over racisme en de demonstraties van afgelopen week. Een van de gasten daar aan tafel was Akwasie, geboren en getogen in Nederland, die tijdens een van de demonstratie een toespraak gehouden heeft. Ik heb deze toespraak niet gehoord dus ik kan daar geen oordeel over geven maar als iemand zegt dat hij een metafoor heeft gebruikt toen hij zei dat hij een zwarte piet in zijn gezicht zou trappen vond ik dat wel te ver gaan. Zeker als hij zegt nog steeds achter deze uitspraak te staan. Oké het kan zijn dat hij dat niet zo bedoeld heeft maar ik denk dat er toch een aantal mensen is, die straks in november zeggen dat ze een zwarte piet in zijn gezicht mogen trappen. Niet iedereen, ook ik niet, kan de metafoor begrijpen maar ik ben dan ook niet thuis in de wereld van rappers.

Wel was er ook wel een lichtpuntje bij Beau, Gideon Everduim, hij zag alle akties als kantelpunt die de mogelijkheid geven om gesprekken te gaan voeren over wetgeving en diversiteit in de politiek. En dat is iets waar ik wel in geloof. We moeten het verleden een plek geven en met elkaar naar de toekomst kijken. Om dat te kunnen bereiken dan moet je met elkaar praten maar ook naar elkaar luisteren.

Ik ben er van overtuigd dat er racisme en etnisch profileren bestaat in Nederland. Dat ga ik echt niet ontkennen. Maar we moeten ons realiseren dat Nederland een multiculturele samenleving is waar we met elkaar in moeten leven en werken. Iedereen heeft dezelfde rechten en we moeten ook tolereren dat onze buren mogelijk andere gewoontes hebben. We moeten respect hebben voor elkaar waar bij het niet uitmaakt waar je vandaan komt.

Wat mij dan wel opvalt is dat in deze demonstraties tegen racisme en discriminatie de leus is “Black Lives Matters”. Ik vraag me af hoe zit het dan met de levens van anderen, van andere rassen, met verschillende achtergronden, religies, geaardheden. Volgens mij moeten we er voor vechten dat “All Lives Matters” want we doen er immers allemaal toe. Als we dat doen hebben we een mooie samenleving maar die is nu volgens mij nog wel ver weg maar wellicht gaat er een begin gemaakt worden als we met elkaar in gesprek gaan.

Heb je reacties en/of suggesties dan kun je die mailen naar livingbluedelft@gmail.com

Herstart voor Living Blue op maandag 15 juni

A.s. maandag is het dan weer zover. Na een gedwongen stop als gevolg van de lockdown beginnen vanaf maandag 15 juni de uitzendingen van Living Blue weer. Als medewerkers van Omroep Delft hebben we een mailtje ontvangen van met huisregels die we in acht moeten houden als we naar de studio gaan. Een van de regels is dat we geen gasten mogen ontvangen in de studio. Maar we mogen onze gasten wel bellen. Dus dat gaan we doen.

Eddy de Jong

En wie is dan mijn eerste gast. Ik ga Guus Mentink bellen. Met hem had ik op maandag 9 maart het laatste interview voor de lockdown. Toen vertelde hij over alle perikelen in Delft over de regels rond de incidentele evenementen. Die evenementen werden op 15 maart ook ineens stilgelegd maar dat betekende voor Guus niet dat hij vanaf dat moment stil gezeten heeft. Hij was o.a. actief bij stoeptours en als vrijwilliger was hij aan de slag bij het Reinier de Graaf Ziekenhuis. Ik ga met hem terug kijken op deze periode en wat we verder nog van hem mogen verwachten in de komende periode.

Wil je weten hoe het met Guus Mentink is vergaan tijdens de lockdown stem dan op maandagavond om 20:00 af op Omroep Delft (106.3 FM of http://www.stadsradiodelft.nl) en luister naar het programma Living Blue dat op donderdag om 13:00 uur wordt herhaald.

En dan heb je het ineens weer druk

Gisteren was er de euforie. Na ruim 10 weken geen radio mag het nu weer. Oké dat betekent voorbereiden van in ieder geval Living Blue en afstemmen met Emmy hoe we Muziek Verleden dat gaan presenteren. Gisteren was er vreugde waar ik even van wilde genieten en heb ik de akties doorgeschoven naar vandaag.

Maar vanochtend moesten er toch spijkers met koppen geslagen worden. Niet alleen van mijn kant want in mijn mail zat al een berichtje van Henk, bestuurslid maar ook technicus, of en wanneer ik weer verder wilde gaan met de twee programma’s. Het antwoord zal duidelijk zijn en dat heb ik hem ook per kerende post laten weten. Niet veel later belde hij op.

Living Blue gaat maandag beginnen. Henk doet weer de techniek voor het programma dus dat was snel geregeld. Wat moet er dan gebeuren, playlist maken, een onderwerp verzinnen en een gast uitnodigen. Nee hij mag niet naar de studio komen maar we doen het interview telefonisch. Over de opstart had ik in de afgelopen weken al na gedacht en ik vind het leuk om hier te kunnen vertellen dat ik met dezelfde gast ga praten die de laatste was voor de corona stop. Guus Mentink, hij heeft zeker niet stilgezeten tijdens de lockdown, dus er is veel te vragen en te vertellen.

Henk vertelde in het korte gesprekje ook dat Emmy en ik met z’n tweetjes het programma Muziek Verleden mogen blijven presenteren. Dus dat programma kan ook weer beginnen. Emmy gaat hiervoor de technicus bellen om af te spreken of we live uitzenden of weer gaan opnemen. Nu heeft Muziek Verleden altijd een thema en we hebben het idee om te starten met de liedjes die Nederlandse artiesten in de coronatijd hebben geschreven en gezongen. Daar zitten qua tekst pareltjes tussen. Hopelijk kan Wim het programma met deze nummers vullen.

Het is weer een beetje regelen maar het programma kan gemaakt worden. Nog even kijken naar de Facebook pagina van Living Blue en dan sta ik in de start blokken.

Nu nog even kijken of de blog die ik met regelmaat post ook de toets van de kritiek kan doorstaan. Dus weer in het studieboek, waar ik begin met het tweede onderdeel: het schrijven van een blog. Hopelijk gaat dat me net zo goed af als het schrijven van de columns waarvoor ik een groot compliment van de docent kreeg. Zo mijn dag kan niet meer stuk.

Living Blue gaat weer live op de radio

Yeah!!!! Ik mag weer gaan uitzenden. Met ingang van zondag worden er weer programma’s gemaakt vanuit de studio en dat betekent dat ik vanaf a.s. maandag weer mag gaan uitzenden.

Even zo kort en krachtig als het bericht dat we niet meer in de studio mochten vanwege de corona maatregelen kwam er vandaag een mailtje met de mededeling dat er weer live uitzendingen gemaakt mochten worden. Een tweede mail kwam daar kort achteraan met de aangescherpte huishoudelijke regels. De afstand, het desinfecteren, hoe omgaan met microfoons, koptelefoons, telefoon en mengpaneel. Vanaf zondag mogen we dus met twee mensen in de studio, presentator en technicus.

Met name dat laatste betekent voor Living Blue dat ik voorlopig geen gasten live in de studio mag ontvangen, maar met de telefoon moet het gewoon ook lukken. Dus gaan we op zoek naar gasten voor de komende uitzending. Ik denk dat ik in de eerste periode graag met mensen wil praten over hoe zij de lockdown zijn doorgekomen. Wat hebben ze gedaan en wat heeft hun in de afgelopen periode energie gegeven. Ook is het leuk om te weten hoe zij de versoepeling ervaren hebben. We hebben met z’n allen heel wat meegemaakt. Dus morgen maar de eerste uitnodiging voor mijn gast en technicus schrijven en posten. Ik heb weer zin in een leuke uitzending.

Voor Muziek Verleden heb ik nog wel een puntje. We mogen maar met twee personen in de studio dus een dubbelpresentatie gaat dan niet lukken. Kijken of we hier creatieve oplossing voor kunnen vinden. Maar dat moet ik morgen ook maar even afstemmen met mijn co-presentatrice. De muziek samensteller zal blij zijn want hij heeft al weer heel wat muziek klaar liggen.

Kortom!!! Er is werk aan de winkel. Want ook op deze site krijgen de radio uitzendingen een eigen plekje.

IK HEB ER ZIN IN !!!!!

Keuzes maken

Hebben jullie dat ook wel eens. Je wordt ’s morgens wakker en je zit vol plannen wat je die dag gaat doen. Zo’n ochtend was het voor mij. Ik wilde muziek maken, zingen en pianospelen, het laatste hoofdstuk van de cursus over Columns doorlezen en beginnen met de opdrachten, eindelijk is een keer dat boekenkastje in de woonkamer zetten en o, ja er moeten ook nog boodschappen gedaan worden. Appeltje eitje zou je denken dat gaan we vandaag doen.

Nu met dat boodschappen doen daar beginnen we dan maar mee. Alle voorraden weer aangevuld en eten voor de komende dag in huis. En dan dat kastje maar aanpakken. Dat was heftiger dan vooraf bedankt. Niet zozeer het neerzetten van het kastje maar voornamelijk het in elkaar zetten van het wijnrek dat op de onderste plank moest komen.

Pfff wat een werk zeg om alle elementen door middel van de verbindingsstukjes tot een rek te transformeren. Denk je dat het in elkaar zit gaat er weer een verbinding los. Maar het zit in elkaar en ik heb er op een onverklaarbare manier een blauwe vinger aan over gehouden.

Tja wat gaan we daarna doen. Muziek maken of fotograferen, want er ligt ook nog een opdracht van Anders Kijken met Else. Een doorkijkje fotograferen. Ik kies er voor om de foto opdracht te gaan doen omdat ik dat kan combineren met een leuke wandeling. Twee in een en dus geen keuze. Onderweg maak ik twee foto’s en dus is hier het volgende keuze moment. Ik mag maar één foto aanleveren en ze zijn alle twee best wel goed. Voor Else moest ik een keuze maken maar hier kan ik beide foto’s laten zien.

Door de keuzes van vandaag is er geen tijd om nog wat muziek te maken of het laatste hoofdstuk over columns af te ronden. Na het schrijven van deze blog begin ik maar met het doorlezen van de theorie en schuif ik de rest door naar morgen. Maar ach wat geeft het, ik ben tenslotte een oudere jongere die haar eigen tijd kan indelen.

Deze site is openbaar!!

Ja het is er dan eindelijk van gekomen. Ik heb met een druk op de knop via Facebook laten weten dat de site bestaat. Oeps dat is best even spannend. Komen er reacties en wat zijn dat voor reacties. Ik ben heel benieuwd.

Waarom nu al of pas. Ach het moest er een keer van komen en nu ik bijna op de helft van mijn cursus Schrijven van Columns en Blogs ben denk ik dat de tijd rijp is om met de billen bloot te gaan. Er is nog een hoofdstuk over columns wat ik nog moet doen en daarna zijn de blogs aan de beurt. Nee, ik denk echt nog niet dat ik een volleerd columnist ben, maar oefening baart kunst en met jullie reacties en suggesties zal ik ook blij zijn. Die reacties en suggesties kun je sturen naar livingblue@gmail.com

De bedoeling is dat ik bijna dagelijks mijn belevenissen in de blog publiceer op deze site. In ieder geval eens in de week ga ik ook een column schrijven die ik ook publiceer op Facebook. De columns die ik ga schrijven gaan over actuele onderwerpen, zoals deze eerste column die over de triage in de horeca gaat. Maar ook over andere gebeurtenissen die mijn aandacht trekken. Ik ga het met een kritische blik beschrijven en gebruik daarbij als beeldmateriaal veel eigen foto’s gebruiken. Ik hoop dat jullie er veel plezier aan gaan beleven.

Heb je reacties en/of suggesties dan kun je die mailen naar livingblue@gmail.com

Even wegdromen

Vanavond zou ik waarschijnlijk net op de Noordzee gekomen zijn na een druk dagje. Inchecken aan boord van de Nieuw Statendam, koffer uitpakken en naar de welkomstborrel. Voordat we wegvaren de verplichte safety briefing en voor ik naar de dining room ga nog eerste een wijntje drinken. De voorbode voor een fijne vakantie ditmaal naar de Noordkaap.

In een van de muziekzalen genieten van Blues, Rock of naar de Pianobar. De wind vandaag is hard maar kom,D dat hebben we wel meer meegemaakt als we door de sluizen bij IJmuiden varen. Ik heb wel meer meegemaakt zoals het afvaren bij Civitavecchia (Rome) samen met mama. Windkracht 10 toen, nu is het een stuk minder en de stabilisatoren zorgen er voor dat je er bijna niets van merkt.

Tja zo zou mijn dag er uit gezien hebben als Corona geen roet in het eten gegooid zou hebben. Nu heb ik alleen nog maar de herinneringen van vorige reizen. Oké ik heb niets te klagen. Ben nog steeds gezond en ik ben afgelopen vrijdag weer met vrienden in de gezelligste kroeg van Delft geweest. Na zo’n 10 weken elkaar weer zien en samen drinken en eten was fantastisch. Het geeft het gevoel dat alles weer een beetje naar normaal gaat maar echt normaal is het nog lang niet.

Dit jaar dus geen vakantie maar thuis op mijn balkon. Ik heb het daar dus gezellig gemaakt met plantjes en een nieuw kleedje (ga ik pas neerleggen als de regen stopt). Leuke dingen doen, wat? ik weet het nog niet maar dat komt wel. Voorlopig hoef ik me nog niet te vervelen want ik heb nog wat te leren voordat ik een volleerd schrijfster ben. Ik ga dus vrolijk verder met mijn cursus, muziek maken en fotograferen, waarvoor vandaag de opdracht was een collage te maken met de letter “V”. Voor mij de letter van Verwennen in de Corona tijd.

Hoever ga je met Triage in de horeca

Sinds de horeca na de lockdown op 1 juni weer open mag moeten ze zich wel houden aan strenge voorschriften. Een van de verplichtingen die ze hebben is het doen van een triage als je binnen wilt zitten. Gisteren werd ik daarmee voor het eerst geconfronteerd en ik kon gelukkig alle vragen negatief beantwoorden. Daarbij werd niet naar mijn leeftijd, BMI gevraagd en ook was er geen interesse voor mijn eventuele medicijn gebruik. In Papendrecht gaat men wel erg ver met die triage. Bij restaurant Willaers mag je niet ouder zijn dan 70, geen BMI hebben hoger dan 40 en geen hart-, long-, nier- en diabetisch patiënt zijn. Ook mag je geen medicijnen gebruiken voor auto-immuun ziekte gebruiken.

Als 60 -plusser kwam bij het lezen van dit artikel de stoom uit mijn oren. Hoe durven ze. Ik ben gezond dus vorm ik geen enkel risico voor andere gasten van dit restaurant dus hebben ze in mijn ogen geen begrip dat zij niet alleen slachtoffers zijn van de horecasluiting van de afgelopen weken. De woordvoerster van de keten waar het restaurant toe hoort ziet het anders. Wij oudere jongeren (gepikt van een vriendin) moeten begrip voor haar en de horeca opbrengen. Gastvrijheid is voor haar het allerbelangrijkste maar de horeca heeft daarbij te maken met beperkingen en de richtlijnen van het RIVM. Zij concludeert dat wij oudere jongeren daar lak aan hebben en denken dat alles weer kan.

Afgelopen week heb ik op veel terrasjes en bij cafétjes weer oudere jongeren zien zitten. Zij genoten van het weer en het feit dat als ze een stukje gaan lopen weer even een kopje thee kunnen drinken. Zij hadden er geen enkel probleem mee om vragen over de besmetting, de normale triage, te beantwoorden en zich aan de regels te houden. Volgens mij zijn zij zich heel erg bewust dat als ze dit niet doen ze weer heel snel terug moeten in de lockdown of in het ergste geval zelf ziek worden.

De horeca in Delft ziet de oudere jongeren graag komen. Het geeft zeker overdag, als de jongeren aan het werk of studie zijn, een gemoedelijke gezelligheid. Geluiden uit de Delftse horeca zijn dat zij de oudere jongeren nog steeds erg missen en ze hopen dat deze groep mensen snel over hun schroom heen komt en toch weer de weg terug vindt. Ook hier heeft de horeca te maken met beperkingen en richtlijnen maar voor hun staat gastvrijheid voor iedereen hoog in het vaandel. Wat je ziet is dat de horecamedewerkers er heel veel zin in hebben om hun gasten weer te ontvangen. Dat is niet alleen goed voor hun inkomen maar ze mogen er ook weer zijn voor hun gasten om een praatje te maken en ze te verwennen.

De aanvullende vragen uit Papendrecht zijn helemaal niet nodig en zelfs verboden. Ook het RIVM zegt dat er geen horecaverbod is voor ouderen en kwetsbaren maar roept wel op om voorzichtig te zijn. De brancheorganisatie geeft een horecaverbod voor de oudere jongeren zeker niet als algemeen advies. We zijn dus vrij om weer even weg te gaan en de horeca te bezoeken.

Horecamedewerkers hebben er duidelijk weer zin in en het maakt hun niet uit hoe oud je bent. Het enige wat ze van ons vragen is of we geen verschijnselen hebben die lijken op corona verschijnselen en we moeten ons houden aan de afstand. Dat lijkt me niet zo moeilijk en op deze manier snijd het mes aan twee kanten. Wij oudere jongeren mogen ook weer uitkijken naar de leuke uitjes en genieten van het contact met anderen. Zelf ben ik gisteren ook weer naar mijn kroeg geweest en ik kan zeggen dat ondanks allen het een hele fijne middag en avond is geworden. Wij hebben er allemaal van genoten inclusief de twee barmannen. Dus heb je geen corona verschijnselen ga dan gerust weer eens buiten de deur eten en drinken. Laten we Delft weer een gezellige binnenstad maken en met elkaar oud en jong genieten.

Heb je reacties en/of suggesties dan kun je die mailen naar livingbluedelft@gmail.com

Wat als feestelijke dag begon eindigt met kromme tenen.

Donderdag 4 juni is door minister Slob van Onderwijs uitgeroepen als Nationale Slaagdag. Wat een raar woord en als ik het typ dan zegt de spellingscontrole dat dit geen woord is. Oké vandaag is een speciale dag voor vele scholieren die officieel horen of ze zijn geslaagd. Nee het was niet de spanning of ze wel of niet geslaagd waren want dat wist iedereen al na de schoolexamens toen het centraal schriftelijk werden geschrapt als gevolg van de Corona crisis. Ze kregen vandaag de cijferlijst. Zo ook mijn neefje, hij was geslaagd en vandaag kreeg hij de cijfers. Dus een feestje, een verrassende ballon van zijn tante en twee taarten, een van zijn ouders en zus en de ander van zijn werkgever. Het zit er dus op voor hem en 14 juli krijgt hij zijn diploma. Gefeliciteerd kanjer!

Toch kromme tenen aan het einde van de dag. Dat kwam door een artikel in de Telegraaf. Ik ga er nu nog niet te veel op in want ik vind dit een mooi thema voor mijn volgende column. Waar dat artikel, dat de stoom nog steeds uit mijn oren doet komen, over ging? De titel was “Ouderen ontmoedigd om een terrasje te pakken” en dat was voor mij reden genoeg om verder te lezen. Het ging over de horeca die een oproep doen aan senioren, chronisch zieken en corpulente personen om de horeca te mijden. Zelfs een horeca ondernemer zegt dat er bij deze groepen geen begrip is voor de horeca. Nou ik vraag je, jongeren die na het consumeren van veel alcohol de weg kwijtraken vormen kennelijk geen risico.

Ik roep nu al bij deze de bovengenoemde groepen op om hun stem te laten horen. Ga als je niet ziek bent of je niet ziek voelt naar je favoriete stek in stad of dorp en geniet. Ook ik als senior, hoewel ik nog geen 70 ben, laat me niet kisten. Ik heb gisteren al horeca bezocht in Delft en ik weet dat ik daar meer dan welkom was. Ik laat me niet tegenhouden en willen ze me niet (meer) dan kom ik daar nooit meer terug. En ja, morgenmiddag ben ik ook weer bij Café van Ouds, de twee Kruikjes om samen met vrienden daar de (her)opening van de horeca luister bij te zetten en ik weet dat ik daar meer dan welkom ben. Hopelijk gaat het weer dan ook nog een klein beetje meewerken.

Veerkracht

Vandaag was de foto opdracht voor Anders Kijken “veerkracht”. Het vermogen om je weer op te richten als je gevallen bent, te lachen als er iets misgaat en opnieuw te beginnen of door te gaan met leven. Als je dan om je heen kijkt dan vraag je je af wat je naast een veer nog meer kan fotograferen.

Later toen ik voor het eerst weer op de Markt in Delft was realiseerde ik me dat ondernemers en dan met name horeca ondernemers veerkracht vertoonden. De foto die ik toen nam was van de bescheiden bedrijvigheid op het terras van het Lunchcafé Van 9 tot Zeven.

Eindelijk mochten zij op 1 juni ook weer beginnen. Het was weer als van ouds en ook bekenden hadden het terras ook weer gevonden. Naast de horeca kun je bij het lunchcafé ook nog terecht om mondkapjes etc. aan te schaffen en ze zijn vanaf nu zeven dagen per week geopend. Zij zijn niet bij de pakken gaan neerzitten en hebben er het beste van gemaakt. Of het allemaal voldoende is moet blijken maar ze hebben er in ieder geval weer zin in.

Ook veerkracht was er bij Plan B. Ik had gereserveerd maar helaas voor hun was ik op dat moment de enige gast. Maar de Mingu (kleine rijsttafel op een bord) was weer voortreffelijk. Ook zij zijn doorgegaan met een take-away en voor de liefhebbers daar gaan ze ook nog een poosje mee door.

Voldoende veerkracht dus in Delft bij de horeca in het centrum van de stad maar ook bij mijn flat. Daar had het restaurant Klein Seinpost ook een terras en de eigenaar was nu bezig plantenbakken te maken om voor nu zijn terras af te bakenen. Hij hoopt zo dat fietsers niet over zijn terras rijden maar het fietspad nemen. Hij had al veel tegenslag bij de start van zijn bedrijf maar ook hij blijft lachen en doorgaan.