Het is nu ruim een week geleden. Medewerkers van een hoveniersbedrijf waren bezig met het verfraaien van de ingang van De Hoven Passage bij Delft Hoog. Na twee jaar was dit eindelijk mogelijk want Delft Hoog is opgeleverd en alle bouwketen en opslagplaatsen konden worden afgebroken.
Er werden grote plantenbakken geplaatst met bankjes aan rand. De fietsrekken werden verplaatst achter een wand met groene planten en in afwachting van de komst van La Place werd er ook een terras gemaakt voor deze onderneming. Met veel zorg werden de steentjes gelegd en ook een paar bomen geplaatst. Op het moment dat La Place opengaat dan zal het een heel gezellig hoekje gaan worden.
Jammer was wel dat veel fietsers voor het gemak hun fietsen op het terras zette met een dik slot aan de jonge boompjes. Dat zal wel snel overgaan als er meubilair op het terras worden geplaatst. Ik zal dus hier verder geen opmerkingen over maken.
Sinds gisteren zijn er werkzaamheden gestart door Stedin. Ik heb geen idee wat zij aan het doen zijn want ik heb hierover geen mededeling hierover ontvangen. Nu hoeft dat ook niet direct want vooralsnog vinden de werkzaamheden voor Toren 1 plaats. Dus ook daarover zal ik geen opmerking plaatsen. Waarover dan wel?
Een deel van het zo zorgvuldig aangelegde terras van La Place hebben ze weer opengebroken om naar ik vermoed kabels te trekken. Nu vraag ik me echt af waarom er niet meer afstemming heeft plaatsgevonden. Stedin zal heus wel de steentjes weer terugleggen maar of het terras weer zo mooi wordt als het door de hoveniers was gedaan dat blijft de vraag. In ieder geval vind ik dit een vorm van werkverschaffing die voorkomen had kunnen worden.
Zaterdagmiddag op de Markt in Delft. Meeuwen vliegen boven het plein loerend of er voor hun nog wat te halen valt. De reden dat deze grote witte vogels soms huiveringwekkend laag over de Markt scheren is dat, dit keer voor het laatst, de weekmarkt van Delft in verband met de Corona Lockdown deels is uitgeweken naar dit plein. Er staan kramen met groente en fruit dus dit is voor onze vrienden een letterlijke snoepwinkel.
Steeds meer zien we deze vogels ook rond de plaatsen waar vuilcontainers staan. Niet dat zij in die containers kunnen komen maar omdat er steeds meer vuil naast de containers worden gezet. Als aasgieren komen de meeuwen hierop af en doen zich te goed aan de inhoud van deze zakken die ze gewoon kapot scheuren.
Het is zeker geen nieuwe probleem. Toen ik nog in het centrum van de stad woonde was er een redelijk strenge regel dat ik als particulier pas na 6 uur in de ochtend mijn vuilniszakje buiten mocht zetten. Ik deed dat trouw maar als ik dan een uur later op weg ging naar het station om te gaan werken dan moest ik slalom lopen om de kapot gevreten vuilniszakken en het vuil dat het om heen lag. Niet dat de dieren in Delft in één uur zoveel troep kunnen maken maar veel ondernemers met name uit de horeca zetten hun vuil direct na sluiting al aan de kant van de straat.
Op de Markt waren er al containers met name voor de ondernemers daar. Ik kon daar beslist geen vuil kwijt want ik had geen kaartje om de container te kunnen openen. Er zitten veel ondernemers op de Markt waaronder ook weer veel horeca ondernemers. Naast de gezelligheid en het heerlijke eten dat deze ondernemers ons geven hebben zij ook heel veel afval. Dat brengen ze ook netjes naar de containers maar na een drukke dag of zelfs een druk weekend dan waren die op enig moment vol. Dus werden de zakken naast de containers gezet met vogels en andere dieren tot gevolg.
Tegenwoordig worden er meer en meer voornamelijk ondergrondse containers geplaatst. Zeker in de wijken rond het centrum van de stad. En ja we moeten ook steeds meer afval scheiden. Weten jullie het nog? Er is glas, papier, groente- tuin en fruit (GFT) afval, chemisch, kleding en tot slot restafval (misschien ben ik nog een soort afval vergeten). Voor alles een container, geconcentreerd op een plek. Een van de gevolgen is dat er bij deze verzameling aan verschillende containers steeds minder containers staan voor restafval, waarvan we toch het meest hebben. We zetten dus ook nu weer onze vuilniszakken naast de containers neer wat dus weer prettig is voor het ongewenste bezoek van dieren.
Een toenemende bron van ergernis en frustratie waarop sommige mensen zeggen dat wij ons gedrag moeten veranderen om dit probleem tegen te gaan. Wat er van ons verwacht wordt is dat we ons huisvuil goed scheiden zodat we niet alles in de rest afvalbak gooien. Met ons overgebleven restafval onder de arm moeten we in de omgeving waar we wonen opzoek gaan naar een container waar we wel onze vuilniszak kwijt kunnen.
Maar laten we even praktisch zijn. Hebben jullie allemaal voor elke soort afval een afvalbak in huis staan? Als ik kijk naar mijn situatie dat scheid ik keurig papier, glas, plastic en ja de rest. Ik heb dan ook het voordeel dat er in de beneden ruimte van ons appartementen complex hele grote containers staan voor maar twee soorten afval, rest en papier. Glas en plastic kan ik in de containers bij AH kwijt. Ja bij mijn restafval zit alles wat niet van papier, glas of plastic is. Maar wel gft-afval. Twee maal per week wordt dit opgehaald. Kennelijk is men dus in staat bij de afvalverwerking dat restafval te scheiden. Is dan niet de oplossing om aan de Delftse bevolking te vragen om met uitzondering van papier en glas alle afval gewoon als restafval in de daarvoor bestemde containers te gooien. Voorwaarde is dan wel dat weer voldoende restafval containers worden teruggeplaatst en bij de afvalverwerking nog meer geïnvesteerd wordt in het scheiden van afval achteraf.
En de gedragsverandering? Ja dat moet ook wel een beetje want we zijn wel erg gemakkelijk geworden om onze losse rommeltjes tijdens onze wandelingen gewoon op straat te gooien als er geen afvalbak in de buurt is. Stop die rommeltjes gewoon even in je zak of een tasje en gooi het thuis weg.
De horeca is al weer ruim een maand open na de lockdown. Maar wat heeft een horeca ondernemer in de tijd gedaan waarin zijn zaak gesloten was. Vanavond sprak ik daarover met George Stroomberg van Lunchcafé Van 9 tot Zeven op de Markt.
Op zondag 15 maart was er al onrust bij George over het hele Corona gedoe zodat hij besloot om zijn zaak al om twee uur in de middag te sluiten en de persconferentie van Mark Rutte af te wachten.
Vanaf de daar op volgende maandag was het stil op de Markt en in het centrum van de stad. Tijd voor George om even alles te resetten, genieten met zijn gezin van het dakterras en de fietstochtjes. Toch was er wel twijfel, nadenken over de toekomst als zijn zaak heel lang gesloten zou blijven en ook bij het zien van de activiteiten van zijn collega ondernemers of hij wel de goede keuze had gemaakt.
Inmiddels is ook Lunchcafé Van 9 Tot Zeven weer open en heeft hij zijn draai weer gevonden. Wil je weten wat de keuzes waren en hoe George er toe kwam om samen met een vriend mondkapjes te gaan verkopen? Luister dan donderdag van 13 – 14 uur naar de herhaling van Living Blue op StadsRadio Delft (106.3FM of DAB+).
Op het menu van Lunchcafé Van 9 tot Zeven staan heerlijke gerechten. Lekkere broodjes, salades en poffertjes. Tot de lockdown kwam want ook George en Angelique Stroomberg moesten hun lunchcafé sluiten.
George heeft tijdens de lockdown niet stil gezeten want op enig moment stonden op de menukaart ook mondkapjes en andere desinfecterende middelen. Reden voor mij om George maandagavond op te bellen om hem te vragen wat hij tijdens de Corona Crisis allemaal heeft gedaan. Ook besteden we aandacht aan de maatregelen die hij heeft getroffen om nu verder te kunnen gaan.
Willen jullie dat ook weten? Luister dan maandagavond van 20:00 – 21:00 uur naar Living Blue op StadsRadio Delft (106.3FM of DAB+). Het programma wordt herhaald op donderdag van 13:00 – 14:00 uur.
“Dus kom maar op; Ik ben er klaar voor; laat vandaag maar komen; Verras me maar; Met lief geluk; Met kleine mooie dromen (Wim Rijken).
De tekst die staat in de kaart die ik gisterenavond kreeg voor mijn verjaardag. Ik kan er vandaag tegen na een hele gezellige avond bij Café Vanouds de Twee Kruikjes. Heb ik het nu goed geschreven Bart? Lezers zullen wel denken dat ik aandelen heb in dit café maar ik kan jullie vertellen dat dat niet het geval is. Geen aandelen maar wel vrienden en dat is voor mij vele malen belangrijker.
Ja er is weer een jaartje voorbij en gelukkig zijn voor de horeca de maatregelen ook wat versoepeld. Ik zat me echt wel af te vragen of en hoe ik mijn verjaardag zou gaan vieren. Niet groots hoor want daar ben ik niet zo van maar een paar quality moments met mensen die me aan het hart liggen. Zou ik al naar Vanouds kunnen, die afspraak had ik al een jaar geleden gemaakt en kan ik al weer in een restaurant mezelf gaan verwennen? Gelukkig zijn die corona maatregelen net op tijd versoepeld. Dus Mark Rutte bedankt daarvoor.
Ik heb in ieder geval na het leuke feestje van gisteren nog een leuk weekend voor me liggen en daar ga ik van genieten. Vanavond sluit ik af bij Le Vieux Jean waar er zoveel mooie herinneringen voor mij liggen en morgen mag ik dan ook mijn tweeling broer feliciteren.
Gewapend met een boodschappenlijstje voor de stadsboodschappen, stapte ik donderdagmiddag in de tram richting centrum. Er stonden slechts vier dingen op dus zou je zeggen dat moet te doen zijn maar na een uurtje in de stad hebben gelopen en de betreffende winkels bezocht te hebben was mijn tas nog helemaal leeg. Uitverkocht, hebben we niet, moet nog komen noem maar op. Wel kwam ik onderweg mijn broer en neef tegen. Geamuseerd heb ik gezien hoe die twee een verjaarscadeau uitzochten. Uiteindelijk heb ik ze maar even geholpen met het maken van de beslissing.
Kwam ik onverrichter zaken naar de stad? Dat zeker niet want in de stad waren er weer leuke ontmoetingen. Bij Café van Ouds, waar ik afspraken heb gemaakt voor mijn verjaardagsfeestje ontmoette ik weer wat bekenden maar ook een onbekende vrouw met wie ik wat langer over haar werk heb gesproken. Dat was leuk omdat er veel herkenningspunten zaten in het werk wat ik bij Aegon heb gedaan. Zij komt wel vaker bij Van Ouds dus ons gesprek zal ongetwijfeld worden vervolgd. Ik kijk er naar uit want zij lijkt me een interessante vrouw. Haar naam, oeps dat ben ik vergeten te vragen maar dat komt ongetwijfeld nog.
Omdat het inmiddels al over zeven was ben ik maar even naar Stromboli gelopen. Kijken of ik daar nog een lasagne kon eten. Zowaar er was nog plek. Het was de eerste keer na de lockdown dus een hernieuwde kennismaking met bekenden. Ook Ger, mijn moeder noemde hem de paardenman, was daar en natuurlijk ook met hem een praatje gemaakt.
Ik was echt van plan om daarna de tram te pakken naar huis maar toen ik langs de Sjees liep zaten daar ook weer bekenden. Even gedag zeggen werd nog een glaasje wijn drinken. Tja waar is die ruggengraat? Ik wilde na het bezoek aan Van Ouds eigenlijk naar huis om daar te eten. Heb ik er spijt van? Nee hoor want het was een gezellige middag en avond. Vandaag maar even verder kijken waar ik de spulletjes kan kopen hier in de buurt of op internet.
Bewoners aan de Martinus Nijhofflaan vroegen zich al heel lang af “het is niet de vraag of maar wanneer gaat het een keer goed mis hier”. Gisteren gebeurde het dan. Een oudere dame heeft de aanrijding met de tram niet overleefd. De bewoners van de flats aan de Martinus Nijhofflaan en bezoekers aan het winkelcentrum De Hoven Passage zijn geschokt en vragen zich af hoe heeft dit kunnen gebeuren. De oversteek waar de aanrijding plaatsvond is een van de veiligste delen van deze laan.
Dat wil niet zeggen dat de Martinus Nijhofflaan veilig is, in tegenstelling zelfs. Laten we eerst even kijken naar die oversteek. In het midden van de laan waarbij aankomende trams goed gezien kunnen worden en die is beveiligd met waarschuwingslampen en geluidssignalering. Wat wel is dat fietsers en scooterrijders, die daar willen oversteken vaak te lui zijn om even van hun fiets of scooter af te stappen. Door de aanwezige hekjes slalommen zij vervaarlijk van de ene kant naar de andere kant. Heel vervelend als je daar op het zelfde moment wil oversteken. Ik wacht altijd maar even tot zij hun tocht weer vervolgd hebben.
Nee het is de manier hoe en waar er op de Martinus Nijhofflaan wordt gereden. Fietsers, scooterrijders maar ook auto’s gebruiken niet alleen de rijbaan om van het Delflandplein naar Aart van der Leeuwlaan te komen, zij rijden ook over de stoep. De fietsers en scooterrijders rijden er zelfs in twee richtingen. Met de komst van het terras van Klein Seinpost kunnen auto’s niet verder rijden dan Toren 1 en 2 van het complex Boven de Hoven. Daar schieten ze dan de rijbaan op om hun route te vervolgen. Daarnaast wordt de stoep ook gebruikt als parkeerplaats voor het afleveren van goederen dus wordt er ook tijdelijk geparkeerd door busjes en vrachtauto’s.
Dan de rijbaan zelf. Een rechte weg van het levensgevaarlijke Delflandplein richting Aart van der Leeuwlaan, over de Pierre van Hauwe brug naar de Buitenhofdreef. Heerlijk je kunt daar plankgas geven zeker als de stoplichten halverwege niet werken. Hoe vaak moeten ze niet vol in de rem als je op een zebrapad wilt oversteken. Boze gezichten achter het stuur maar pffff het ging net weer goed. Ook fietsers zijn vaak niet op de hoogte van verkeersregels want zij zijn al helemaal niet van plan om te stoppen voor een voetganger op het zebrapad.
Gevaarlijke situaties dus iedere dag voor mijn deur, ik woon ook in een van de Torens, veroorzaakt door mensen die volgens mij de verkeersregels niet zo goed kennen. Daarmee bedoel ik ook voetgangers want velen weten nog steeds niet dat je moet wachten met oversteken als het licht rood is. Om niet te vergeten ook bestuurders van scootmobiels steken ook nog snel nog even over bij rood licht of het naderen van een tram. Ik zie dat niet altijd maar horen doe ik het wel want dan maakt de tram ook wel erg veel herrie om aandacht te trekken.
Ja en dan is er altijd de vraag moet de gemeente hier iets aan doen. Deels denk ik van wel. De fietspaden waarop tweerichting verkeer mogelijk is en die, met name op het Delflandplein, voor gevaar zorgen allemaal maar voor een richting geschikt maken. Er voor zorgen dat je niet meer met de auto de stoep op kan rijden zodat iedereen gewoon op de rijbaan blijft. En heel belangrijk ook handhaven op het naleven van verkeersregels en snelheidscontroles.
Ik weet dat het makkelijk is om als oplossing voor te stellen overal maar handhavers of politie in te zetten. Komt het niet in ieders hoofd op dat we samen als weggebruiker ons aan de regels moeten houden voor een veilige verkeerssituatie?
Die 82 jarige mevrouw heeft het gisteren niet overleefd en ik wens de familie heel veel sterkte met het verlies van hun moeder, oma, zus of tante. Ook de trambestuurder wens ik heel veel sterkte. Hoe dit ongeluk heeft kunnen gebeuren laat ik over aan de onderzoekers van de politie. Wel heb ik bloemen neergelegd om die mevrouw ter herdenken. Laten we hopen dat er wat gedaan wordt met de signalen die door de bewoners al meermalen zijn doorgegeven zodat we een veiliger Martinus Nijhofflaan krijgen.
Vandaag stond het schrijven van een column op de planning maar het werd een rare dag vandaag. Ik had te veel dingen aan mijn hoofd en daarbij kwam ook nog eens een ernstig ongeluk voor mijn deur zodat ik niet de rust en inspiratie had om wat te schrijven.
Het lukte me gelukkig toch om redelijk snel weer op een rijtje te hebben wat ik wilde gaan doen en wat ik moest doen. Ja ook moeten want het huishouden gaat ook door. En ik had me echt voorgenomen om mijn cursus “Blog en Columns Schrijven” voor het einde van de maand af te ronden.
De opdrachten van het laatste hoofdstuk maken en dan de laatste opdrachten opsturen aan de docent. Het is 30 juni dus wil ik de deadline halen dan moet ik vandaag aan de slag. Een paar uurtjes later was ik tevreden over mezelf want het was me gelukt om vandaag nog op de knop “verzenden” te drukken zodat het alleen nog maar wachten was op de terugkoppeling. Die kwam vanmiddag, de docent was tevreden en meldde dat ik de cursus goed had afgerond.
Dat geeft dan gelijk weer wat energie. Wat dan weer jammer was dat toen ik even naar buiten wilde voor een wandeling ging het regenen. Jammer, als ik zo alleen een stuk loop kan ik altijd lekker nadenken. Over het onderwerp van een column of over de vragen waarop ik een antwoord moet vinden. Ik kan natuurlijk gaan ijsberen in de woonkamer en hoewel die echt wel groot is ben ik dan wel snel uitgelopen.
Oké mijn boek ligt er ook nog dus maar lekker een middagje me verdiepen in het nieuwste boek van Karin Slaugther (Verzwegen). Ik ben al voorbij de eerste honderd bladzijden en dat betekent dat het boek mij dan pas gaat boeien. En dit boek is weer spannend dus geen straf om een middagje lekker te lezen.
Dan blijft er nog een vraagje over voor vandaag. Vanmiddag ontving ik het rapport van het RIVM over zingen in een koor. Wat is het risico, ga ik morgen wel of niet zingen. Een lastige vraag waar ik nog niet uit ben. Aan de ene kant moet je weer een keer je gewone routine weer oppakken maar het rapport van het RIBM geeft ook geen duidelijke antwoorden. Ik wil wel weer graag gaan zingen maar wacht ik tot september of toch maar morgen?
Zo zie je maar vanochtend had ik heel andere plannen maar het is toch weer een fijne dag geworden en dat zingen? Dat zien we morgen dan wel weer.
Vanavond had ik Iris van der Made aan de telefoon bij Living Blue. Iris zelf zangeres maar ook zangdocente en koordirigent van het koor All That Jazz bij de VAK. Ook voor haar kwamen de maatregelen om de Corona crisis onder de duim te houden onverwacht. Niet meer optreden en geen repetities. Iris ging er creatief mee om en startte koorrepetities met Zoom.
Deze week mag ze in het DOK weer beginnen met de laatste repetities van All That Jazz. Wel met de nodige maatregelen, de hygiëne, de afstand en richting waarin je mag zingen. Ook als zangeres heeft ze weer een optreden in haar agenda staan. Met het programma “Jonie” staat ze op 16 juli in het Prinsenhof. Ook hier weer voldoende afstand en publiek dat in tegenstelling van het publiek in een kroeg moet zitten.
Zij heeft er in ieder geval weer zin in. Willen jullie het interview met Iris van der Made nog een keer terug horen luister dan op donderdag van 13 – 14 uur naar de herhaling van Living Blue op Stadsradio Delft (106.3FM of DAB+).
Het was weer even wat anders. Was ik voor de Corona lockdown bijna elke zondag in de stad, nu was ik er weer een keertje na zeker drie maanden. Het was rustig in de stad en zeker op de Markt was dit goed te merken. De toeristen die er normaal zijn, waren in geen velden of wegen te bekennen.
Het maakte mijn bezoek aan de Markt op zondagmiddag er niet minder gezellig op want veel vrienden waren er neergestreken. Er zijn een paar terrassen die een vaste groepen bezoekers hebben en die waren dan ook behoorlijk bezet. Het was leuk om de bekende gezichten weer te zien en even kort bij te praten over de afgelopen periode. Hoe is het met jullie, zijn jullie nog steeds gezond en hoe zit het met de familie, dat waren de vragen die ik moest beantwoorden maar ook stelde. Het zonnetje werkte zeker in de middag ook mee zodat het een hele gezellige middag werd.
De zondag was het einde van weer een gezellig weekend met een afscheid. Nou ja een tijdelijk afscheid als we de berichten op facebook mogen geloven en waarom zouden we dat niet doen. Na de wekelijkse vrijmibo bij Café Van Ouds de Twee Kruikjes besloten we te gaan eten bij Plan B Het zou de laatste keer worden voordat ze even een pas op de plaats maken. Wat een verschil met zo’n jaar geleden zeg. Was het terras er op de vrijdagavond altijd vol nu zaten er maar een paar mensen. Ook op zondagmiddag was het er ongekend rustig en stil. De muziek bij Plan B was al langer gestopt. Met Erik en Hilde waren er wekelijks muzikanten te beluisteren en werd er gedanst. Later was er niet meer elke week muziek maar gisteren was er niets. Hopelijk komt de levendigheid met muziek volgend jaar weer terug als Plan B weer opengaat.
Had je na een gezellige middag in de stad altijd wel enige moeite met het vinden van een eetcafé om een hapje te eten dan was dit ook niet het geval gisteren. Ik had niets gereserveerd dus ik zag het een beetje somber in maar ik werd bij de Waag met open armen ontvangen. Er waren maar heel weinig gasten en ik kon zelf een tafeltje uitkiezen. Oké het was gezellig want ook hier weer even bijpraten maar ik moet er wel aan wennen dat buiten de deur eten voorlopig gewoon nog niet normaal is. Hopelijk gaan we dat snel weer doen want zo is het maar heel stil in de stad.
Living Blue met Machteld 