Gewapend met een boodschappenlijstje voor de stadsboodschappen, stapte ik donderdagmiddag in de tram richting centrum. Er stonden slechts vier dingen op dus zou je zeggen dat moet te doen zijn maar na een uurtje in de stad hebben gelopen en de betreffende winkels bezocht te hebben was mijn tas nog helemaal leeg. Uitverkocht, hebben we niet, moet nog komen noem maar op. Wel kwam ik onderweg mijn broer en neef tegen. Geamuseerd heb ik gezien hoe die twee een verjaarscadeau uitzochten. Uiteindelijk heb ik ze maar even geholpen met het maken van de beslissing.
Kwam ik onverrichter zaken naar de stad? Dat zeker niet want in de stad waren er weer leuke ontmoetingen. Bij Café van Ouds, waar ik afspraken heb gemaakt voor mijn verjaardagsfeestje ontmoette ik weer wat bekenden maar ook een onbekende vrouw met wie ik wat langer over haar werk heb gesproken. Dat was leuk omdat er veel herkenningspunten zaten in het werk wat ik bij Aegon heb gedaan. Zij komt wel vaker bij Van Ouds dus ons gesprek zal ongetwijfeld worden vervolgd. Ik kijk er naar uit want zij lijkt me een interessante vrouw. Haar naam, oeps dat ben ik vergeten te vragen maar dat komt ongetwijfeld nog.
Omdat het inmiddels al over zeven was ben ik maar even naar Stromboli gelopen. Kijken of ik daar nog een lasagne kon eten. Zowaar er was nog plek. Het was de eerste keer na de lockdown dus een hernieuwde kennismaking met bekenden. Ook Ger, mijn moeder noemde hem de paardenman, was daar en natuurlijk ook met hem een praatje gemaakt.
Ik was echt van plan om daarna de tram te pakken naar huis maar toen ik langs de Sjees liep zaten daar ook weer bekenden. Even gedag zeggen werd nog een glaasje wijn drinken. Tja waar is die ruggengraat? Ik wilde na het bezoek aan Van Ouds eigenlijk naar huis om daar te eten. Heb ik er spijt van? Nee hoor want het was een gezellige middag en avond. Vandaag maar even verder kijken waar ik de spulletjes kan kopen hier in de buurt of op internet.
Bewoners aan de Martinus Nijhofflaan vroegen zich al heel lang af “het is niet de vraag of maar wanneer gaat het een keer goed mis hier”. Gisteren gebeurde het dan. Een oudere dame heeft de aanrijding met de tram niet overleefd. De bewoners van de flats aan de Martinus Nijhofflaan en bezoekers aan het winkelcentrum De Hoven Passage zijn geschokt en vragen zich af hoe heeft dit kunnen gebeuren. De oversteek waar de aanrijding plaatsvond is een van de veiligste delen van deze laan.
Dat wil niet zeggen dat de Martinus Nijhofflaan veilig is, in tegenstelling zelfs. Laten we eerst even kijken naar die oversteek. In het midden van de laan waarbij aankomende trams goed gezien kunnen worden en die is beveiligd met waarschuwingslampen en geluidssignalering. Wat wel is dat fietsers en scooterrijders, die daar willen oversteken vaak te lui zijn om even van hun fiets of scooter af te stappen. Door de aanwezige hekjes slalommen zij vervaarlijk van de ene kant naar de andere kant. Heel vervelend als je daar op het zelfde moment wil oversteken. Ik wacht altijd maar even tot zij hun tocht weer vervolgd hebben.
Nee het is de manier hoe en waar er op de Martinus Nijhofflaan wordt gereden. Fietsers, scooterrijders maar ook auto’s gebruiken niet alleen de rijbaan om van het Delflandplein naar Aart van der Leeuwlaan te komen, zij rijden ook over de stoep. De fietsers en scooterrijders rijden er zelfs in twee richtingen. Met de komst van het terras van Klein Seinpost kunnen auto’s niet verder rijden dan Toren 1 en 2 van het complex Boven de Hoven. Daar schieten ze dan de rijbaan op om hun route te vervolgen. Daarnaast wordt de stoep ook gebruikt als parkeerplaats voor het afleveren van goederen dus wordt er ook tijdelijk geparkeerd door busjes en vrachtauto’s.
Dan de rijbaan zelf. Een rechte weg van het levensgevaarlijke Delflandplein richting Aart van der Leeuwlaan, over de Pierre van Hauwe brug naar de Buitenhofdreef. Heerlijk je kunt daar plankgas geven zeker als de stoplichten halverwege niet werken. Hoe vaak moeten ze niet vol in de rem als je op een zebrapad wilt oversteken. Boze gezichten achter het stuur maar pffff het ging net weer goed. Ook fietsers zijn vaak niet op de hoogte van verkeersregels want zij zijn al helemaal niet van plan om te stoppen voor een voetganger op het zebrapad.
Gevaarlijke situaties dus iedere dag voor mijn deur, ik woon ook in een van de Torens, veroorzaakt door mensen die volgens mij de verkeersregels niet zo goed kennen. Daarmee bedoel ik ook voetgangers want velen weten nog steeds niet dat je moet wachten met oversteken als het licht rood is. Om niet te vergeten ook bestuurders van scootmobiels steken ook nog snel nog even over bij rood licht of het naderen van een tram. Ik zie dat niet altijd maar horen doe ik het wel want dan maakt de tram ook wel erg veel herrie om aandacht te trekken.
Ja en dan is er altijd de vraag moet de gemeente hier iets aan doen. Deels denk ik van wel. De fietspaden waarop tweerichting verkeer mogelijk is en die, met name op het Delflandplein, voor gevaar zorgen allemaal maar voor een richting geschikt maken. Er voor zorgen dat je niet meer met de auto de stoep op kan rijden zodat iedereen gewoon op de rijbaan blijft. En heel belangrijk ook handhaven op het naleven van verkeersregels en snelheidscontroles.
Ik weet dat het makkelijk is om als oplossing voor te stellen overal maar handhavers of politie in te zetten. Komt het niet in ieders hoofd op dat we samen als weggebruiker ons aan de regels moeten houden voor een veilige verkeerssituatie?
Die 82 jarige mevrouw heeft het gisteren niet overleefd en ik wens de familie heel veel sterkte met het verlies van hun moeder, oma, zus of tante. Ook de trambestuurder wens ik heel veel sterkte. Hoe dit ongeluk heeft kunnen gebeuren laat ik over aan de onderzoekers van de politie. Wel heb ik bloemen neergelegd om die mevrouw ter herdenken. Laten we hopen dat er wat gedaan wordt met de signalen die door de bewoners al meermalen zijn doorgegeven zodat we een veiliger Martinus Nijhofflaan krijgen.
Vandaag stond het schrijven van een column op de planning maar het werd een rare dag vandaag. Ik had te veel dingen aan mijn hoofd en daarbij kwam ook nog eens een ernstig ongeluk voor mijn deur zodat ik niet de rust en inspiratie had om wat te schrijven.
Het lukte me gelukkig toch om redelijk snel weer op een rijtje te hebben wat ik wilde gaan doen en wat ik moest doen. Ja ook moeten want het huishouden gaat ook door. En ik had me echt voorgenomen om mijn cursus “Blog en Columns Schrijven” voor het einde van de maand af te ronden.
De opdrachten van het laatste hoofdstuk maken en dan de laatste opdrachten opsturen aan de docent. Het is 30 juni dus wil ik de deadline halen dan moet ik vandaag aan de slag. Een paar uurtjes later was ik tevreden over mezelf want het was me gelukt om vandaag nog op de knop “verzenden” te drukken zodat het alleen nog maar wachten was op de terugkoppeling. Die kwam vanmiddag, de docent was tevreden en meldde dat ik de cursus goed had afgerond.
Dat geeft dan gelijk weer wat energie. Wat dan weer jammer was dat toen ik even naar buiten wilde voor een wandeling ging het regenen. Jammer, als ik zo alleen een stuk loop kan ik altijd lekker nadenken. Over het onderwerp van een column of over de vragen waarop ik een antwoord moet vinden. Ik kan natuurlijk gaan ijsberen in de woonkamer en hoewel die echt wel groot is ben ik dan wel snel uitgelopen.
Oké mijn boek ligt er ook nog dus maar lekker een middagje me verdiepen in het nieuwste boek van Karin Slaugther (Verzwegen). Ik ben al voorbij de eerste honderd bladzijden en dat betekent dat het boek mij dan pas gaat boeien. En dit boek is weer spannend dus geen straf om een middagje lekker te lezen.
Dan blijft er nog een vraagje over voor vandaag. Vanmiddag ontving ik het rapport van het RIVM over zingen in een koor. Wat is het risico, ga ik morgen wel of niet zingen. Een lastige vraag waar ik nog niet uit ben. Aan de ene kant moet je weer een keer je gewone routine weer oppakken maar het rapport van het RIBM geeft ook geen duidelijke antwoorden. Ik wil wel weer graag gaan zingen maar wacht ik tot september of toch maar morgen?
Zo zie je maar vanochtend had ik heel andere plannen maar het is toch weer een fijne dag geworden en dat zingen? Dat zien we morgen dan wel weer.
Vanavond had ik Iris van der Made aan de telefoon bij Living Blue. Iris zelf zangeres maar ook zangdocente en koordirigent van het koor All That Jazz bij de VAK. Ook voor haar kwamen de maatregelen om de Corona crisis onder de duim te houden onverwacht. Niet meer optreden en geen repetities. Iris ging er creatief mee om en startte koorrepetities met Zoom.
Deze week mag ze in het DOK weer beginnen met de laatste repetities van All That Jazz. Wel met de nodige maatregelen, de hygiëne, de afstand en richting waarin je mag zingen. Ook als zangeres heeft ze weer een optreden in haar agenda staan. Met het programma “Jonie” staat ze op 16 juli in het Prinsenhof. Ook hier weer voldoende afstand en publiek dat in tegenstelling van het publiek in een kroeg moet zitten.
Zij heeft er in ieder geval weer zin in. Willen jullie het interview met Iris van der Made nog een keer terug horen luister dan op donderdag van 13 – 14 uur naar de herhaling van Living Blue op Stadsradio Delft (106.3FM of DAB+).
Het was weer even wat anders. Was ik voor de Corona lockdown bijna elke zondag in de stad, nu was ik er weer een keertje na zeker drie maanden. Het was rustig in de stad en zeker op de Markt was dit goed te merken. De toeristen die er normaal zijn, waren in geen velden of wegen te bekennen.
Het maakte mijn bezoek aan de Markt op zondagmiddag er niet minder gezellig op want veel vrienden waren er neergestreken. Er zijn een paar terrassen die een vaste groepen bezoekers hebben en die waren dan ook behoorlijk bezet. Het was leuk om de bekende gezichten weer te zien en even kort bij te praten over de afgelopen periode. Hoe is het met jullie, zijn jullie nog steeds gezond en hoe zit het met de familie, dat waren de vragen die ik moest beantwoorden maar ook stelde. Het zonnetje werkte zeker in de middag ook mee zodat het een hele gezellige middag werd.
De zondag was het einde van weer een gezellig weekend met een afscheid. Nou ja een tijdelijk afscheid als we de berichten op facebook mogen geloven en waarom zouden we dat niet doen. Na de wekelijkse vrijmibo bij Café Van Ouds de Twee Kruikjes besloten we te gaan eten bij Plan B Het zou de laatste keer worden voordat ze even een pas op de plaats maken. Wat een verschil met zo’n jaar geleden zeg. Was het terras er op de vrijdagavond altijd vol nu zaten er maar een paar mensen. Ook op zondagmiddag was het er ongekend rustig en stil. De muziek bij Plan B was al langer gestopt. Met Erik en Hilde waren er wekelijks muzikanten te beluisteren en werd er gedanst. Later was er niet meer elke week muziek maar gisteren was er niets. Hopelijk komt de levendigheid met muziek volgend jaar weer terug als Plan B weer opengaat.
Had je na een gezellige middag in de stad altijd wel enige moeite met het vinden van een eetcafé om een hapje te eten dan was dit ook niet het geval gisteren. Ik had niets gereserveerd dus ik zag het een beetje somber in maar ik werd bij de Waag met open armen ontvangen. Er waren maar heel weinig gasten en ik kon zelf een tafeltje uitkiezen. Oké het was gezellig want ook hier weer even bijpraten maar ik moet er wel aan wennen dat buiten de deur eten voorlopig gewoon nog niet normaal is. Hopelijk gaan we dat snel weer doen want zo is het maar heel stil in de stad.
De actiegroep Viruswaanzin heeft opgeroepen tot acties op zondag op het Malieveld. De bijeenkomst is verboden en de organisatie opgeroepen niet naar het Malieveld te gaan. Vorige week, in dezelfde situatie liep de demonstratie door deze actiegroep uit op ongeregeldheden en ik hoop dan ook dat niemand naar Den Haag gaat morgen. Naast de ongeregeldheden is het voor de gezondheid van Nederland ook een slecht idee. We zijn net een beetje uit alle ellende die Corona ons heeft gebracht en we mogen al weer zoveel dingen. Ja de 1,5 meter blijft en dat kan soms vervelend zijn maar zeker in mijn geval heeft het ook weer positieve dingen gegeven.
De actiegroep Viruswaanzin strijdt voor het behoud van een democratische rechtsstaat waarin we ons eigen leven kunnen leiden. Zij vinden dat de maatregelen die genomen zijn door het kabinet in de Corona lockdown die rechtsstaat in gevaar brengt en ons beperkt in onze vrijheid. Nu ben ik het eens dat in de afgelopen periode onze vrijheid wel beperkt is geweest maar met het versoepelen van de maatregelen is er weer heel veel mogelijk. En laten we nu eerlijk zijn we hebben Corona er voorlopig onder gekregen door de strikte maatregelen hoe vervelend die dan ook waren.
Afgelopen week kondigde Mark Rutte dat we nog wel de 1,5 meter afstand moeten houden maar dat wel bijna alle beperkende maatregelen worden opgeheven worden per 1 juli. Een van de uitzonderingen is de uitgaansbranche. Daar mogen nachtclubs en discotheken voorlopig nog niet open tot groot ongenoegen van de ondernemers want zij kunnen dit niet begrijpen.
Mijn eerste reactie is dat deze ondernemingen best wel weer open kunnen. De ondernemers hebben geïnvesteerd in goede ventilatie en andere hygiëne maatregelen en de bezoekers zijn voornamelijk jongeren. Maar waren het niet voornamelijk de jongeren die terugkwamen van wintersport. Zij brachten het virus mee uit Oostenrijk en Italië waar zij zich hebben uitgeleefd tijdens de après ski. Nee ik geef ze niet de schuld van de Corona uitbraak maar het is wel een van de oorzaken. Zij hebben er mede voor gezorgd dat we verschrikkelijke toestanden in verzorgings- en verpleeghuizen hebben gezien.
Daarnaast is er ook het gebruik van alcohol en drugs. Ik denk dat het in de uitgaanswereld tegenwoordig gewoon goed is dat men alcohol en drugs gebruikt. Dan is er geen enkele remming meer en wordt er weer volop geknuffeld. Zelf was ik het afgelopen weekend in de stad. Het was erg gezellig en druk maar ook weer niet te druk. Ik voelde best prettig tot een vage kennis, hij had een wijntje op maar was absoluut niet dronken, op mij toekwam en me een “hug” wilde geven. Ik gaf aan dat niet te willen en er kwamen direct excuses. Maar dit gedrag kan het virus zo weer een kans geven zich te verspreiden.
En kijk ook eens om je heen. Hoeveel mensen in je omgeving zijn er in de afgelopen periode verkouden geweest of hebben een of ander licht griepje gehad. Toch heel weinig? Ik heb geen verkouden mensen gezien in mijn omgeving wat voor mij er op duidt dat die 1,5 meter en het thuisblijven met lichte klachten zoden aan de dijk heeft gezet.
Is het virus dus waanzin is of niet. We weten niet wat het virus doet maar het trekt grote wissels op met name de gezondheidszorg. Dus zeker geen waanzin maar mag het ons dan beperken in onze vrijheid? Ik zelf heb de maatregelen niet ervaren als een beperking van mijn vrijheid, het heeft me bewuster gemaakt en de consequenties laten zien van mijn gedrag ten opzichte van de natuur en mijn medemens.
Ik ga dus niet protesteren tegen de maatregelen. Wil je morgen toch naar Den Haag realiseer je dan wel dat je daar dan ook de consequenties van moet dragen. Het is verboden en politie zal waarschuwen. Ga dus niet zitten piepen als je vindt dat de politie (te hard) opgetreden heeft want dat is het risico voor je zelf dat je genomen hebt.
Maandagavond gaan we weer zingen. Tijdens de lockdown was het wat behelpen met Zoom maar we konden elkaar wel zien en horen. Samen zingen was niet mogelijk want dan werd het een kakofonie van zangstemmen. Voor de dirigente was er wel een voordeel. Ik heb haar diverse malen horen zeggen wat zal ik de “mute” knop gaan missen als we weer bij elkaar zijn.
All That Jazz
Maandag horen we van haar wat zwaarder weegt voor haar. De “mute” knop of ons allemaal weer zien en samen zingen. Ik praat vanaf 20:30 met Iris van der Made, zangeres en zangdocente o.a. bij de VAK. Luister dus maandagavond 29 juni 2020 van 20:00 – 21:00 uur naar Living Blue op StadsRadio Delft (106.3 of DAB+).
Vol verwachting wachtte ik gisteravond op de laatste persconferentie van Mark Rutte en Hugo de Jonge over de corona crisis. Veel was er al uitgelekt maar toch was ik wel benieuwd naar wat onze premier ons te vertellen had.
Ik wist al dat ik weer met de trein mag gaan reizen maar moet dat mondkapje op of niet en mag ik naast iemand anders gaan zitten. En hoe zit het met horeca en evenementen worden daar ook de regels wat soepeler. Allemaal vragen waarop we gisteren tot op zekere hoogte antwoord hebben gekregen.
Het is duidelijk de teugels worden behoorlijk los gelaten maar er zijn wel voorwaarden aan verbonden. De meest lastige verruiming vind ik wel dat we weer naar de Kuip mogen voor een voetbalwedstrijd maar we mogen niet juichen en zingen. Ik vraag me echt af hoe dat geregeld gaat worden. In het heetst van de strijd dan overheerst toch de emotie maar goed ik sta nog niet te trappelen om naar een stadion te gaan.
Ik hoef me in ieder geval vanaf 1 juli niet meer schuldig te voelen als ik met de trein wil gaan reizen of bij vrienden in de auto stap. Nu heb ik deze regels afgelopen weekend wel geschonden want ik zou met de trein naar vrienden gaan maar omdat deze niet reed stapte ik bij die vriend gewoon in de auto.
Wat ik ook weer mag is zingen met All That Jazz, maar of dat ook binnen mag en hoe het zit met de 1,5 meter? Ik weet het nog niet maar daarover krijg ik vast binnenkort wel meer van te horen als de laatste twee repetities ingepland worden. En theaterbezoeken worden ook weer mogelijk. Het theater mailde me in ieder geval dat mijn kaartje van afgelopen maand nu geldig is voor de voorstelling in oktober 2021.
Ik ben blij met de versoepelingen want ik kan weer alle dingen doen die ik wilde maar ik zal echt blijven letten op die 1,5 meter en ook drukte blijf ik mijden. Van harte onderschrijf ik deze quote van Mark Rutte: “Door afstand te houden geven we ruimte aan elkaar. Dat wil ik het liefst van de daken schreeuwen. De 1,5 meter en andere basisregels blijven cruciaal. Dat verandert niet. 1 juli wordt een heel spannend moment. Als we verslappen, is de kans reëel op nieuwe maatregelen.”
Ik hoop dat gedurende het zomerreces van het kabinet zij niet voor nieuwe uitbraken bij elkaar hoeven te komen want zij verdienen het allemaal om in de vakantie uit te rusten van de laatste maanden.
Ik denk nog even na over mijn column van 23 juni over het parkeerbeleid en de fietsen in het centrum van de stad. Ik had al aangegeven dat ik zelf niet in het centrum van de stad woon maar ergens aan de rand van de stad. Om mijn boodschappen te doen ga ik dus vaak naar het Winkelcentrum De Hoven aan de Martinus Nijhofflaan. Een winkelcentrum dat weer steeds gezelliger gaat worden.
In november opende aan de Martinus Nijhofflaan het pannenkoek restaurant “Klein Seinpost” dat helaas ook door de lockdown weer tijdelijk moest sluiten. Nu is het weer open en heeft het een gezellig terras, waar je lekker kunt ontbijten, lunchen, dineren en zomaar een lekker kopje thee en een wijntje drinken. Een van de bijkomende voordelen van dit terras is dat er minder auto’s over de stoep razen en de bezorgdiensten parkeren hun auto’s nu ook in de parkeervakken. Dus ben ik heel tevreden, er is gezelligheid en er zijn wat minder gevaarlijke situaties op de stoep.
Gisteren was ik weer in De Hoven. Nu liep ik bij Delft Hoog, de vernieuwde appartementen toren, en zag tot mijn verbazing dat de fietsrekken daar weggehaald waren. Als je wilt weten waarom en wat er gaat gebeuren dan moet je dat vragen. Dus de daad bij het woord gevoegd en aan de werklui gevraagd wat er met de fietsrekken ging gebeuren.
Dat was hun onbekend maar ze waren bezig met het aanleggen van een terras voor La Place, het nog te openen restaurant, en bloembakken. Ik ben heel enthousiast daarover want het brengt toch weer meer gezelligheid in en om De Hoven.
Dus helemaal tevreden? Nou dat niet echt. Aan de kant van de Martinus Nijhofflaan was met de fietsrekken bij Delft Hoog al vrij weinig plek voor bezoekers van De Hoven om hun fiets neer te zetten en dat wordt nu weer minder. De bezoekers gaan nu hun fietsen voor de Torens van “Boven de Hoven” neerzetten en daarmee vaak ook voor bedrijven en woningen. Een geluk is wel dat de bewoners van die Torens zelf de beschikking hebben over ruime fietskelders maar ik hoop toch dat de gemeente zorgt dat we in en om De Hoven voldoende ruimte krijgen om onze fietsen te plaatsen zodat het goed toeven blijft aan de Martinus Nijhofflaan en na jaren van ongemak bij de bouwactiviteiten ook De Hoven weer een leuk aanzicht krijgt.
Ik heb weer eens een enquête ingevuld. Dit keer eentje van de Christen Unie in Delft want op 30 juni wordt het nieuwe parkeerbeleid in een commissie vergadering van Ruimte en Verkeer behandeld en op deze manier kan ik mijn mening daarover geven. Ik woon niet in de binnenstad en heb geen auto dus waarom zou die enquête invullen zul je je afvragen. Simpel omdat het nieuwe parkeerbeleid onderdeel is van het Mobiliteitsplan 2040, waarvoor de gemeente al een concept plan heeft klaar liggen. En niet onbelangrijk ik frequent bezoeker van de stad ben en me er aan erger dat ik niet zonder gevaar door de binnenstad kan lopen.
Aanleiding voor het Mobiliteitsplan is hoe Delft leefbaar en bereikbaar blijft voor iedereen. Voor mij is op dit moment de binnenstad goed bereikbaar. Ik denk dat het OV naar het centrum goed geregeld is. Voor binnenstad bewoners is dit anders want zij willen graag hun auto dicht in de buurt hebben. Maar wat is er tegen om je auto in een van de parkeergarages rondom de stad te parkeren. Toen ik nog auto reed en in de binnenstad woonde was het voor mij geen punt. De auto in de garage, (bijna) altijd plek en je auto staat droog en veilig. Wat te denken dat je in de winter ook niet hoeft te krabben als het weer eens gevroren heeft. Kortom ik zie alleen voordelen.
Er zijn best wel wat haken en ogen. Wat te denken als je minder valide bent, dan is het niet haalbaar om je auto in een garage een stuk verderop te parkeren. Maar uitzonderingen bevestigen de regel. Volgens mij valt aan die uitzonderingen nog wel een mouw te passen bijvoorbeeld met vergunningen. Wat ik zelf zorgwekkender vind zijn de fietsen.
Zoals eerder al gezegd erger ik me aan dit vervoermiddel en dan niet alleen hoe zij door de stad crossen, bellen en dan verwachten dat iedereen voor hen aan de kant gaat. Nee ook het feit dat zij hun fiets gewoon ergens neer gooien en er niet op letten of voetgangers en andere weggebruikers er last van hebben. Zo zat ik afgelopen weekend in een kroegje op de Molslaan. Er komen twee gasten op de fiets aan en parkeren hun fiets voor de etalage van een naast gelegen modewinkel en gaan rustig op het terras zitten. Mijn haren staan dan al overeind. En niet alleen die van mij blijkt later want de eigenaresse van de winkel verplaatst de fietsen snel, waarbij ze goed kijkt of de fietsen niemand in de weg staan.
Een ander ding waar ik me druk over maak is dat we de auto’s uit de stad willen verbannen. Veel parkeergelegenheid langs de grachten is nu al voorzien van nietjes waaraan je je fiets vast kunt zetten. Als we er dan over praten dat Delft naast bereikbaar ook mooi moet blijven dan kan ik me niet indenken dat je het accepteert dat er langs de grachten een enorme hoeveelheid staal is neergegooid die het stadsbeeld vervuilen. Wat mij betreft zou het nieuwe parkeerbeleid dus niet alleen over de auto’s moeten gaan maar zeker ook over fietsen.
Wat moet er dan gebeuren. Het is best ingewikkeld want iedereen heeft zijn eigen wensen. Dat is ook de reden dat ik de enquête ingevuld heb maar een goed overleg met de direct betrokkenen in de binnenstad is ook noodzakelijk. Wat mij betreft gaan er zoveel mogelijk auto’s en fietsen uit de binnenstad gedurende de openingstijden van de winkels. Voor bevoorrading, busvervoer, hulpdiensten als brandweer, politie, ambulance maar ook taxi, moet met betrokkenen worden gekeken naar de meest optimale oplossing. Kijk daarbij vooral naar kleine en schone vervoermiddelen als elektrische auto’s, kleine elektrische bussen en vrachtauto’s. Bouw parkeergarages zodat er voldoende parkeerplaatsen zijn voor auto’s van bewoners en bezoekers en bouw (heel) veel fietsenstallingen aan de rand van de stad.
Geef Delft weer een mooie en heel toegankelijke binnenstad die aantrekkelijk is voor toeristen en voetgangers. Maar vooral doe het samen want iedereen zal een beetje water bij de wijn moeten doen. Dat wijntje kunnen we dan met z’n allen op de terrassen gaan drinken.
Living Blue met Machteld 