Vorig jaar op donderdag ging ik naar de Doelen in Rotterdam. Het beloofde een top avond te worden want op het programma stond de Symfonie Fantastique van Hector Berlioz. Een keer eerder had ik deze symfonie gezien en ik was toen maar ook nu weer onder de indruk. Het 5e en laatste deel met de Heksensabbat en de doodsklokken waren ook dit keer weer fenomenaal en zonder het te weten was dit het begin van een bijzondere tijd.
Later op weg naar huis was het ook een groot feest op het Centraal Station Rotterdam. Feyenoord had die avond zich met een 7-1 overwinning op NAC weer in de finale van de Beker gespeeld. Veel feestende supporters due op het station en veel moeite om me in een trein te wurmen. Corona waarde toen al onder ons maar we hadden veel plezier in de trein. Feestvierend over de overwinning en grappen maken over Corona. Die avond van de 5e maart staat nog steeds in mijn geheugen gegrift.
Tien dagen later was alles over. Eerst de intelligente lockdown, de angst om het virus te krijgen maar dan in de zomer een versoepeling die jammer genoeg weer gevolgd werd door een nieuwe lockdown en een totale lockdown met avondklok. Niets was meer mogelijk en ik keek thuis naar veel muziekstreams. Tot gisterenavond!!
Gisteren ging ik weer naar De Doelen in Rotterdam. De seizoensafsluiting(seizoen 2019-2021?) met op het programma het 3e Pianoconcert van Prokofjev en de 5e Symfonie van Tsjaikovski. Het was wel even vreemd. Mondkapjes op, behalve als je op de plaats zat, en veel minder bezoekers. Geen vaste plaats maar toch wist ik op mijn favoriete plek te komen. Het podium was ook veel groter dan normaal en de plaatsen die niet bezet mochten worden waren gemarkeerd door vrolijke doeken.
Dat podium zag er vreemd uit want het orkest was gegroepeerd rond de piano. Iets wat denk ik nog nooit is voor gekomen. Dirigent maar ook de solist van het pianoconcert was een en dezelfde persoon, Lahav Shani. Door deze opstelling was hij een met het orkest en kon naast fabuleus pianospelen ook het orkest dirigeren. Ik kon heel goed op zijn handen kijken en als ik nog een carrière als pianospeler zou ambiëren dan zou ik nu heel erg gedemotiveerd zijn. Gelukkig voor mij heb ik die ambitie niet.
Na de pauze, ja die was er ook weer, was het podium helemaal omgebouwd en zat het orkest weer in de gewone opstelling. De 5e Symfonie van Tsjaikovski was weergaloos; het geeft weer nieuwe energie. Toch was het iets anders, wel applaus maar geen geroep en iedereen bleef netjes zitten. Waarom de bloemen achterwege bleven begrijp ik niet maar goed het is maar een klein detail.
Leuk was dat zowel na het pianoconcert als de symfonie Lahav zijn vuisten, als stille triomf, balde. Hij en zijn orkestleden genoten zichtbaar, want voor hun was het ook weer voor het eerst sinds 8 maanden weer een optreden met publiek. Zij maar ook de organisatie van De Doelen hebben de uitverkorenen, die een kaartje konden bemachtigen, een mooie avond bezorgd. Hopelijk het begin van een nieuw concertseizoen vanaf september.
Living Blue met Machteld 