Afscheid

Het was een rare week waarin voor mij in ieder geval afscheid een grote rol speelde. Afscheid nemen van de winter, nou ja dat hoop ik zeker na vandaag. De week begon met code rood dus dat zou glibberen worden naar de studio en hopen dat je er zonder kleerscheuren doorheen zou komen. Nou ik heb het risico maar niet genomen. Na een week glibberend op de been te zijn gebleven nog even volhouden maar.

Maar ook afscheid nemen van mijn lieve tante. Zij was vorige week op 94-jarige leeftijd overleden en ik mocht met een paar anderen fysiek afscheid van haar nemen. Het was voor mij de eerste keer in deze Corona tijd dus ja dat was wel even vreemd. Maar het was een mooie en intieme bijeenkomst waar we met neven en nichten ook weer herinneringen mochten ophalen. De mooie foto’s die een reis door haar leven waren, de verhalen van kinderen en kleinkinderen.

Dit afscheid was ook een afscheid van een generatie. Zij was de laatste van de zes kinderen van Martin en Anna en samen met hun partners zijn ze nu weer verenigd in een andere “wereld”. Wij horen nu tot de oudste generatie hoewel wij, de aanwezige nichten en neven, de jonkies zijn. Wij kunnen niet meer naar hun toe met vragen hoe of wat we moeten doen hoewel toen zij op leeftijd waren zij vaak naar ons toe kwamen met de vraag ze te helpen met van alles en nog wat.

Ook hun verhalen zullen verstommen. We horen nu ook niet meer dat Anna de gewoonte had om bij onweer het huis te besprenkelen met wijwater. In haar angst of misschien wel de verwarring pakte ze in plaats van de fles wijwater de fles slaolie. Grappig dat een van de kleinkinderen dat verhaal aanhaalde. Nu zijn wij het die verhalen moeten vertellen en maken die we door kunnen vertellen aan de generatie die op ons volgt. Onze kinderen en kleinkinderen.

Gelukkig was het vandaag heerlijk voorjaarsweer en weer tijd voor een lange wandeling waarbij ik dit alles herdacht. Het boek is gesloten maar mijn boek met herinneringen ging weer een beetje open. Er staan daar nog steeds vragen in die niet beantwoord zijn. Die niet beantwoord kunnen worden maar waarvan ik steeds meer puzzelstukjes krijg. Ik zou zo graag nog even de vragen willen stellen, maar of die beantwoord kunnen worden. Ik weet dat ik snel dit boek ook weer moet sluiten.

Met een kopje thee op mijn balkon in het zonnetje verwelkom ik de lente en kijk reikhalzend uit naar het moment dat ik weer op een terras in de stad een wijntje mag drinken.