Waardering voor de zorg

Column 10 november 2020

Het is al een tijdje een hot onderwerp. In maart in het het begin van de Corona crisis hebben we allemaal geapplaudisseerd voor de zorgmedewerkers. Zij hadden toen maar hebben ook tot nu toe alles gedaan om hun werk in de zorg uit te voeren. Zij liepen het risico om zelf ziek te worden, zagen mensen zonder familie overlijden en hebben schrijnende situaties mee gemaakt met hun patenten die angstig waren maar ook met hun families. Dat heeft allemaal veel impact gehad.

Ik heb dus veel waardering voor die mensen die zich op deze manier hebben ingezet. En niet alleen naar aanleiding van deze crisis. Ik moet nog wel eens terug denken aan de laatste dagen van mijn moeder. Zij was iemand waar je niet om heen kon, had een eigen wil en alles moest gedaan worden zoals zij dat wilde en daarover kon je maar beter niet met haar in gesprek gaan. Ik heb dan ook in die periode heel veel respect gekregen voor de verzorgers die haar heel liefdevol met aandacht en respect hebben begeleid naar haar einde. Ik maar ook mijn familie was daar heel dankbaar voor en we hebben dat ook laten weten.

Ik denk dat er nu ook veel mensen zijn die waardering voor de zorg hebben en het zou mooi zijn als zij hier ook iets anders voor zouden krijgen behalve een applaus. Er is een bonus toegezegd en met de toewijzing is men nu bezig. En ook in de Tweede Kamer is het een terugkomend onderwerp. En dat is iets wat ik niet begrijp. Sinds wanneer gaat het kabinet over onze salarissen? Ik heb zelf jarenlang gewerkt en ik weet dat de hoogte van salarissen met alle bijkomende secundaire voorwaarden in overleg tussen werknemer en werkgever worden vastgesteld. Beide partijen met kennis van zaken onderhandelen zodat iedereen krijgt wat hem toekomt. Waarom zou je dat aan het kabinet willen overlaten? Laat iedereen zijn of haar werk doen en dan moet het goed komen. Iedereen, dus ook de mensen op de werkvloer en aan het bed, krijgt dan wat hem toekomt.

Waar het in de Tweede Kamer volgens mij over gaat is het geven van meer geld in de zorg. En daar heb ik toch wat moeite mee. Ik heb het idee dat meer geld in de zorg nu net niet bij die mensen op de werkvloer terecht gaat komen. En dat zeg ik uit eigen ervaring. Binnen de zorg gebeuren veel overbodige zaken. Bij opnames in andere zorginstellingen wordt niet gekeken naar wat de patiënt al heeft doorstaan maar iemand zonder enige kennis van de historie gaat opnieuw diagnoses maken en behandelingen instellen. Dat is op z’n hoogst gezegd vreemd.

Maar ook artsen die niet kunnen begrijpen dat je als oudere geen riskante operaties wil ondergaan. Zij verliezen dan een patiënt en kunnen hun kennis en kunde niet verder ontwikkelen. Het gaat er bij hen dus om ego en geld. Geld voor hem en de instelling want ook patiënten die op een wachtlijst staan worden niet gewezen op klinieken waar, veelal door artsen die ook in een ziekenhuis werken, ze heel snel geholpen kunnen worden.

Zo maar uit mijn praktijk een paar voorbeelden die niet kunnen maar die veel geld kosten en waar dus ook veel geld voor de zorg heen gaat. Begrijpen jullie mijn terughoudendheid om maar weer meer geld aan de zorg te geven. Ik denk dat de zorg zelf eens goed moeten kijken wat het belangrijkste is en daar hun werkwijzes op inrichten. En volgens mij is en blijft de patiënt het belangrijkste. Veel geld kan dan worden bespaard en dat kan dan weer worden gebruikt in de onderhandelingen tussen werknemer en werkgever voor het vaststellen van salarissen en andere voorwaarden. Zo krijgen ook de handen aan het bed meer geld en wordt een beroep in de zorg ook weer aantrekkelijk. De zorg heeft het verdiend.