Het is wel wat vreemd want de Corona besmettingen nemen weer toe evenals de ziekenhuisopnames en ik ga weer een keertje naar het theater. De laatste keer toog ik naar Rotterdam om op 5 maart begin dit jaar te gaan luisteren naar de Symphonie Fantastique van Hector Berlioz. Een volle grote zaal van De Doelen, geen mondkapjes, vooraf een kopje koffie en een pauze drankje. Ik herinner me nog dat op de terugreis ik terecht kwam in een trein die ook supporters van Feyenoord na een gewonnen wedstrijd weer richting huis bracht. Deze trein zat overvol. Ja er was toen al wel de dreiging van Corona maar niemand dacht er toen al aan dat we maandenlang in een hele andere wereld terecht zouden komen. En hoelang gaat dat nog duren.
Hoewel ik tot nu toe best wel wat optredens van artiesten via livestreams op internet heb gevolgd was het vanmiddag best wel weer leuk en ook een beetje spannend om weer naar een theater te gaan. De eerste keer na zeven maanden ging ik met vrienden naar het Rietveld Theater voor een optreden van Philippe Elan. Hoe zou het er uit zien, hoe zou het geregeld zijn? Nou ik kan je zeggen het was wel vreemd, zelfs in foyer was een tafeltje gereserveerd en het tafelnummer kwam overeen met nummertje van het plekje in de zaal. Hoewel er honderd mensen in de zaal kunnen zaten er nu volgens mij maar twintig mensen op ruime afstand van elkaar. En voor in de zaal een kleine camera om de voorstelling streamen voor de mensen die Philippe thuis wilde volgen. Kortom alles top geregeld en een pluim voor de vrijwilligers van het Rietveld Theater.
Maar het belangrijkste was natuurlijk het optreden van Philippe Elan. Franse chansonnier die een heerlijke relaxte sfeer neerzette. Mooi Franse liedjes van o.a. Ferrat, Ferré, Bécaud en Aznavour. Mooie en betekenisvolle teksten, het afscheid van zijn moeder en Mon Dieu van Edith Piaf. Toch een paar traantjes weg gepinkt. Het laatste nummer voor de pauze, waarin even een frisse wind door het theater woei, was een nummer van onze eigen Ramses Shaffy.
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder een nummer dat in ieder geval voor mij heel veel betekent zeker ook in deze Corona tijd. Ik heb gezongen, gevochten (nou ja niet zo erg), gehuild (heel soms), gebeden maar ook gelachen, gewerkt (op mijn manier) en bewonderd. Bewonderd al die mensen, die ondanks alles, nieuwe dingen hebben opgepakt, die denken in mogelijkheden en daarmee vaak ook een lichtpuntje zijn voor anderen, die positief blijven en geloven dat er weer een betere tijd gaat komen.
Ja het was een mooie middag maar zoals alles tegenwoordig heel anders. Of het snel weer is zoals het voorheen, ik denk het niet. Ik hoop alleen dat we niet meer in de situatie komen dat de theaters gesloten worden. Niet alleen voor mijzelf maar voornamelijk voor de artiesten en de theaters. Ik heb al een kaartje voor een volgende voorstelling op 31 oktober met Stef Bos.
Living Blue met Machteld 