Afgelopen week deelde ik een foto uit Delft op mijn Facebook. Een foto van een verbrede stoep die vol stond met fietsen zodat het voor voetgangers met rollator, rolstoel of kinderwagen niet meer mogelijk was daar te lopen. De foto was van een specifieke straat met stoep maar als ik in Delft loop dan zie ik dit soort situaties heel vaak.
Dat was ook de reden dat ik de foto deelde met de opmerking dat ik het weer eens triest vond. Ik kreeg bijval maar ik kreeg ook het advies om via Whatsapp een melding te maken bij de gemeente met de opmerking “Daar wordt goed op gereageerd”. Alles wat ik verwacht had, deze reactie in ieder geval niet. Hoe ver zijn we eigenlijk gekomen. Als er iets is wat niet hoort dan plegen we een belletje en een ander kan het dan oplossen.
Ik haalde en haal het nog steeds niet in mijn hoofd om mijn fiets zomaar op straat neer te zetten zonder op te letten of ik de weg niet blokkeerde. Mij werd geleerd dat ik mijn fiets moest neerzetten in een fietsenstalling in het rek. Ook niet tegen een gevel en zeker niet voor een etalage. Nee netjes wegzetten zodat niemand er last van heeft. Spreek daar nu maar eens de huidige fietser op aan.
Maar zeg nu eerlijk moeten we in Delft niet een beetje meer rekening gaan houden met elkaar. Gezien de reactie kennelijk niet want het probleem lossen we op door de gemeente in te seinen, die of de fietsen verwijdert of ze dusdanig neerzet zodat we er geen last van hebben. We kunnen dus van alles overal achterlaten want er is altijd wel iemand of een instantie die onze rommel opruimt, waarbij je dan nog het risico loopt dat de opruimer op agressieve manier wordt verteld dat je met de handen van zijn eigendommen moet afblijven. Zijn we dan in zo’n egocentrische maatschappij terecht gekomen? Ik hoef hier niet aan mee te doen dus ik probeer zoveel mogelijk hinder te veroorzaken maar het ergert me mateloos. En dat wil maar weer eens gezegd hebben.
Living Blue met Machteld 