Na ruim twaalf weken kwam dan het verlossende mailtje. We mogen weer in de studio en live programma’s maken. In een aantal korte en zakelijke mails met o.a. aangescherpte huisregels werden we als medewerkers op de hoogte gesteld. Ook volgde er voor het eerst weer een nieuwsbrief met, ja, daarin excuses dat de communicatie naar de medewerkers niet had plaatsgevonden en de overwegingen die tot de besluitvorming hadden bijgedragen. Hoewel op enig moment in zeer afgeslankte vorm het programma Delft Centraal met twee presentatoren thuis, een verslaggever en bij toerbeurt twee technici weer werd opgestart vond ik de radiostilte met twaalf weken veel en veel te lang duren.
Het kwam op die zondag in maart bij mij binnen als donderslag bij heldere hemel. De omroep stuurde een mailtje dat de studio tijdelijk werd gesloten als gevolg van de corona en dat alle live uitzendingen zouden komen te vervallen. Er was wel non-stop muziek maar medewerkers mochten niet meer naar de studio komen. Ik was verbaasd. Uitgerekend nu er veel behoefte is aan informatie gaat de radio op zwart. Geen informatie over de situatie in Delft, de maatregelen en meningen. Het nieuws stond niet stil maar, tot Delft Centraal weer vier uurtjes per week ging uitzenden, moesten we doen met de wat er in de landelijke media verteld werd. Maar zoals de voorzitter in de nieuwsbrief aangaf iedereen, en ook ik, had over het sluiten van de studio zijn eigen gedachten.
Ik vond het een gemiste kans maar kon, toen ik het nieuws op me liet inwerken, wel een beetje begrip op brengen voor dit besluit. Net als iedereen wist het bestuur niet wat nu echt de goede maatregelen waren en om dan even een pas op de plaats te maken om je goed te beraden is natuurlijk een goede zaak. Want het gaat niet alleen om het maken van de programma’s zelf maar ook de hygiëne in de ruimtes en hoe houd je voldoende afstand. En dan zijn er natuurlijk ook de medewerkers. Wilde zij nog wel naar de studio komen zodat de uitzendingen gemaakt konden worden, het is tenslotte voor iedereen vrijwilligers werk en daarvoor ga je niet je gezondheid op het spel zetten. Al met al veel vragen voor het bestuur.
Maar ook bij mij. Waarom werd er niet gekeken of het mogelijk was om pakweg na een week weer op te starten. Vragen aan de medewerkers of ze weer hun programma willen maken en hoe zij dit voor zich zagen.
Wat had ik graag in die tijd ook weer mijn programma Living Blue willen maken. Op maandagavond met Delftenaren praten via de telefoon over hoe zij de lockdown ervaren, wat zij nu aan het doen zijn om het hoofd boven water te houden en hun tijd te doden. Ik wilde mijn eigen microfoon, koptelefoon en desinfecterende middelen wel meenemen en zelf ook wel kontakt opnemen met een technicus die samen met mij op anderhalve meter in de studio het programma zou maken.
Maar ja zo als altijd staan de beste stuurlui altijd aan de kant. Ik heb ook geen kontakt opgenomen met het bestuur om de mogelijkheden te bespreken. Ik moet dus voor wat betreft Living Blue de hand in eigen boezem steken.
We hebben een heftige periode achter de rug en iedereen, met name ook het bestuur, heeft gedaan wat hij naar beste eer en geweten kon doen. Gelukkig is iedereen gezond en kunnen we nu dankzij allerlei maatregelen weer veilig radio maken. Ik heb er inmiddels al twee uitzendingen op zitten. En er is nog een lichtpuntje. Het bestuur heeft erkend dat de medewerkers te weinig zijn bij gepraat over wat er in de twaalf weken radiostilte is gebeurd. We krijgen dus vanaf nu maandelijks een nieuwsbrief. En ik….. ja ik heb ook wat geleerd. Ik had eerder in gesprek kunnen gaan met het bestuur en ook op andere vlakken bij voorbeeld met communicatie hulp kunnen aanbieden.
Heb je reacties en/of suggesties dan kun je die mailen naar livingbluedelft@gmail.com
Living Blue met Machteld 