Het was alweer het einde van de eerste maand van het nieuwe jaar. Ik ga nog niet zeggen en het is al weer bijna kerst want we hebben nog elf maanden te gaan. Maar toch de tijd gaat weer heel snel. Als ik even terug kijk was het een leuke maand maar de maand die komen gaat, februari, wordt wel een hele spannende voor mij en daar zijn we nu in beland.
Of het nu een idee was om de maand op een waardige manier af te sluiten weet ik niet maar na best een drukke week, eh ik ben wel gepensioneerd, kwam tijdens de VrijMiBo het idee op om ’s avonds met vrienden mee te gaan naar het theater. Ik had nog geen kaartje maar dank zij de mobiele telefoon kon ik nog net het laatste kaartje in de zaal bemachtigen. Een van te voren geplande rustige avond op de bank bij de televisie werd dus een avond in het theater bij “Van Dik Hout”. Dat was beslist geen slechte keuze. Een enthousiaste band op het podium, goede stemmen oude en nieuwe hits. Mee zingen en dansen heerlijk. Het weekend was goed begonnen.
En mocht ik dan vrijdagavond lekker mee blèren met de muziek van “Van Dik Hout”, zong ik zaterdagmiddag zachtjes mee met Eddy in café de Joffer. Helemaal een verrassing was het niet dat hij mij wel vroeg om een liedje te zingen. De vorige keer had hij het wel gezegd maar dit keer had hij Paul meegenomen met wie hij zijn liedjes zong. Dus ik ging er vanuit dat het er niet van zou komen. Nou dat had ik goed mis want ja hoor ik werd uitgenodigd om toch maar te komen zingen. Het liedje van Jan Rot “De Achtbaan” met behulp van de telefoon voor de tekst. En ik was er zelf niet ontevreden over.
Het werd een heel gezellige middag daar bij de Joffer. Ook Marianne, de vrouw van Eddy, zong een paar liedjes mee. Dus het werd een muzikale middag met een wijntje en lekkere hapjes.
Maar daar was het nog niet gedaan want zondagmiddag was er weer een Wijn-Spijs proeverij bij “De Kurk”. Ook daar was het weer gezellig en ontmoette ik weer veel oude bekenden. Dit keer waren het wijnen uit Zuid Italië en Sicilië die Jur had gevonden. Natuurlijk had Jannie weer voor de bijpassende gerechtjes gezorgd. En zo ben dan zo’n vier uur bezig met eten en drinken.
Als ik dan zo terugkijk op mijn weekend dan kan ik wel zeggen dat het echt wel mooie feestjes waren waarin ik terecht kwam. Het heeft me in ieder geval weer energie gegeven voor de voorbereidingen van mijn volgende “once in a lifetime experience” die een kleine drie weken gaat duren. Die voorbereidingen gaan beslist nog wel wat stress opleveren maar goed ik kan er met frisse moed aan beginnen.
Living Blue met Machteld 