Ik had het al een keer genoemd. Afgelopen zaterdag was het Blauwe Podium te gast bij OPEN. En dat alles was om de opening van de tentoonstelling van Collectief Wonen Delft luister bij te zetten. De tentoonstelling laar een selectie van 10 unieke voorbeelden zien en brengt alle aspecten van het collectief wonen in beeld. Naast heldere beschrijvingen zijn de voorbeelden voorzien van uitgebreide plattegronden.
In het interactieve deel van de opening werd aan de genodigden vragen gesteld over o.a. wat ervaringen met collectief wonen waren en wat een overwegingen zouden zijn om ook aan een collectieve woonvorm deel te nemen. Een belangrijke vraag die hierbij aan de orde kwam is hoever je wilt gaan met het gezamenlijk gebruik maken van de collectieve voorzieningen. Is fat alleen de tuin of gaat het verder met de bijvoorbeeld keuken en badkamer. Een heel interessante vraag.
Maar goed hoewel ik dit een interessante onderwerp vind kwam ik hier toch voornamelijk om een bijdrage te leveren aan het Blauwe Podium van Guus Westdorp. En ook dat was weer een feestje waarvan je hier een paar foto’s ziet.
Dat ben ik dus een stoere meid die iets tofs gaat doen. Tenminste dat werd me afgelopen week verteld. Of ik dat zelf vind? Eigenlijk niet want ik ben ga gewoon weer iets doen waar ik zin in heb en waar ik energie van krijg. Dus zo bijzonder is dat nu ook weer niet. En wat mij betreft snijdt het mes aan twee kanten, Want waar gaat het eigenlijk over.
Op 19 november a.s. wordt in Open de tentoonstelling Collectief Wonen in Delft geopend. Deze tentoonstelling trekt niet alleen mijn aandacht vanuit politiek oogpunt maar ik ben zelf ook heel benieuwd wat voor woonvormen er zijn in Delft en hoe dat ervaren wordt. De tentoonstelling blijft tot 27 februari volgend jaar in Open dus is er nog tijd zat om daar te gaan kijken.
De reden dat ik op de 19e er naar toe ga is dat deze openingen wordt opgeluisterd door Guus Westdorp met zijn Blauwe Podium en daar ga ik dan weer eens zingen. De allereerste keer afgelopen zomer smaakte goed dus ik vond het wel weer leuk om acte de presence te geven.
Afgelopen week ben ik dus bij Guus langs geweest en hij vond het tof dat ik weer meedeed en zeker ook het liedje kreeg dezelfde waardering. Het gaat het nummer “Zo puur kan liefde zijn”. Een Nederlandse vertaling van “To make you feel my love” van Bob Dylan en Adèle. Hoewel ik het liedje tijdens lessen al meerdere malen heb gezongen, hebben we het tijdens ons uurtje gezongen en bij geschaafd. Met de tips en aanwijzingen van Guus moet het dus we gaan lukken.
Een paar dagen later tijdens de zangles van Ron heb ik hem verteld wat ik zou gaan doen en daar kwam het stoere vandaan. Na de stemoefeningen, ademsteun oefeningen en liprolls dus ook bij hem het liedje nog maar weer eens gezongen. Volgens mij moet het me die zaterdag wel gaan lukken zeker als ik ook zo stoer ben om de tekst helemaal uit mijn hoofd te leren. Dat wordt nog wel een kleine uitdaging maar goed ik heb wel voor heter vuren gestaan.
De komende twee weken nog lekker wat schaven en oefenen maar dan staat er een stoere, toffe meid op het podium bij Open. Ik kijk er naar uit.
Een heerlijke avond met mooie muziek. Wat een feest voor het oor maar ook voor het oog. De energie die er afspatte bij de frêle dirigente Han-Na Chang. Je zag dat ze werkelijk met elke vezel in haar lichaam het orkest opzweepte. De eerste symfonie van Prokofjev en de derde symfonie van Beethoven beter bekend als de Eroica zijn stuk voor stuk mooie werken en de uitvoering was perfect. Ook wel goed was het celloconcert van Sjostakovitsj maar ik heb iets minder met het geluid van een cello. Het was een lange avond maar voldaan ging ik na afloop naar huis.
En dan komt de vakantie steeds beter in het zicht. Naar Andalusië Spanje. Is alles geregeld en wat moet er uiteindelijk in die koffer. Hoofdbrekens maar daarvoor hebben we nog tijd te over. Ook nog even een taxi regelen die voor hij vanuit Delft vertrekt naar het vliegveld eerst nog een rondritje door het mooie Delft moet maken. En ja in de vakantie periode gaat het werk gewoon door dus ook Muziek Verleden. Opname en vervanging regelen. Nou ik kan vertellen dat alles tot nu toe gelukt is. Ik ben er klaar voor (nou ja die koffer nog). En natuurlijk ook nog even de camera controleren, voldoende opslagcapaciteit en volle batterijen. De vorige reis naar Andalusië had ik ruim 650 opnames gemaakt dus mijn Nikon kan weer aan de bak.
Wat dan nog overblijft is het voorbereiden voor de dingen die na de vakantie gaan komen. Politiek, muziek en o ja ik moet voor 2023 nog een kalender maken. Denk er over om daarvoor de foto’s uit Noorwegen te gaan gebruiken. Ik had ook nog even het idee om buiten mijn comfort zone te treden door een cruise te boeken naar de Caraïben te boeken voor de jaarwisseling maar dat heb ik om verschillende redenen maar niet gedaan. Was wel een middagje “voor” genieten van hoe het zou kunnen zijn.
Wat de muziek betreft, ik ben weer een uurtje wezen zingen met Guus want er is weer een optreden voor het Blauwe Podium gepland. Direct na de vakantie maar ik heb er zin in. Afijn tijd genoeg nog om alles voor te bereiden. Van de week heb ik ook nog een zangles bij Ron en daar heb ik ook weer veel zin in. Wat heb ik toch een rot leven zeg…….. Maar je hoort mij niet klagen.
Ho stop wie zegt dat ik een volgende baan zoek!! Mijn mail denkt dat inderdaad en ik moet erkennen dat ik meer van dit soort berichten krijg en die meestal gelijk weg klik zonder daar aandacht aan te besteden. Maar dit keer niet, irriteerde de kop van de email mij? Nee zeker niet want ik heb weer een paar intensieve dagen en een mooie ochtend achter de rug. Ervaringen waarvan ik tijdens mijn werkzame leven nooit verwacht had dat dat een onderdeel van mijn leven zou gaan zijn. Dat verbaast mij soms wel eens maar toen ik afgelopen week de voorstelling van Stef Bos, Bloemlezing, bijwoonde en hij het had over het opzoeken van je grenzen en er overheen stappen.
Toen begon mijn kleine denkertje weer eens. Hoe ben ik terecht gekomen daar waar ik nu ben. Ik had een mooie baan en een rustig leventje. Alles op een rijtje met uitzicht op een mooie pensioen tijd. Vrijheid, leuke dingen doen, waarbij ik nog niet precies had uitgevogeld wat dat was, en reizen maken. En toch werd alles in de eerste periode zeker niet rustig. Want wat zijn die leuke dingen, dat moest ik gaan ontdekken. Ik ben aan wat dingen begonnen met meer of minder succes en toen kwam Corona. En alles veranderde, wel meer vrijheid en dat misschien meer dan me lief was maar reizen mocht niet meer.
Wat wel bleef waren de leuke dingen. Muziek en fotograferen; dat laatste om het zeker niet te verleren als het reizen weer mocht. Maar muziek maken dat kwam in een heel nieuwe licht. Niet meer in een koor of bij Ron, mijn zangleraar, maar thuis in mijn eentje. Liedjes leren, inzingen en terug luisteren. Ik ben er lang mee bezig geweest. Radiomaken was er ook niet bij maar om mijn “journalistieke” kunnen op peil te houden keek en luisterde ik veel naar raads- en commissie vergaderingen van de Gemeente Delft. En dat alles heeft mij over een paar grenzen heen geholpen.
Sinds de laatste verkiezingen mag ik namens het CDA in de raad als commissielid belangen van de Delftse burgers verdedigen. En gisterenavond hadden we met de hele raad, coalitie en oppositie, plannen en ideeën te bespreken die Delft mooier te maken. Het was een constructieve avond die in ieder geval mij heel veel energie gaf omdat verbinding centraal stond. Nu de handschoen verder oppakken om de mooie opdrachten die we ons gegeven hebben verder concreet uit te werken.
En dan mg ik donderdag weer naar zangles. Het komende jaar ga ik me concentreren op Nederlandstalige muziek van o.a. Ruth Jacott, Simone Kleinsma, Jules de Corte, Paul de Leeuw, Robert Long en Ramses. Toen ik vanochtend weer een keertje met Guus Wesdorp ging zingen hebben we gelijk Ruth, Paul en Toon Hermans bij de kop gepakt. Het was weer een feestje en met de aanwijzingen van Guus kom ik weer verder. Waar dat gaat eindigen? Geen idee maar in ieder geval wil ik van mij laten horen op een volgend Blauwe Podium.
De komende week gaat inderdaad een week met uitdagingen zijn. Dus ben ik vandaag maar begonnen met een heerlijk uurtje Yin Yoga met Lenneke bij Flow Yoga & Food. Het thema van vanochtend was “overgeven en loslaten”. Nou dat is echt het thema wat ik voor de komende week nodig heb. Er staan weer nieuwe uitdagingen te wachten en daar kan je je op voorhand heel erg druk overmaken maar ik denk dat ik gewoon uitga van mezelf en mijn eigen kracht en vol overtuiging mijn stem aan Delft laat horen.
Want dat ga ik deze week doen. Volgende week ga ik hopelijk nu echt mijn democratisch gekozen stem laten horen aan Delft in de Commissie Sociaal Domein & Wonen van de Gemeenteraad. Spannend? Ja een beetje wel maar zoals altijd en zeker bij een eerste keer heb ik altijd wel een beetje gezonde spanning nodig om het beste uit mezelf te halen. Daarbij heb ik al eens eerder het woordgevoerd in mijn werksituatie en ik denk ook veel zekerheid te kunnen putten uit mijn ervaring bij de radio.
Of dat allemaal doorgang gaat vinden weet ik pas zeker na de vergadering. Het is afhankelijk van de agenda en dan niet alleen hoe veel punten er op staan maar ook de volgorde van de onderwerpen. De vorige vergadering waarin mijn maidenspeech gepland stond liep zo ver uit dat “mijn” onderwerp doorgeschoven werd naar deze vergadering. En dat betekent nu niet direct dat dat onderwerp nu als eerste behandeld wordt, want inmiddels is het al verschoven naar het einde van de agenda. Maar goed er zijn ook nog andere agendapunten dus mijn kans gaat er wel komen.
Zo zien we maar weer. Never a dull moment in mijn leven. En na deze week is het nog niet helemaal afgelopen want met nog een paar weekjes wachten is voor mij na 2 jaar eindelijk weer een mooie cruise in aantocht. Heerlijk varen naar een bijzondere plek op deze aardbol, Honningsvåg de noordelijkste stad van het Europese vasteland op de Nordkapp. Ik kan niet wachten. Maar eerst nog een ander klusje afwerken en dat is kiezen uit een mooi aanbod aan voorstellingen van Theater de Veste voor het komende jaar.
Living Blue met Machteld 