Vaste prik in de eerste weken van een nieuwjaar zijn de Nieuwjaarsrecepties. Ik kijk daar met gemengde gevoelens naar uit. Aan de ene kant ben ik er niet zo’n fan van. Welke dag van het jaar het ook is, als ik iemand tegen kom ben ik oprecht geïnteresseerd hoe het met die persoon gaat en dan hebben we een leuk gesprek wat bijna altijd eindigt in de trant van “nou het beste dan” of “succes”. Daar hoef ik dus echt niet op te wachten tot we weer een jaarwisseling voor te hebben.
Maar het is nu eenmaal de gewoonte om bij de start van een nieuw jaar iedereen die je ontmoet het beste toe te wensen voor het gehele voorliggende jaar. En dan zijn de Nieuwjaarsrecepties in mijn ogen wel nuttig. Je ontmoet dan in een keer iedereen wie je een mooi jaar wilt toewensen. Dus dat is dan die andere kant. Hoewel je dan waarschijnlijk nog niet iedereen gehad hebt want daarna volgt steevast de vraag hoelang mag of moet je nog iedereen het beste wensen; één week, één maand of tot 6 januari. Ik houd de laatste maar aan.
Maar goed gisteren had ik de aftrap van een reeks Nieuwjaarsrecepties. Bij mijn oud werkgever. Het was januari 2020 dat deze receptie voor het laatst plaatsvond want daarna … ja dat weten we allemaal nog wel. Het is dus 3 jaar geleden dat ik weer op de trein stapte om naar het Aegonplein in Den Haag te gaan. Daar kreeg ik te zien wat de coronacrisis het bedrijf had aan gedaan. Lege kantoorplekken en een hele nieuwe inrichting van de hal, voor oud- Aegon medewerkers bekend als de “ballentent”. Ook het bedrijfsrestaurant was anders ingericht want er kwamen immers steeds minder mensen naar het kantoor door het thuiswerken. Heel bizar.
Bij aankomst had ik het idee dat ik niet bij de gepensioneerden op de goede plek was. Wat was de leeftijd van de aanwezigen hoog, ik voelde me echt een jonkie. Gelukkig ontmoette ik wat later ook nog een aantal leeftijd genoten, die ik goed kende en waarmee ik herinneringen kon delen. Natuurlijk ontstonden er ook gesprekken over onze bezigheden na de Aegon periode. Al met al een gezellige en goed bestede middag, waarna ik de bekende trein weer terug nam naar huis. Een goed begin dus voor de andere Nieuwjaarsrecepties die nog gaan volgen.
Living Blue met Machteld 