Categorie: Blog

Het was weer regenachtig vandaag. Gelukkig toen ik mijn wekelijkse boodschappen ging doen was het nog droog. Ook lunchen ging nog in de buitenlucht hoewel de lucht boven Delft steeds grimmiger werd. Wat je dus zag aankomen gebeurde ook en niet snel daarna kwam de regen met bakken uit de hemel.

Van de wandeling kwam dus niets meer vanmiddag dus maar even binnen kijken wat er nog gebeuren moet. Ja er valt nog iets op te ruimen dus dat kunnen we doen en……. er liggen ook nog wat tijsdchriften. Dus first things first en dat was een mijn huishoudelijke pet opzetten en daarna lekker beginnen aan achterstallig leeswerk met een kopje thee.

De Nouveau met altijd leuke informatie en interessant artikelen. Met veel interesse heb ik het interview met Bibian Mentel en de relatiegeheimen van de onlangs veel te jong overleden Marc de Hond en zijn partner Remona Fransen zitten lezen. Het essay van Daphne Deckers over maakbaarheid en veranderingen waarin ze het effect van de coronacrisis op haar leven beschreef zette mij er toe om ook eens terug te kijken in hoeverre de coronacrisis mijn leven op zijn kop gezet heeft.

Die zondag in maart dat het leven met gierende remmen tot stilstand kwam en alles waar ik mee bezig was stopte. Geen radio, geen Vermeer Centrum, geen koor en zangles, alles waarmee ik mijn dagen vulde kwam tot stilstand. De onzekerheid hoelang het zou gaan duren, zou het over drie maanden weer normaal zijn zodat ik toch op vakantie kon? Dat waren de eerste vragen die zondag. Maar maandag ochtend was de dag leeg. Niets te doen, tja en als dit dan een paar maanden gaat duren ………….. Een van de eerste dingen waarop het virus invloed had was mijn vakantie want die moest ik annuleren.

Ik realiseerde me vrij snel dat helemaal niets doen geen optie was. Met alleen boodschappen doen bij AH waar toen strenge regels golden was mijn dag niet te vullen. Al drie jaar wil me er zelf voor behoeden dat ik in het zwarte gat zou vallen. Nou ja mijn omgeving waarschuwde mij daarvoor toen ik stopte met werken en later na het overlijden van mijn moeder. Een jaar lang ben ik bezig geweest om mijn agenda zo vol mogelijk te krijgen. Ik had elke dag wel wat te doen en was in mijn “vrije” tijd was ik steevast in de stad te vinden. Achteraf gezien was er toen helemaal geen rust in mijn leven.

Maar dat was nu allemaal niet meer mogelijk en ik ging in en om huis kijken wat ik wilde gaan doen. Fotograferen, muziek maken en ja schrijven, het bracht me rust. Rust in mijn hoofd omdat ik nu echt kon doen wat ik leuk vond want had ik even echt geen zin dan kon ik rustig wat anders gaan doen. Ik had geen verplichtingen naar anderen en hoefde voor wat ik deed geen verantwoording af te leggen. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik dit kan zeggen want het zal zeker niet voor iedereen gelden maar de coronacrisis heeft voor mij de stress laten verdwijnen en het heeft me rust gegeven. Ik ben zeker van plan als alles weer een beetje genormaliseerd is me niet meer gek te laten maken en de rust in mijn hoofd en leven te blijven koesteren.

Je kijkt er al een week naar uit. Het weekend en waarom eigenlijk. Als oudere jongere heb ik de tijd aan me zelf dus naar vrije tijd hoef ik niet uit te kijken. Maar het weekend is voor mij de stad in gaan en vrienden ontmoeten in cafeetjes of bij mooi weer op terrasjes. De afgelopen drie maanden was het echter anders. Horeca en ook veel winkels waren noodgedwongen gesloten dus had het centrum van de stad mij weinig te bieden. Gelukkig was het in die maanden goed weer, warm en vooral droog en dat nodigt dan weer uit tot lange wandelingen in de buurt met mijn Nikon.

Vanaf 1 juni was dat weer anders, want de horeca mocht, met veel regeltjes, weer open. Nu viel 1 juni op een maandag, tweede pinksterdag, dus moesten we nog wachten tot het einde van de week. Bizar is dan wel dat vanaf 1 juni het weer ineens slechter werd, kouder en nat, zodat we op de eerste vrijdag maar voor binnen reserveerden.

Dit weekend zou het warm worden weliswaar met een paar buien maar dat kon de pret niet drukken. De “vrijmibo” was gereserveerd bij “Van Ouds, de twee Kruikjes”. Gelukkig hadden we weer voor binnen gereserveerd, want de wolkenhemel ging om vijf uur open en verraste ons met een behoorlijke bak water. Binnen was de sfeer er niet minder om en het begin een leuk weekend was er. Na de borrel nog even eten bij “Moodz”, want ja we doen alles om onze lokale horeca te steunen en ook zij hadden ons verrast met hun catering. Gelukkig waren we wel op tijd thuis want een hevig noodweer brak los.

Of het nu komt door het slechte weer of toch nog dat veel mensen angstig zijn om naar een café of restaurant te gaan maar je hoort van bijna alle horeca bazen dat de gasten nog niet zo hard lopen naar hun zaken. Ik houd het voorlopig maar even op het weer.

Vanochtend werd ik wakker en in plaats van het zonnetje op mijn gezicht stroomde de regen langs mijn ramen. Bah! Ik was van plan om de stad in te gaan en een terrasje te pakken. Eigenlijk wilde ik met eigen ogen zien hoe druk of rustig het in de stad is. Nu ben ik niet bang voor een paar druppeltjes maar de hoeveelheid water die naar beneden kwam was me iets te veel. Dat wordt dus maar weer wachten op het volgende weekend in de hoop dat het weer dan ook een keertje mee wil werken. Wellicht pak ik dan de “domibo” er ook nog bij want ik wil graag weer een keer met vrienden en kennissen praten.

Gisteren was er de euforie. Na ruim 10 weken geen radio mag het nu weer. Oké dat betekent voorbereiden van in ieder geval Living Blue en afstemmen met Emmy hoe we Muziek Verleden dat gaan presenteren. Gisteren was er vreugde waar ik even van wilde genieten en heb ik de akties doorgeschoven naar vandaag.

Maar vanochtend moesten er toch spijkers met koppen geslagen worden. Niet alleen van mijn kant want in mijn mail zat al een berichtje van Henk, bestuurslid maar ook technicus, of en wanneer ik weer verder wilde gaan met de twee programma’s. Het antwoord zal duidelijk zijn en dat heb ik hem ook per kerende post laten weten. Niet veel later belde hij op.

Living Blue gaat maandag beginnen. Henk doet weer de techniek voor het programma dus dat was snel geregeld. Wat moet er dan gebeuren, playlist maken, een onderwerp verzinnen en een gast uitnodigen. Nee hij mag niet naar de studio komen maar we doen het interview telefonisch. Over de opstart had ik in de afgelopen weken al na gedacht en ik vind het leuk om hier te kunnen vertellen dat ik met dezelfde gast ga praten die de laatste was voor de corona stop. Guus Mentink, hij heeft zeker niet stilgezeten tijdens de lockdown, dus er is veel te vragen en te vertellen.

Henk vertelde in het korte gesprekje ook dat Emmy en ik met z’n tweetjes het programma Muziek Verleden mogen blijven presenteren. Dus dat programma kan ook weer beginnen. Emmy gaat hiervoor de technicus bellen om af te spreken of we live uitzenden of weer gaan opnemen. Nu heeft Muziek Verleden altijd een thema en we hebben het idee om te starten met de liedjes die Nederlandse artiesten in de coronatijd hebben geschreven en gezongen. Daar zitten qua tekst pareltjes tussen. Hopelijk kan Wim het programma met deze nummers vullen.

Het is weer een beetje regelen maar het programma kan gemaakt worden. Nog even kijken naar de Facebook pagina van Living Blue en dan sta ik in de start blokken.

Nu nog even kijken of de blog die ik met regelmaat post ook de toets van de kritiek kan doorstaan. Dus weer in het studieboek, waar ik begin met het tweede onderdeel: het schrijven van een blog. Hopelijk gaat dat me net zo goed af als het schrijven van de columns waarvoor ik een groot compliment van de docent kreeg. Zo mijn dag kan niet meer stuk.

Yeah!!!! Ik mag weer gaan uitzenden. Met ingang van zondag worden er weer programma’s gemaakt vanuit de studio en dat betekent dat ik vanaf a.s. maandag weer mag gaan uitzenden.

Even zo kort en krachtig als het bericht dat we niet meer in de studio mochten vanwege de corona maatregelen kwam er vandaag een mailtje met de mededeling dat er weer live uitzendingen gemaakt mochten worden. Een tweede mail kwam daar kort achteraan met de aangescherpte huishoudelijke regels. De afstand, het desinfecteren, hoe omgaan met microfoons, koptelefoons, telefoon en mengpaneel. Vanaf zondag mogen we dus met twee mensen in de studio, presentator en technicus.

Met name dat laatste betekent voor Living Blue dat ik voorlopig geen gasten live in de studio mag ontvangen, maar met de telefoon moet het gewoon ook lukken. Dus gaan we op zoek naar gasten voor de komende uitzending. Ik denk dat ik in de eerste periode graag met mensen wil praten over hoe zij de lockdown zijn doorgekomen. Wat hebben ze gedaan en wat heeft hun in de afgelopen periode energie gegeven. Ook is het leuk om te weten hoe zij de versoepeling ervaren hebben. We hebben met z’n allen heel wat meegemaakt. Dus morgen maar de eerste uitnodiging voor mijn gast en technicus schrijven en posten. Ik heb weer zin in een leuke uitzending.

Voor Muziek Verleden heb ik nog wel een puntje. We mogen maar met twee personen in de studio dus een dubbelpresentatie gaat dan niet lukken. Kijken of we hier creatieve oplossing voor kunnen vinden. Maar dat moet ik morgen ook maar even afstemmen met mijn co-presentatrice. De muziek samensteller zal blij zijn want hij heeft al weer heel wat muziek klaar liggen.

Kortom!!! Er is werk aan de winkel. Want ook op deze site krijgen de radio uitzendingen een eigen plekje.

IK HEB ER ZIN IN !!!!!

Hebben jullie dat ook wel eens. Je wordt ’s morgens wakker en je zit vol plannen wat je die dag gaat doen. Zo’n ochtend was het voor mij. Ik wilde muziek maken, zingen en pianospelen, het laatste hoofdstuk van de cursus over Columns doorlezen en beginnen met de opdrachten, eindelijk is een keer dat boekenkastje in de woonkamer zetten en o, ja er moeten ook nog boodschappen gedaan worden. Appeltje eitje zou je denken dat gaan we vandaag doen.

Nu met dat boodschappen doen daar beginnen we dan maar mee. Alle voorraden weer aangevuld en eten voor de komende dag in huis. En dan dat kastje maar aanpakken. Dat was heftiger dan vooraf bedankt. Niet zozeer het neerzetten van het kastje maar voornamelijk het in elkaar zetten van het wijnrek dat op de onderste plank moest komen.

Pfff wat een werk zeg om alle elementen door middel van de verbindingsstukjes tot een rek te transformeren. Denk je dat het in elkaar zit gaat er weer een verbinding los. Maar het zit in elkaar en ik heb er op een onverklaarbare manier een blauwe vinger aan over gehouden.

Tja wat gaan we daarna doen. Muziek maken of fotograferen, want er ligt ook nog een opdracht van Anders Kijken met Else. Een doorkijkje fotograferen. Ik kies er voor om de foto opdracht te gaan doen omdat ik dat kan combineren met een leuke wandeling. Twee in een en dus geen keuze. Onderweg maak ik twee foto’s en dus is hier het volgende keuze moment. Ik mag maar één foto aanleveren en ze zijn alle twee best wel goed. Voor Else moest ik een keuze maken maar hier kan ik beide foto’s laten zien.

Door de keuzes van vandaag is er geen tijd om nog wat muziek te maken of het laatste hoofdstuk over columns af te ronden. Na het schrijven van deze blog begin ik maar met het doorlezen van de theorie en schuif ik de rest door naar morgen. Maar ach wat geeft het, ik ben tenslotte een oudere jongere die haar eigen tijd kan indelen.

Ja het is er dan eindelijk van gekomen. Ik heb met een druk op de knop via Facebook laten weten dat de site bestaat. Oeps dat is best even spannend. Komen er reacties en wat zijn dat voor reacties. Ik ben heel benieuwd.

Waarom nu al of pas. Ach het moest er een keer van komen en nu ik bijna op de helft van mijn cursus Schrijven van Columns en Blogs ben denk ik dat de tijd rijp is om met de billen bloot te gaan. Er is nog een hoofdstuk over columns wat ik nog moet doen en daarna zijn de blogs aan de beurt. Nee, ik denk echt nog niet dat ik een volleerd columnist ben, maar oefening baart kunst en met jullie reacties en suggesties zal ik ook blij zijn. Die reacties en suggesties kun je sturen naar livingblue@gmail.com

De bedoeling is dat ik bijna dagelijks mijn belevenissen in de blog publiceer op deze site. In ieder geval eens in de week ga ik ook een column schrijven die ik ook publiceer op Facebook. De columns die ik ga schrijven gaan over actuele onderwerpen, zoals deze eerste column die over de triage in de horeca gaat. Maar ook over andere gebeurtenissen die mijn aandacht trekken. Ik ga het met een kritische blik beschrijven en gebruik daarbij als beeldmateriaal veel eigen foto’s gebruiken. Ik hoop dat jullie er veel plezier aan gaan beleven.

Heb je reacties en/of suggesties dan kun je die mailen naar livingblue@gmail.com

Vanavond zou ik waarschijnlijk net op de Noordzee gekomen zijn na een druk dagje. Inchecken aan boord van de Nieuw Statendam, koffer uitpakken en naar de welkomstborrel. Voordat we wegvaren de verplichte safety briefing en voor ik naar de dining room ga nog eerste een wijntje drinken. De voorbode voor een fijne vakantie ditmaal naar de Noordkaap.

In een van de muziekzalen genieten van Blues, Rock of naar de Pianobar. De wind vandaag is hard maar kom,D dat hebben we wel meer meegemaakt als we door de sluizen bij IJmuiden varen. Ik heb wel meer meegemaakt zoals het afvaren bij Civitavecchia (Rome) samen met mama. Windkracht 10 toen, nu is het een stuk minder en de stabilisatoren zorgen er voor dat je er bijna niets van merkt.

Tja zo zou mijn dag er uit gezien hebben als Corona geen roet in het eten gegooid zou hebben. Nu heb ik alleen nog maar de herinneringen van vorige reizen. Oké ik heb niets te klagen. Ben nog steeds gezond en ik ben afgelopen vrijdag weer met vrienden in de gezelligste kroeg van Delft geweest. Na zo’n 10 weken elkaar weer zien en samen drinken en eten was fantastisch. Het geeft het gevoel dat alles weer een beetje naar normaal gaat maar echt normaal is het nog lang niet.

Dit jaar dus geen vakantie maar thuis op mijn balkon. Ik heb het daar dus gezellig gemaakt met plantjes en een nieuw kleedje (ga ik pas neerleggen als de regen stopt). Leuke dingen doen, wat? ik weet het nog niet maar dat komt wel. Voorlopig hoef ik me nog niet te vervelen want ik heb nog wat te leren voordat ik een volleerd schrijfster ben. Ik ga dus vrolijk verder met mijn cursus, muziek maken en fotograferen, waarvoor vandaag de opdracht was een collage te maken met de letter “V”. Voor mij de letter van Verwennen in de Corona tijd.

Donderdag 4 juni is door minister Slob van Onderwijs uitgeroepen als Nationale Slaagdag. Wat een raar woord en als ik het typ dan zegt de spellingscontrole dat dit geen woord is. Oké vandaag is een speciale dag voor vele scholieren die officieel horen of ze zijn geslaagd. Nee het was niet de spanning of ze wel of niet geslaagd waren want dat wist iedereen al na de schoolexamens toen het centraal schriftelijk werden geschrapt als gevolg van de Corona crisis. Ze kregen vandaag de cijferlijst. Zo ook mijn neefje, hij was geslaagd en vandaag kreeg hij de cijfers. Dus een feestje, een verrassende ballon van zijn tante en twee taarten, een van zijn ouders en zus en de ander van zijn werkgever. Het zit er dus op voor hem en 14 juli krijgt hij zijn diploma. Gefeliciteerd kanjer!

Toch kromme tenen aan het einde van de dag. Dat kwam door een artikel in de Telegraaf. Ik ga er nu nog niet te veel op in want ik vind dit een mooi thema voor mijn volgende column. Waar dat artikel, dat de stoom nog steeds uit mijn oren doet komen, over ging? De titel was “Ouderen ontmoedigd om een terrasje te pakken” en dat was voor mij reden genoeg om verder te lezen. Het ging over de horeca die een oproep doen aan senioren, chronisch zieken en corpulente personen om de horeca te mijden. Zelfs een horeca ondernemer zegt dat er bij deze groepen geen begrip is voor de horeca. Nou ik vraag je, jongeren die na het consumeren van veel alcohol de weg kwijtraken vormen kennelijk geen risico.

Ik roep nu al bij deze de bovengenoemde groepen op om hun stem te laten horen. Ga als je niet ziek bent of je niet ziek voelt naar je favoriete stek in stad of dorp en geniet. Ook ik als senior, hoewel ik nog geen 70 ben, laat me niet kisten. Ik heb gisteren al horeca bezocht in Delft en ik weet dat ik daar meer dan welkom was. Ik laat me niet tegenhouden en willen ze me niet (meer) dan kom ik daar nooit meer terug. En ja, morgenmiddag ben ik ook weer bij Café van Ouds, de twee Kruikjes om samen met vrienden daar de (her)opening van de horeca luister bij te zetten en ik weet dat ik daar meer dan welkom ben. Hopelijk gaat het weer dan ook nog een klein beetje meewerken.

Vandaag was de foto opdracht voor Anders Kijken “veerkracht”. Het vermogen om je weer op te richten als je gevallen bent, te lachen als er iets misgaat en opnieuw te beginnen of door te gaan met leven. Als je dan om je heen kijkt dan vraag je je af wat je naast een veer nog meer kan fotograferen.

Later toen ik voor het eerst weer op de Markt in Delft was realiseerde ik me dat ondernemers en dan met name horeca ondernemers veerkracht vertoonden. De foto die ik toen nam was van de bescheiden bedrijvigheid op het terras van het Lunchcafé Van 9 tot Zeven.

Eindelijk mochten zij op 1 juni ook weer beginnen. Het was weer als van ouds en ook bekenden hadden het terras ook weer gevonden. Naast de horeca kun je bij het lunchcafé ook nog terecht om mondkapjes etc. aan te schaffen en ze zijn vanaf nu zeven dagen per week geopend. Zij zijn niet bij de pakken gaan neerzitten en hebben er het beste van gemaakt. Of het allemaal voldoende is moet blijken maar ze hebben er in ieder geval weer zin in.

Ook veerkracht was er bij Plan B. Ik had gereserveerd maar helaas voor hun was ik op dat moment de enige gast. Maar de Mingu (kleine rijsttafel op een bord) was weer voortreffelijk. Ook zij zijn doorgegaan met een take-away en voor de liefhebbers daar gaan ze ook nog een poosje mee door.

Voldoende veerkracht dus in Delft bij de horeca in het centrum van de stad maar ook bij mijn flat. Daar had het restaurant Klein Seinpost ook een terras en de eigenaar was nu bezig plantenbakken te maken om voor nu zijn terras af te bakenen. Hij hoopt zo dat fietsers niet over zijn terras rijden maar het fietspad nemen. Hij had al veel tegenslag bij de start van zijn bedrijf maar ook hij blijft lachen en doorgaan.

Ik had het al weer een tijdje niet meer gedaan. Nou ja ik ben niet helemaal eerlijk. Ik zing nog steeds elke woensdagavond met All That Jazz van Iris van der Made tenminste we verzamelen ons op Zoom en dan gaan we de oefeningen en liedjes te zingen. We horen elkaar niet want dat gaat niet synchroon maar we hebben de melodie en andere stemmen in Dropbox staan dus je zit alleen mee te zingen. Tja waar zouden we zijn zonder techniek.

Gestimuleerd door Iris maak ik wel eens opnames. Leuk om te doen en het geeft ook energie. En vandaag heb ik Why Worry van Mark Knopfler opgenomen. Een mooi liedje met een mooie tekst voor een speciaal iemand.

Met Mirre, mijn privé zangjuf, heb ik al even geen contact gehad. En hoe het verder moet gaan met een koor of zingen bij Mirre weet ik nog niet. Ga ik volgend jaar door ga met All That Jazz of een ander koor? Ik weet ik nog niet. Ik wacht maar even de onderzoeken af die laten zien of je veilig kunt zingen maar voorlopig ga ik niet naar de VAK om daar te zingen. Mirre mis ik wel maar ook daar ben ik wel een beetje terughoudend want ja je bent dan wel met z’n tweetjes maar de enge aerosolen vliegen wel in het rond.

Ik heb vandaag geen tijd en aandacht besteed aan de cursus. Gisteren wel weer een column geschreven een beetje volgens de richtlijnen. Dus nog geen “echte” column maar die ben ik aan het voorbereiden. Een korte opzet maken van het verhaal, indeling vaststellen met het aantal woorden en voor wie je het gaat schrijven. Misschien ga ik hem wel hier publiceren maar ik denk als het af is dat het onderwerp allang niet meer actueel is. En ik wil echt columns gaan schrijven over actuele gebeurtenissen.