Feesten of verantwoordelijkheid

Column 24 november 2020

Het is al weer even geleden. Jongeren op het Malieveld aan het protesteren voor het milieu en ons klimaat. Felle bewoordingen daar in navolging van Gretha Thunberg. Wij de gevestigde orde moesten ons schamen dat we het zover hadden laten komen. Er moesten direct maatregelen genomen worden om van het milieu en klimaat nog te redden wat er te redden was. Het was de toekomst van de jongeren die wij, ouderen, aan het kapot maken waren.

Maar hoe serieus was dit protest eigenlijk wel. O zeker ze hadden gelijk want we moeten zuinig zijn op moeder Aarde en dat waren en zijn we nog steeds onvoldoende. En als je aan de jongeren vroeg wat ze gingen doen met de vakantie dan kwamen er best wel leuke en ludieke ideeën uit. Fietsen, lopen en dan meestal ook in eigen land maar het merendeel van de jeugd keek uit naar een vakantie in de bij hun favoriete plaatsen in Griekenland, Portugal en Spanje. Daar hadden ze toch recht op na een jaar hard blokken. En zonder pa en ma gingen ze dus massaal met het vliegtuig op vakantie.

Waarom begin ik nu met dit verhaal. Het milieu en klimaat is nog steeds in dezelfde zorgwekkende toestand. En daar mee dus ook de toekomst van onze jongeren. Maar die toekomst gaat nu nog een nieuwe tegenslag krijgen en dat is de huidige crisis waarin we nu zitten. Het onderwijs en dan met name de middelbare scholen zitten in zwaar weer. Er zijn daar veel besmettingen. Maar ook voor de leerlingen die bezig zijn met het afronden van hun opleiding hebben het moeilijk. Waar vinden ze een plek voor hun stage. Stage lopen in het buitenland is al helemaal uitgesloten. En dan nog lijkt het er op dat er vertragingen kunnen ontstaan door het digitale onderwijs. Ook zijn er veel omstandigheden veranderd. De horeca en evenementenbranche ligt helemaal plat en op dit moment is er geen uitzicht op verbetering. Iedereen houdt zijn hart vast hoe dat verder moet terwijl er straks heel veel jonge mensen op de arbeidsmarkt gaan komen die juist in deze richtingen hun opleiding gekozen hebben.

Je zou denken dat de jongeren dus ook hier hun verantwoordelijkheid nemen en de barricades opgaan om er toch voor te zorgen dat hun toekomst gewaarborgd is. Om er voor te zorgen dat de horeca weer snel open mag en dat er, weliswaar coronaproof, weer wat evenementen mogelijk zijn. Kortom dat het leven weer een beetje normaal wordt. Wat niet alleen de jongeren maar iedereen moet doen om dit te bereiken is zich op dit moment zoveel mogelijk aan de maatregelen te houden en gebruik te maken van de vaccins.

Maar tot mijn verbazing zie ik dan op TV de journaliste en millennial Talitha Muusse. Zij wil dat er rond de kerst en jaarwisseling feesten voor de jongeren, die zich millennial noemen en dus geboren zijn tussen pakweg 1980 en 2000, worden georganiseerd. Want ja die jongeren lopen nu wel veel schade op nu ze al acht maanden thuis zitten. Maar zij zijn niet de enigen. Iedereen in Nederland heeft zich aan de regels te houden en dat thuis zitten is ook niet het geval want in tegenstelling tot veel andere landen kunnen we gewoon naar buiten om een luchtje te scheppen en wat te sporten. Voor wat betreft de sociale contacten moet ik zeggen dat ik contact met goede vrienden waardevoller vind dan het sociale contact dat kennelijk gelegd wordt tijdens feesten met harde muziek, dansen, zuipen en… vul dat zelf maar aan want ik ben te oud om te weten wat er allemaal gebeurd tijdens deze feesten.

Ik begrijp dus totaal niets van de houding van de jongeren. Enerzijds willen ze een goede toekomst en roepen ze ons, ouderen, op om daar iets aan te doen. Anderzijds zijn zij niet bereid de leuke dingen in hun leven, die ze wat mij betreft echt wel mogen hebben, voor even op te geven. Zij willen nu de feesten en eigenlijk willen ze het vaccin ook niet gaan halen. Realiseert deze groep intelligente jongelui dan niet dat ze, om straks een mooie toekomst voor zich zelf te hebben, nu even een stapje terug moeten doen? Even doen wat er van je gevraagd wordt net als iedereen.

Gelukkig moet ik zeggen dat niet alle jongeren zo egoïstisch zijn. Ik hoop in Living Blue binnenkort met iemand te praten die in Delft ondernemers wil helpen uit een vorm van eigenbelang zodat zij op de langere termijn hier zelf voordeel van ondervindt. Dan ben ik weer trots op onze millennials.